Από τη Γερμανία και το Ντούισμπουργκ, στην Ιταλία. Στο Βαρέζε. Η ζωή τού πρωταθλητή. Για την ακρίβεια αγοριών και κοριτσιών που έλαμψαν στο παγκόσμιο Κ23 και τώρα ρίχνουν τις βάρκες τους για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κωπηλασίας που διεξάγεται αυτό το Σαββατοκύριακο.
Η Μιλένα Κοντού των 21 ετών είναι μια περίπτωση αθλήτριας. Ξεχωριστή. Όχι μόνο γιατί εκπλήσσει με τις ατάκες και τις τοποθετήσεις της, ούτε επειδή στην κατηγορία Κ23 έχει πανηγυρίσει πέντε (!) χρυσά μετάλλια. Κάνει εντύπωση και για την ωριμότητα που μιλά.
Πολλά μπράβο για τις πρωτιές. Μια ανάμνηση από κάθε χρυσό;
«Το πρώτο χρυσό ήταν στη Βουλγαρία, στο Πλόβντιβ, το 2023. Στην ελαφριά κατηγορία στο διπλό σκιφ. Εγώ και η Ευαγγελία Αναστασιάδου. Είχαμε στόχο το μετάλλιο, κάναμε και παγκόσμιο ρεκόρ και μάλιστα αυτό “έσπασε” μετά πολλά χρόνια. Την επόμενη χρονιά με τη Ζωή Φίτσιου πήραμε χάλκινο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού και λίγο καιρό μετά, με την Αναστασιάδου στον Καναδά, χρυσό στο Παγκόσμιο Κ23.
Σπάσαμε το δικό μας ρεκόρ κατά 10” και είναι χαρακτηριστικό πως ισοφαρίσαμε την επίδοση στο διπλό ανδρών – γυναικών. Στην Κ23 το ’25 ήμουν μαζί με τη Βάλια Λυκομήτρου. Χρυσό μετάλλιο πάλι. Ηταν η πρώτη μου φορά ως “βαριά” αθλήτρια. Η διαφορά είναι στα κιλά. Οι αγώνες έγιναν στην Πολωνία και ήταν ο τελειότερος αγώνας που έχω κάνει. Επρεπε να διαχειριστώ διάφορες καταστάσεις και όλα πήγαν πολύ καλά. Τώρα ήρθαν τα δύο μετάλλια στη Γερμανία. Με την Ελενα Διαβάτη στο διπλό γυναικών και αυτός ο αγώνας ισοδυναμούσε με πρόκληση για μένα. Γιατί από το ’24 έως και το ’26, κάθε φορά είμαι με διαφορετικό πλήρωμα. Καταφέραμε όμως να κατακτήσουμε το χρυσό μετάλλιο. Στο διπλό μεικτό με τον Κωνσταντίνο Γιαννούλη, μια νέα κατηγορία και βέβαια παγκόσμιο ρεκόρ και εδώ.
Αυτή την κούρσα την ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Δεν θα άλλαζα τίποτα. Είναι πολύ διαφορετικό να τρέχεις με αγόρι σε σχέση με ένα κορίτσι. Τεράστια εμπειρία για μένα και θα ήθελα να την ξαναζήσω. Τώρα έχουμε το ευρωπαϊκό στην Ιταλία και σε λίγες εβδομάδες το παγκόσμιο ανδρών – γυναικών στην Ολλανδία».
Η Μιλένα Κοντού έχει στην αγκαλιά της πολλά μετάλλια. Σε όλες τις κατηγορίες. Της το λέω. Να τα μετρήσει. Χαμογελά. «Να δω λίγο μήπως κάνω λάθος», αναφέρει. Αλλά και πάλι ο ακριβής αριθμός… αναζητείται!
