Είναι οι στιγμές. Οι μάχες. Ο θρίαμβος. Η καταξίωση. Το δάκρυ που κυλά σε όλους όσοι χαίρονται με τα χαμόγελα κάποιων παιδιών που βλέπουν τους κόπους ετών να πιάνουν τόπο. Η ελπίδα για το αύριο. Αθλητές και αθλήτριες λουσμένοι με τη χρυσόσκονη των μεταλλίων και με τα φώτα να πέφτουν πάνω τους, ακόμη κι αν δεν μιλάμε για τα λεγόμενα «δημοφιλή αθλήματα».
Τι παρατηρείται αυτές τις ημέρες; Ένα τσουνάμι ξεχωριστών επιτυχιών για «αθλητές από τον τόπο μας». Για να αποδειχθεί περίτρανα πως το ταλέντο δεν μας λείπει. Ούτε οι δυνατότητες. Στην πορεία, ίσως, να χάνεται ο δρόμος. Αλλά όσοι είναι συνεπείς με το ραντεβού που η μοίρα έχει ορίσει γι’ αυτούς, φροντίζουν για τις διορθωτικές κινήσεις.
Ο Τζόλης στην Άρσεναλ σε μια μεταγραφή που έκανε πάταγο. Ο Τζολάκης στη Χαλ και εκεί με τα στιβαρά του χέρια θα προσδώσει σιγουριά στον αγγλικό σύλλογο. Ο Καρέτσας στην Ντόρτμουντ. Ποδοσφαιριστές που «κάτι έχουν να πουν» με τα πεπραγμένα στους στο χορτάρι και κυρίως αθλητές που φεγγοβολούν και σε πείθουν πως διαθέτουν τις βάσεις και την απαιτούμενη παιδεία προκειμένου να προχωρήσουν παραπέρα. Να μην έχουν φτάσει, δηλαδή, το ταβάνι τους.
Κοιτάς και την εθνική ομάδα ανδρών του πόλο. Σε αντίθεση με τις γυναίκες της υδατοσφαίρισης, τα παιδιά του μάστορα στη διαχείριση των απαιτητικών αγώνων, Θοδωρή Βλάχου, δεν είχαν χρυσό μετάλλιο.
Κι όμως στο Σίδνεϊ έφτασαν και σε αυτό, το κάστρο έπεσε και καμιά κορυφή δεν είναι απάτητη. Δεν μπορείς να βγάλεις τα μάτια σου από πάνω τους. Ο τρόπος που μιλούν επιβεβαιώνει τη συστολή του χαρακτήρα, τη μεθοδολογία στην προπόνηση, τη στοχοπροσήλωση. Μικρά μικρά κομμάτια ενός παζλ που στο τέλος καταλήγει σε κάτι αληθινά σπουδαίο και θαυμαστό.
Πώς, όμως, να μη σχολιάσεις και τη νέα γενιά των αθλητών και αθλητριών «με τα κουπιά»; Πρώτη δύναμη η κωπηλασία όχι στην Ευρώπη αλλά στον κόσμο στο πρόσφατο Παγκόσμιο που διεξήχθη στη Γερμανία και αφορούσε παιδιά κάτω των 23 ετών.
Το μέλλον, συνεπώς, είναι εδώ. Η βροχή μεταλλίων είναι ξεκάθαρο πως θα πέσει στον Σχινιά και την εγκατάσταση που με το όραμα του Ισίδωρου Κούβελου έγινε αυτός ο τόπος προπόνησης που κάθε ολυμπιακή επιτροπή θα ήθελε να προσφέρει σε μια οικογένεια που σχεδόν νυχθημερόν μπαίνει στο νερό και «λιώνει» στην προπόνηση.
Το Λος Αντζελες απέχει μόλις δύο χρόνια. Είναι βέβαιο πως τα καλύτερα (και) για την κωπηλασία είναι μπροστά μας.