Το παγκόσμιο ποδόσφαιρο εσχάτως θυμίζει αρκετά την τεχνητή νοημοσύνη. Εκπλήσσει με τα καινά του δαιμόνια και όσα πρωτοφανή εφαρμόζει κάθε φορά, τρομάζει με τον δρόμο που έχει πάρει και τη σκέψη πού μπορεί αυτός να καταλήξει.
Κανείς δεν περίμενε τη δημιουργία ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου συλλόγων με τη συμμετοχή 32 ομάδων. Κι όμως έγινε, παρόλο που δεν υπήρχε καμία ανάγκη για κάτι τέτοιο. Κανείς δεν περίμενε Μουντιάλ με 48 ομάδες. Κι όμως έγινε κι αυτό, παρόλο που όλοι συμφωνούν ότι τόσο μεγάλη διάρκεια και τόσο πολλοί αγώνες καταντούν κουραστικά. Κανείς δεν περίμενε ότι θα πωληθεί η FIFA σε ιδιώτες. Κι όμως πωλείται!
Διότι περί αυτού πρόκειται στην πραγματικότητα. Τα έσοδα της FIFA προέρχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από τη διαχείριση των εμπορικών και τηλεοπτικών δικαιωμάτων των τριών τουρνουά που διοργανώνει (Μουντιάλ ανδρών, γυναικών και Παγκόσμιο Κύπελλο συλλόγων). Με την εκχώρηση αυτών των εσόδων σε ιδιώτες, ο Ινφαντίνο ουσιαστικά κλείνει το μαγαζί και δίνει τα κλειδιά στα funds που θα χρηματοδοτήσουν τη νέα εταιρεία.
Το μαγαζί βεβαίως δεν είναι δικό του, ανήκει στις 211 ομοσπονδίες που συγκροτούν τη FIFA και βάσει της αρχής της χρηστής διακυβέρνησης πρέπει να συμμετέχουν στη διαμόρφωση και τη λήψη όλων των στρατηγικών αποφάσεων.
Για να τις παρακάμψει ο πανούργος ελβετός δικηγόρος προβλέπει για τον εαυτό του στο νέο εταιρικό σχήμα θέση κομισάριου. Προκειμένου να λογοδοτεί όχι πια στα μέλη της FIFA, που με το μερίδιο των 40 εκατ. δολαρίων που τους δίνει θα είναι ουσιαστικά μικρομέτοχοι, αλλά μόνο στους μεγαλομετόχους της νέας εταιρείας, διώχνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο από πάνω του τον βραχνά των εκλογών και εξασφαλίζοντας εσαεί την παντοδυναμία του.
Είναι τόσο στυγνός, μάλιστα, που στέλνει και τελεσίγραφο στις ομοσπονδίες να αποφασίσουν ως τις 19 Σεπτεμβρίου.
Λένε πως το σχέδιο Ινφαντίνο αποτελεί πυρηνική βόμβα στα θεμέλια του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Το σίγουρο είναι πως θα οδηγήσει το άθλημα στην πλήρη εμπορευματοποίηση και την οριστική απώλεια της ταυτότητάς του. Θα χάσει αρχές και σταθερές που μας τράβηξαν κοντά του από μικρά παιδιά και μας έκαναν να το αγαπήσουμε. Κινδυνεύει να γίνει ένα ακόμα θέαμα προς κατανάλωση.
Ήδη προς τα εκεί οδηγείται. Και οι μόνοι που μπορούν να ανακόψουν αυτή την πορεία είναι αυτοί που στην πραγματικότητα βάζουν τα λεφτά και το στηρίζουν, δηλαδή όλοι εμείς. Αλλά πρέπει να διαλέξουμε τι είμαστε. Απλοί καταναλωτές θεαμάτων; Ή ποδοσφαιρόφιλοι;