Ποιο είναι το δυσκολότερο στην κωπηλασία;
«Οι ώρες δουλειάς και προπόνησης. Οκτώ ώρες κάθε φορά, 300 ημέρες τον χρόνο. Και είμαστε ερασιτέχνες. Το άθλημα δεν έχει την προβολή άλλων αθλημάτων, αλλά τον τελευταίο καιρό και με την προσπάθεια της ΕΟΕ κάτι γίνεται, κάτι αλλάζει. Είναι ένα υποτιμημένο άθλημα και ας έχει φέρει δεκάδες μετάλλια, φυσικά και ολυμπιακά μετάλλια».
Ποιο είναι το τίμημα της επιτυχίας; Πόσοι αντέχουν;
«Ελάχιστα άτομα είμαστε, περίπου 10. Απαιτούνται θυσίες. Είμαστε εσώκλειστοι. Εγώ είμαι από τη Λέσβο και από τα 15 μου εδώ, στην εθνική ομάδα. Πρέπει να τα συνδυάσω όλα, σχολείο, σπουδές, δεν είναι κάτι το εύκολο. Από τον Σεπτέμβριο θα σπουδάσω ψυχολογία στο Πρίνστον».
Ο Σχινιάς;
«Μεγάλο πλεονέκτημα. Γίνεται ευκολότερη η δουλειά μας. Υπάρχει μια καθημερινή ρουτίνα και τα πάντα τα έχουμε μπροστά μας. Ετοιμο φαγητό, όλα όσα χρειαζόμαστε. Η ΕΟΕ έχει κάνει τόσα πολλά, καινούργια πράγματα σε μια παρατημένη παλαιότερα εγκατάσταση. Για μένα ο Σχινιάς είναι το σπίτι μου. Τα ρούχα μου είναι εκεί. Γιατί στο σπίτι δεν έχω ρούχα».
Ο προπονητής, ο Τζιάνι Ποστιλιόνε;
«Από τα οκτώ μου χρόνια ξεκίνησα την κωπηλασία. Πρώτος μου προπονητής ήταν ο Αρίστος Βογιατζής. Είδε ένα πλασματάκι με πείσμα και διάθεση και με πίστεψε. Μου έδωσε πολλά και με προπόνησε καλά. Στα 15 μου έγινα μέλος της εθνικής ομάδας. Ο Ποστιλιόνε είδε πάνω μου πως μπορώ να δουλέψω, να εξελιχθώ και να πάρω μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες μέσα σε λίγα χρόνια. Δεν με έβαλε στην κατηγορία νεανίδων αλλά στη μεγαλύτερη. Με προώθησε».
Οι Ολυμπιακοί του Λος Αντζελες;
«Είναι στόχος. Αλλά μου αρέσει να πηγαίνω βήμα βήμα. Τώρα το ευρωπαϊκό, μετά το παγκόσμιο».
Έλενα Διαβάτη: «Το κλειδί είναι η επικοινωνία»
Στα 19 της μιλά με ενθουσιασμό η Έλενα Διαβάτη. Από την Ιταλία και αυτή η πρωταθλήτρια. Συγκινήθηκε στην ανάκρουση του ελληνικού εθνικού ύμνου στο Ντούισμπουργκ. Ζει στιγμές που ήθελε από παιδί. Από τότε που ασχολήθηκε με την κωπηλασία, αφού «πρώτα έπιασα τα εργόμετρα σε σχολικούς αγώνες , μου άρεσε και από εκεί άρχισαν όλα». Η Διαβάτη είναι από την ωραία Κέρκυρα, αλλά άρχισε να βελτιώνεται θεαματικά όταν μετακόμισε στον μαγικό Βόλο. «Πήρα μεταγραφή για την ομάδα Βόλου/ Αργοναύτες και τα έκανα όλα μόνη μου. Καθάριζα, μαγείρευα, τα πάντα. Το έκανα αυτό γιατί το όνειρό μου πάντα ήταν να βρεθώ στην Εθνική ομάδα», τονίζει.
