Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία κρίνεται όχι από το πώς αντιμετωπίζει τους ισχυρούς, αλλά από το πώς στέκεται απέναντι σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται πεσμένος στο έδαφος.
Και η υπόθεση του 53χρονου ομογενή από τον Καναδά, ο οποίος δίνει μάχη για τη ζωή του στη ΜΕΘ του ΚΑΤ, αποκάλυψε κάτι πολύ πιο ανησυχητικό από ένα τραγικό ιατρικό περιστατικό: την απίστευτη σκληρότητα μιας μικρής, ευτυχώς, μερίδας ανθρώπων απέναντι στους Έλληνες της Διασποράς.
Ο άνθρωπος πήγε στην Τουρκία για οδοντιατρική επέμβαση, υπέστη σοβαρότατη επιπλοκή και βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση. Η σύζυγός του ζει έναν εφιάλτη.
Η οικογένεια προσπαθεί να κρατηθεί από μια ελπίδα. Η Ελλάδα, μέσω του ΕΚΑΒ, της Πολεμικής Αεροπορίας και τελικά με πολιτικό αεροσκάφος, συνέβαλε στον επαναπατρισμό του.
Και μέσα σε αυτή την τραγωδία, κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να… δικάσουν το θύμα.
«Τι δουλειά είχε ο Άδωνις να τον μεταφέρει;», έγραψε ένας σχολιαστής. «Ας μείνει στην Τουρκιά λοιπόν με δικά του έξοδα».
Άλλος αναρωτήθηκε γιατί δεν έκανε την επέμβαση στην Ελλάδα. Κάποιος άλλος θεώρησε σχεδόν ύποπτο το γεγονός ότι η σύζυγος μίλησε δημόσια για την περιπέτειά της, επειδή, κατά τη γνώμη του, δεν συμπεριφερόταν όπως θα έπρεπε να συμπεριφέρεται μια γυναίκα που ο άνδρας της βρίσκεται σε κώμα.
Πολλά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης περιείχαν χολή κατά των ομογενών.
Αλήθεια, σε ποιο σημείο ακριβώς χάσαμε την ανθρωπιά μας;
Από πότε η ελληνική καταγωγή ενός ανθρώπου που ζει στον Καναδά γίνεται κάτι που πρέπει να αποδεικνύει για να δικαιούται τη βοήθεια της Ελλάδας;
Από πότε ένας ομογενής παύει να είναι «δικός μας» επειδή έκανε μια επιλογή που εμείς θεωρούμε λανθασμένη; Και από πότε η εθνική ταυτότητα μετατρέπεται σε διαγωνισμό καθαρότητας, όπου όποιος δεν συμπεριφέρεται σύμφωνα με τα δικά μας πρότυπα χάνει το δικαίωμα στην αλληλεγγύη;
Το πιο εξοργιστικό είναι ότι ορισμένοι σχολιαστές δεν αρκέστηκαν στην κριτική για την επιλογή της Τουρκίας.
Έφτασαν να αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο σαν να έκανε κάτι σχεδόν αντεθνικό επειδή πλήρωσε για μια ιατρική υπηρεσία σε άλλη χώρα. Κάποιος μάλιστα έγραψε ότι «τα λεφτά στην Τουρκία σημαίνουν όπλα που θα χτυπήσουν αύριο τα παιδιά μας».
Αυτό δεν είναι πατριωτισμός. Είναι καφενειακός εθνικισμός χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης.
Και υπάρχει μια τεράστια διαφορά.
Μπορούμε να διαφωνούμε με την επιλογή της Τουρκίας. Μπορούμε να συζητήσουμε για τους κινδύνους του ιατρικού τουρισμού.
Μπορούμε να θέσουμε ερωτήματα για την κλινική, την αναισθησία, τις συνθήκες της επέμβασης και τις ευθύνες που ενδεχομένως υπάρχουν. Όλα αυτά είναι απολύτως θεμιτά.
Αυτό που δεν είναι θεμιτό είναι να μετατρέπουμε έναν άνθρωπο που χαροπαλεύει σε κατηγορούμενο.
Και ακόμη χειρότερα: να θεωρούμε ότι επειδή ζει στο εξωτερικό, επειδή δεν επέλεξε την Ελλάδα ή επειδή διαθέτει διαφορετική ζωή και διαφορετικές οικονομικές δυνατότητες, η Ελλάδα δεν του χρωστά τίποτα.
Ας το ξεκαθαρίσουμε: η Ελλάδα δεν είναι ιδιωτική λέσχη για όσους κατοικούν εντός των συνόρων. Οι ομογενείς είναι κομμάτι του Ελληνισμού. Είναι οι άνθρωποι που έφυγαν, εργάστηκαν, δημιούργησαν οικογένειες, κράτησαν τη γλώσσα, τις παραδόσεις και την ελληνική συνείδηση ζωντανές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Και όταν ένας από αυτούς βρίσκεται σε ανάγκη, η Ελλάδα οφείλει να απλώνει το χέρι της — όχι να του ζητά πρώτα πιστοποιητικό «εθνικοφροσύνης».
Είναι, μάλιστα, τραγική ειρωνεία. Την ώρα που στην Ελλάδα συχνά ακούμε πόσο πολύτιμη είναι η Ομογένεια, πόσο σημαντική είναι η διασύνδεσή της με την πατρίδα και πόσο πρέπει να επιστρέψουν οι νέες γενιές κοντά στις ρίζες τους, κάποιοι συμπατριώτες μας λένε στον άρρωστο ομογενή, ούτε λίγο ούτε πολύ: «Καλά να πάθεις, αφού δεν ήρθες εδώ».
Αυτό δεν είναι Ελλάδα.
Ελλάδα είναι η γυναίκα που στέκεται δίπλα στον άνδρα της και λέει ότι, παρά τις ελάχιστες ελπίδες, «η ελπίδα είναι μέσα μας».
Ελλάδα είναι οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ που συντονίζουν μια δύσκολη αεροδιακομιδή. Είναι οι γιατροί της ΜΕΘ που δίνουν τη μάχη. Είναι όσοι βοήθησαν μια οικογένεια να επιστρέψει στην πατρίδα της.
Και Ελλάδα είναι, πάνω απ’ όλα, να μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο που υποφέρει: «Είσαι ένας από εμάς. Είμαστε εδώ».
Όχι: «Έπρεπε να το είχες σκεφτεί».
Η μικρή μειοψηφία που επιλέγει τη χλεύη αντί για την ανθρωπιά ας γνωρίζει κάτι: δεν υπερασπίζεται την Ελλάδα. Τη μικραίνει.
Γιατί ο Ελληνισμός δεν μετριέται από το πού αγοράζεις ένα εμφύτευμα, ούτε από το πού κατοικείς. Μετριέται από το αν, όταν ένας συνάνθρωπός σου δίνει μάχη για τη ζωή του, έχεις την αξιοπρέπεια να αφήσεις στην άκρη τις διαφορές και να πεις μόνο δύο λέξεις: Κράτα γερά.
The post Οι ομογενείς είναι κομμάτι του Ελληνισμού appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.