Η ΕΙΔΗΣΗ ότι ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, θέλει να επισκεφθεί τη Μελβούρνη σκόρπισε χαμόγελα στην παροικία.
Άλλωστε, όταν ένας Πρόεδρος δηλώνει ότι θέλει να επισκεφθεί την πόλη με τους περισσότερους Έλληνες εκτός Ελλάδας, δεν πρόκειται απλώς για μια επίσημη επίσκεψη. Είναι σχεδόν… οικογενειακό τραπέζι, μόνο που αντί για μουσακά, το «μενού» μάλλον θα περιλαμβάνει εγκαίνια, συναντήσεις και πολλές επίσημες χειραψίες.
Στη συνάντησή του με τον πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτώριας, Βασίλη Παπαστεργιάδη, στο Προεδρικό Μέγαρο, συζητήθηκαν μεγάλα σχέδια: νέα θεατρική σκηνή, ανακαινίσεις αιθουσών, πολιτιστικές δράσεις και προγράμματα για τη νέα γενιά.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση: να πείσεις τους νέους Έλληνες της Αυστραλίας ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο καλοκαιρινές φωτογραφίες στο Instagram, σουβλάκια στις διακοπές και η γιαγιά που λέει «να φας, παιδί μου, είσαι πετσί και κόκαλο». Είναι και πολιτισμός, ιστορία και ένας δεσμός που πρέπει να μένει ζωντανός.
Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ του Προέδρου, αν πραγματοποιηθεί, αναμένεται να έχει ιδιαίτερη σημασία. Βέβαια, οι προετοιμασίες στη Μελβούρνη πιθανότατα θα ξεκινήσουν μήνες πριν. Οι σύλλογοι θα ψάχνουν ποιος θα φορέσει την παραδοσιακή στολή, οι χορευτές θα κάνουν πρόβες μέχρι να γυρίσουν τα παπούτσια τους ανάποδα και κάποιος πάντα θα ρωτήσει: «Ποιος θα φτιάξει τους καλύτερους λουκουμάδες για την υποδοχή;».
Πέρα όμως από το χιούμορ, μια επίσκεψη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στη Μελβούρνη θα είναι ένα ισχυρό μήνυμα αναγνώρισης προς μια κοινότητα που εδώ και δεκαετίες κρατά ψηλά την ελληνική γλώσσα, την παράδοση και την ταυτότητά της.
Γιατί στη Μελβούρνη η Ελλάδα δεν είναι απλώς μια χώρα στον χάρτη. Είναι γείτονας, συγγενής και… καλεσμένος που όλοι περιμένουν να έρθει για καφέ!
KAI ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ στη Γενική Συνέλευση της Κοινότητας.
Στην ελληνική παροικία της Μελβούρνης υπάρχουν κάποια πράγματα που θεωρούνται παραδοσιακά: το ελληνικό καφενείο, οι οικογενειακές συζητήσεις για την πολιτική, το «να τα πούμε μετά τις γιορτές» και φυσικά… οι Γενικές Συνελεύσεις που αργούν να έρθουν σαν τον λογαριασμό μετά από ένα μεγάλο τραπέζι σε ελληνική ταβέρνα.
Τα τελευταία χρόνια, η Γενική Συνέλευση της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτώριας (ΕΚΜ) έχει εξελιχθεί σε ένα μικρό «μυστήριο». Τα μέλη περιμένουν την ανακοίνωση, κοιτάζουν το ημερολόγιο, ξανακοιτάζουν το ημερολόγιο και στο τέλος αναρωτιούνται αν η Συνέλευση έχει φύγει για διακοπές στην Ελλάδα και απλώς δεν έχει ενημερώσει κανέναν!
Η Γενική Συνέλευση, όμως, δεν είναι μια απλή τυπική διαδικασία. Είναι η κορυφαία δημοκρατική στιγμή ενός οργανισμού. Είναι η ώρα που τα μέλη έχουν το δικαίωμα να ενημερωθούν, να ακούσουν, να ρωτήσουν, να κρίνουν και – αν χρειάζεται – να ζητήσουν εξηγήσεις.
Για έναν οργανισμό με την ιστορία και το μέγεθος της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης, η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κοινότητα της Μελβούρνης χτίστηκε από ανθρώπους που δούλεψαν σκληρά. Από μετανάστες που ήρθαν με μία βαλίτσα, αλλά είχαν μαζί τους κάτι πολύ πιο σημαντικό: το όραμα να δημιουργήσουν σχολεία, εκκλησίες, συλλόγους και οργανισμούς για τα παιδιά τους.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν δημιούργησαν την οργανωμένη παροικία για να είναι απλοί θεατές.