Και τώρα; «Κάτι απίστευτο έζησα στο Ντούισμπουργκ και στο παγκόσμιο Κ23 με το χρυσό μετάλλιο στο διπλό σκιφ γυναικών. Και πέρυσι είχα πάρει μετάλλιο χρυσό στο παγκόσμιο στο διπλό σκιφ Κ-19 και στο Κ-23 ασημένιο στο μονό. Είναι η δικαίωση κόπων. Της όλης δουλειάς που κάνουμε. Των ωρών που αφιερώνουμε για την προπόνησή μας. Πρέπει να βρεις την κατάλληλη ψυχολογία για όλα. Να λες ακόμη και όταν δεν είναι όλα εντάξει, ακόμη και να έχει συμβεί κάτι στη ζωή σου πως “εγώ θα τα καταφέρω”. Να μη χάνεις προπόνηση, να τα δίνεις όλα. Το χρυσό στη Γερμανία ήρθε με διαφορά λιγότερη του ενός δευτερολέπτου. Μια προπόνηση που κερδίσαμε εμείς, μια που ίσως έχασε η βάρκα της Πολωνίας, μετρούν όλα», συμπληρώνει η Ελενα.
Πώς, όμως, είναι το 24ωρο μιας παγκόσμιας πρωταθλήτριας; «Μένουμε στον Σχινιά. Ξυπνάμε κάθε ημέρα στις 5.30 το πρωί και από τις 6 έως το μεσημέρι κάνουμε προπόνηση. Σε δύο σκέλη, τρέξιμο και βάρκα. Τρώμε στις 12.30 και μετά, στις 4 τις 5 ή στις 6 πάλι προπόνηση. Βάρη, ποδήλατο, βάρκα. Πάντα κάνουμε τέσσερα διαφορετικά πράγματα και βέβαια κοιμόμαστε πολύ νωρίς. Απαιτείται πειθαρχία, να έχουμε προσήλωση στον στόχο και μεγάλη συγκέντρωση. Φυσικά, πολλά είναι θέμα ψυχολογίας και το λέω πάντα αυτό».
Επανέρχεται στο πώς επέλεξε την κωπηλασία η Έλενα Διαβάτη: «Στην έκτη δημοτικού ήταν εκείνοι οι αγώνες. Ο κόσμος βέβαια δεν γνωρίζει το άθλημά μας, δεν προβάλλεται. Είναι δύσκολο να το επιλέξεις».
Και είναι η πρώτη της φορά με… συμπαίκτρια τη Μιλένα Κοντού; «Ναι. Αυτό επέλεξε ο προπονητής μας, ο Τζιάνι Ποστιλιόνε. Μας έκανε αγώνες, δοκίμασε διάφορα σχήματα και ζευγάρια, είδε τα πληρώματα και εμείς τελικά ήμασταν ο πιο γρήγορος συνδυασμός».
Και τι χρειάζεται μεταξύ των ατόμων που απαρτίζουν το πλήρωμα; Η απάντηση της Έλενας, κοφτή και κατανοητή: «Το κλειδί για όλα είναι η επικοινωνία. Η ωριμότητα να κάνεις τη δουλειά με επαγγελματισμό και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τα υπόλοιπα τα αφήνεις έξω από τη βάρκα».
Κωνσταντίνος Γιαννούλης: «Το διπλό μεικτό είναι τεχνικό αγώνισμα»
Στα 19 του χρόνια πανηγύρισε στο Ντούισμπουργκ το πρώτο του χρυσό στην κατηγορία Κ-23. Σε παγκόσμιο. Είχε κατακτήσει και το ’24 ως έφηβος χρυσό σε παγκόσμιο πρωτάθλημα.
«Σε σύγκριση με άλλα παιδιά εγώ άρχισα αργά την κωπηλασία. Στην πρώτη λυκείου. Πέρασα από μπάσκετ, ποδόσφαιρο, ιστιοπλοΐα. Η αλλαγή του σχολείου και οι παρέες που έκανα με παιδιά που έκαναν κωπηλασία με έφεραν στο άθλημα. Με παρακίνησαν οι φίλοι μου. Αρχικά δεν είχα εμπειρία και τον πρώτο χρόνο έμενα πολύ πίσω στις προκρίσεις. Τελευταίος ήμουν. Δούλεψα πολύ όμως το ’24, βελτιώθηκα και πήρα την πρόκριση για το παγκόσμιο στον Καναδά», λέει ο Κωνσταντίνος Γιαννούλης.
