Καθώς η Βικτώρια οδεύει προς τις εκλογές του Νοεμβρίου, ένα παλιό ερώτημα επιστρέφει με νέα ένταση: ποια Αυστραλία θέλουμε να είμαστε; Μια Αυστραλία που αποδέχεται, ενσωματώνει και αξιοποιεί τις διαφορετικές πολιτισμικές της καταβολές ή μια Αυστραλία που επιχειρεί να επιστρέψει σε ένα πρότυπο μονοπολιτισμικότητας και αφομοίωσης;
Η συζήτηση αυτή δεν είναι θεωρητική. Αφορά εκατομμύρια ανθρώπους που έφτασαν στην Αυστραλία από κάθε γωνιά του Κόσμου, αλλά και τα παιδιά και τα εγγόνια τους, που γεννήθηκαν εδώ και θεωρούν την Αυστραλία πατρίδα τους.
Για όσους από εμάς μεγαλώσαμε ως παιδιά μεταναστών, η έννοια της «αφομοίωσης» δεν είναι μια λέξη σε κάποιο πολιτικό πρόγραμμα. Είναι προσωπική εμπειρία.
Στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, σε περιοχές όπως το Broadmeadows της Μελβούρνης, η κοινωνία ήταν πολύ διαφορετική.
Οι Έλληνες, οι Ιταλοί, οι Μαλτέζοι και άλλοι μετανάστες συχνά αντιμετωπίζονταν ως «ξένοι». Οι χαρακτηρισμοί που ακούγονταν για τα παιδιά των μεταναστών δεν ήταν πάντα κολακευτικοί.
Υπήρχαν οι «wogs» και οι «skips» – οι μετανάστες από τη μία πλευρά και οι αγγλοκελτικής καταγωγής Αυστραλοί από την άλλη.
Και τότε υπήρχε η αντίληψη ότι ο σωστός δρόμος ήταν η αφομοίωση: να ξεχάσουμε, όσο μπορούσαμε, τη γλώσσα, τις συνήθειες, την κουλτούρα και τις παραδόσεις των γονιών μας και να γίνουμε «πραγματικοί Αυστραλοί».
Για ένα παιδί αυτό μπορούσε να είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Ακόμη και το φαγητό που έβαζε η μητέρα στο σχολικό τάπερ μπορούσε να γίνει αφορμή για ντροπή ή κοροϊδία. Το ελληνικό φαγητό, η γλώσσα, η εκκλησία και οι οικογενειακές παραδόσεις έμοιαζαν κάποτε με βάρος που έπρεπε να κρυφτεί.
Όμως τελικά συνέβη κάτι πολύ διαφορετικό.
Δεν ήταν μόνο εμείς που αλλάξαμε για να προσαρμοστούμε στην Αυστραλία. Αλλάξαμε και την Αυστραλία.
Σήμερα κανείς δεν θεωρεί παράξενο ένα ελληνικό εστιατόριο, μια ιταλική τρατορία, ένα κινέζικο ή ιαπωνικό εστιατόριο.
Η κουζίνα μας, η μουσική μας, οι γιορτές μας, οι ιδέες και οι αξίες που έφεραν μαζί τους οι μεταναστευτικές κοινότητες έγιναν μέρος της αυστραλιανής καθημερινότητας.
Αυτό είναι το πραγματικό επίτευγμα του πολυπολιτισμού.
Δεν σημαίνει ότι ο καθένας ζει απομονωμένος στη δική του κοινότητα. Το αντίθετο. Σημαίνει ότι διαφορετικοί άνθρωποι μπορούν να διατηρούν στοιχεία της πολιτιστικής τους ταυτότητας και ταυτόχρονα να συμμετέχουν πλήρως στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας.
Η Αυστραλία δεν έχασε την ταυτότητά της εξαιτίας του πολυπολιτισμού. Απέκτησε μια πιο σύνθετη, πιο ώριμη και πιο ανθρώπινη ταυτότητα.
Αρκεί να κοιτάξουμε την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Παίκτες με διαφορετικές οικογενειακές, πολιτιστικές και μεταναστευτικές καταβολές φορούν την ίδια φανέλα και αγωνίζονται για την ίδια χώρα. Η κοινή τους ταυτότητα δεν απαιτεί να έχουν όλοι την ίδια καταγωγή. Απαιτεί να μοιράζονται τις βασικές αξίες και την κοινή τους δέσμευση στην Αυστραλία.
Αυτό ακριβώς είναι το σημαντικό: ενότητα δεν σημαίνει ομοιομορφία.
Μπορούμε να είμαστε Έλληνες, Ιταλοί, Κινέζοι, Λιβανέζοι, Ινδοί ή οποιασδήποτε άλλης καταγωγής και ταυτόχρονα να είμαστε απολύτως και υπερήφανα Αυστραλοί.
Ο πολυπολιτισμός, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κοινές αξίες.
Μια δημοκρατική κοινωνία πρέπει να υπερασπίζεται τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία, την ανεκτικότητα και την ισότητα. Όσοι επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν τη διαφορετικότητα για να υπονομεύσουν αυτές τις αξίες πρέπει να αντιμετωπίζονται αποφασιστικά.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τιμωρήσουμε τη διαφορετικότητα για τις πράξεις μιας μικρής μειοψηφίας.
Η πολιτική της αφομοίωσης ανήκει σε μια άλλη εποχή. Η επιστροφή σε ένα μοντέλο μονοπολιτισμικότητας δεν θα κάνει την Αυστραλία πιο ενωμένη. Αντίθετα, υπάρχει ο κίνδυνος να ξυπνήσει παλιές προκαταλήψεις και να δημιουργήσει νέες διαχωριστικές γραμμές.
Για την ελληνική παροικία, το ζήτημα είναι ακόμη πιο ουσιαστικό. Αν σήμερα οι νεότερες γενιές μπορούν να μιλούν Ελληνικά, να πηγαίνουν στην εκκλησία, να συμμετέχουν σε ελληνικούς συλλόγους, να γιορτάζουν το Πάσχα και τον Δεκαπενταύγουστο και ταυτόχρονα να αισθάνονται απόλυτα Αυστραλοί, αυτό δεν αποτελεί αποτυχία ενσωμάτωσης. Είναι η ίδια η επιτυχία της.
Η Αυστραλία δεν χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην αυστραλιανή και την πολιτιστική ταυτότητα. Μπορεί να έχει και τις δύο.
Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε στις επόμενες εκλογές δεν είναι αν η Αυστραλία είναι πολυπολιτισμική. Αυτό είναι πλέον πραγματικότητα.
Το ερώτημα είναι αν θέλουμε να συνεχίσουμε να χτίζουμε πάνω σε αυτή την πραγματικότητα ή να γυρίσουμε πίσω.
Γιατί η Αυστραλία που γνωρίζουμε σήμερα δεν δημιουργήθηκε παρά την πολυπολιτισμικότητα.
Δημιουργήθηκε μέσα από αυτήν. Και αν κάτι πρέπει να προστατεύσουμε, δεν είναι η ομοιομορφία του παρελθόντος, αλλά η ενότητα που καταφέραμε να δημιουργήσουμε μέσα από τη διαφορετικότητά μας.
The post Ποια Αυστραλία θέλουμε; appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.