Τη δημιούργησαν για να συμμετέχουν. Για πολλές δεκαετίες, οι Έλληνες της Μελβούρνης έβαζαν χρήματα από την τσέπη τους, εργάζονταν εθελοντικά και έδιναν χρόνο από την οικογένειά τους για να κρατήσουν ζωντανή την ελληνική ταυτότητα.
Η ΕΚΜ, όπως και όλοι οι ομογενειακοί οργανισμοί, αντιμετωπίζει μια μεγάλη πρόκληση: πώς θα παραμείνει δυνατή και χρήσιμη στις επόμενες γενιές.
Η Γενική Συνέλευση είναι ακριβώς αυτό: η φωνή των μελών.
Η κριτική δεν είναι εχθρός. Είναι μέρος της δημοκρατίας.
Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ άποψη δεν πρέπει να φοβίζει. Πρέπει να θεωρείται δύναμη.
Η ελληνική παροικία της Μελβούρνης αξίζει μια δυνατή, σύγχρονη και ανοιχτή Ελληνική Κοινότητα.
Έναν οργανισμό που θα τιμά το παρελθόν, αλλά θα κοιτάζει μπροστά.
Έναν οργανισμό όπου οι παλιοί θα αισθάνονται υπερήφανοι για όσα δημιούργησαν και οι νέοι θα θέλουν να συμμετέχουν.
Η Γενική Συνέλευση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως υποχρέωση. Πρέπει να θεωρείται γιορτή της Δημοκρατίας.
ΚΑΙ ΠΑΜΕ στον κινηματογράφο.
«Η Οδύσσεια ταξιδεύει στις αίθουσες… αλλά η γκρίνια έκανε ήδη τον γύρο του Αιγαίου!».
Η νέα κινηματογραφική μεταφορά της «Οδύσσειας» έχει γίνει το νέο πεδίο μάχης. Πριν ακόμη ο Οδυσσέας σηκώσει το πανί του καραβιού του και ξεκινήσει το μεγάλο ταξίδι προς την Ιθάκη, οι θεατές έχουν ήδη ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι… στα σχόλια του διαδικτύου!
Άλλοι δηλώνουν ενθουσιασμένοι και λένε πως επιτέλους μια από τις μεγαλύτερες ιστορίες της ανθρωπότητας θα ξαναζωντανέψει στη μεγάλη οθόνη. Άλλοι όμως έχουν πάρει θέση μάχης σαν αρχαίοι πολεμιστές και φωνάζουν: «Περιμένετε! Πού είναι η αυθεντικότητα; Γιατί ο Κύκλωπας δεν μοιάζει όπως τον φανταζόμασταν; Γιατί η Κίρκη δεν είναι όπως την περιέγραφε η γιαγιά μας;».
Κάποιοι μάλιστα φαίνεται πως έχουν περισσότερες απαιτήσεις από τον ίδιο τον Όμηρο. Αν ζούσε σήμερα ο ποιητής, πιθανότατα θα έλεγε: «Παιδιά, εγώ απλώς έγραψα ένα έπος. Δεν ήξερα ότι 3.000 χρόνια μετά θα έπρεπε να απαντάω και στα σχόλια του Facebook!».
Οι πιο αυστηροί κριτικοί έχουν ήδη σηκώσει το δάχτυλο και ελέγχουν τα πάντα: από τα κοστούμια μέχρι τα πλοία, από τις εκφράσεις των ηθοποιών μέχρι το αν η θάλασσα έχει το σωστό… μπλε!
Βέβαια, υπάρχει και μια μεγάλη αλήθεια: κάθε φορά που μια ελληνική ιστορία μεταφέρεται στο εξωτερικό, ξυπνά μέσα μας ο μικρός «ειδικός» που κρύβουμε όλοι. Ξαφνικά όλοι γίνονται ιστορικοί, φιλόλογοι, σκηνοθέτες και ειδικοί στην αρχαία ναυπηγική.
Το μόνο σίγουρο είναι πως η «Οδύσσεια» συνεχίζει το ταξίδι της. Και όπως ο ίδιος ο Οδυσσέας αντιμετώπισε Κύκλωπες, Σειρήνες και καταιγίδες, έτσι και η ταινία πρέπει πρώτα να περάσει από το μεγαλύτερο τέρας της εποχής μας: τα σχόλια στο διαδίκτυο!
Τ.Τ.
The post Περιμένοντας τον Πρόεδρο… και τη Γενική Συνέλευση appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.