Και συνεχίζει αναφερόμενος στο χρυσό που κατέκτησε πριν από λίγες ημέρες στο Ντούισμπουργκ μαζί με τη Μιλένα Κοντού. Είναι άκρως ενδιαφέροντα όσα καταθέτει: «Ασφαλώς μια αξέχαστη επιτυχία. Το διπλό μεικτό σκιφ έγινε για πρώτη φορά. Είναι πολύ τεχνικό αγώνισμα. Πρέπει να ακολουθεί ο ένας τον άλλο και η κοπέλα να κάθεται μπροστά. Να υπάρχει εξοικείωση των αθλητών ώστε να κάνουν παρόμοια τραβήγματα. Η διαφορά στη δύναμη που βάζει ο άνδρας και σε αυτή που βάζει η γυναίκα είναι μεγάλη. Είναι θέμα του προπονητή να βρει το πώς θα μπαίνουν παράλληλα και ταυτόχρονα οι αθλητές στο νερό. Δεν είναι απλό. Είναι και η διαφορά ύψους».
Άρα, κάτι που φαίνεται πως θέλει ρυθμό, σκέφτομαι. Δεν το αρνείται ο Γιαννούλης, ένα σπουδαίο ταλέντο και με ευρύ μέλλον. Δεν είναι στην Ιταλία γιατί «δεν υπήρχε πλήρωμα». Του λέω «καλή συνέχεια στις διοργανώσεις που έρχονται» και αφού με ευχαριστεί, σκέφτεται τον Σχινιά: «Είμαστε εσώκλειστοι αλλά τα καταφέρνουμε. Τα δωμάτια ανακαινίζονται, όλα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο και πολύ».
Βασίλης Πολύμερος: «Με τις επιτυχίες του Ντούσκου ήρθαν στο άθλημα περισσότερα παιδιά»
Ο ολυμπιονίκης και θρύλος της κωπηλασίας κατά το παρελθόν, Βασίλης Πολύμερος, είναι ο πρόεδρος της ελληνικής κωπηλατικής ομοσπονδίας. Έχει ζήσει τα λεγόμενα «δύσκολα χρόνια», βλέπει τώρα και την άνοιξη του αθλήματος που αγαπά και υπηρετεί, αλλά και όσα γίνονται στο κωπηλατοδρόμιο του Σχινιά. Η απορία μου είναι, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, αν οι επιτυχίες φέρνουν νέο αίμα, νέα παιδιά στο άθλημα. Απαντά για όλα ο Πολύμερος:
«Όσα έχουν γίνει στον Σχινιά βελτιώνουν την ψυχολογία των αθλητών. Πολλά έχουν αλλάξει. Βήματα μπροστά έγιναν. Μέσα σε μικρή απόσταση, σε 200 μέτρα, υπάρχουν τα πάντα: βάρκες, βάρη, γυμναστήριο, εστιατόριο. Υπάρχει και η Καστοριά ή τα Γιάννινα για την κωπηλασία, αλλά εδώ είναι διαφορετικά. Θέλουμε την περαιτέρω διάδοση του αθλήματος. Με τις επιτυχίες του Ντούσκου, όντως ήρθαν στα σωματεία παραπάνω παιδιά που ήθελαν να μάθουν κωπηλασία».
Συμπέρασμα: η έκρηξη της κωπηλασίας είναι κοντά. Η επένδυση στο προπονητήριο και την εγκατάσταση του Σχινιά από την ALPHA BANK ως «Χρυσού χορηγού» της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και η καθοριστική συνδρομή του προέδρου της ΕΟΕ Ισίδωρου Κούβελου πιάνουν τόπο. Το προβληματικό «χθες» λες και ξεριζώθηκε…