Υπάρχουν μεταγραφές που υπολογίζεις τις αριθμητικές πράξεις με το κομπιουτεράκι, για να κρίνεις εάν αξίζει το υπερβολικό κόστος τους. Και υπάρχουν κι εκείνες που προξενούν ενθουσιασμό και κανένας δεν νοιάζεται για τους αριθμούς. Ο Αζεντίν Ουναΐ ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Ο κόσμος του Παναθηναϊκού ξέρει την κλάση του ποδοσφαιριστή που είχε και τι έχασε. Τη σεζόν 2024-25 ο Μαροκινός έκανε 37 συμμετοχές, 5 γκολ, 7 ασίστ, και ήταν ο παίκτης που ξεχώριζε σε πολλά ματς – αυτός που έπαιρνε την μπάλα στα δύσκολα, που έκανε εντυπωσιακές ντρίμπλες, είχε φοβερές επινοήσεις, σκόραρε όμορφα γκολ και μοίρασε εκπληκτικές ασίστ.
Ηταν ο εγκέφαλος της ομάδας του Ρουί Βιτόρια. Οι φίλαθλοι δεν θυμούνται στατιστικά· θυμούνται φάσεις. Θυμούνται την πάσα που δεν την περίμενε κανείς, τη στιγμή που σηκώθηκαν από τη θέση τους.
Και δεν μιλάμε για έναν τυχαίο ποδοσφαιριστή. Μιλάμε για ένα διεθνή που έχει διακριθεί με το Μαρόκο στο Παγκόμιο Κύπελλο και ξεχώρισε πέρυσι στο απαιτητικό ισπανικό πρωτάθλημα. Ποιότητα αυτού του επιπέδου δεν περνάει συχνά από τα πράσινα, κι όταν έχεις ήδη δει από κοντά τι μπορεί να κάνει, το να τον αφήσεις να φύγει αλλού μοιάζει με αυτογκόλ.
Πάνω απ’ όλα, όμως, υπάρχει το συναίσθημα. Λίγες κινήσεις μπορούν να σηκώσουν το ΟΑΚΑ στο πόδι πριν καν αρχίσει το ματς. Η επιστροφή του Ουναΐ είναι μία από αυτές. Ο κόσμος δεν θα υποδεχτεί απλώς μια μεταγραφή· θα υποδεχτεί έναν δικό του, κάποιον που τον αγάπησε και τον αποχαιρέτησε με βαριά καρδιά.
Αυτός ο ενθουσιασμός δεν αγοράζεται και δεν φτιάχνεται τεχνητά· ή τον έχεις ή δεν τον έχεις. Και ο ενθουσιασμός μιας γεμάτης κερκίδας μεταφράζεται σε πόντους – το ξέρουν καλά και οι αντίπαλοι.
Η διοίκηση, η τεχνική ηγεσία, η κερκίδα – για μία φορά όλοι δείχνουν προς την ίδια μεριά. Οταν συμβαίνει αυτό, αν μπορείς να πάρεις τον παίκτη τον παίρνεις, ακόμα και αν κοστίσει παραπάνω από την πραγματική αξία του.