Στην αναμέτρηση της Εθνικής με τη Σερβία στο Βελιγράδι μπορεί να συμβεί κάτι πολύ σπάνιο. Να αγωνιστούν οι λιγότεροι διεθνείς που παίζουν σε ελληνικές ομάδες από κάθε άλλη αναμέτρηση επίσημου χαρακτήρα.
Στο τελευταίο επίσημο ματς, πριν από δέκα μήνες στο 0-0 με τη Λευκορωσία, ήταν στην ενδεκάδα ο Ρότα, ο Ρέτσος, ο Ζαφείρης, ο Σιώπης (τότε του Παναθηναϊκού), ο Μάνταλος και ο Τετέι.
Τώρα μπορεί να υπάρχουν λιγότεροι από τέσσερις (στην καλύτερη και μάλλον υπερβολική περίπτωση, εάν είναι βασικοί ο Ζαφείρης, ο Ρέτσος, ο Κουρμπέλης και ο Τετέι). O Ρότα είναι τραυματίας, ο Σιώπης παίζει στην Τουρκία, ο Μάνταλος έχει αποσυρθεί από τη διεθνή καριέρα του.
Έχουν φύγει φέτος για ομάδες του εξωτερικού ο Τζολάκης, ο Μουζακίτης, ο άτυχος Κωνσταντέλιας. O Μασούρας με μεταγραφή πια στη Σαουδική Αραβία. Ποδοσφαιριστές που είχαν πέρυσι μεγάλη ή μικρότερη συμμετοχή στο πλάνο του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Εντάξει, κάποιοι γυρίζουν κιόλας, όπως ο Κουρμπέλης, ο Κυριακόπουλος, ο Γιαννούλης, ο Σάλιακας.
Η δεξαμενή της Super League ωστόσο στερεύει, δεν είναι κάτι παράλογο, ενώ δεν είναι φυσικά υποτιμητικό για κανέναν ποδοσφαιριστή να αγωνίζεται σε κάποια από τις μεγάλες ελληνικές ομάδες. Αλλά κι αυτές θα έπρεπε να είχαν περισσότερους.
Σίγουρα πρέπει να συνεχίσουν να βγάζουν περισσότερους, να ενισχύουν το ελληνικό στοιχείο τους κι ας ξέρουν ότι στο μέλλον θα συνεχιστεί υποχρεωτικά η πώληση των νέων αστεριών τους στις μεγαλύτερες λίγκες. Όσο πιο ακριβά, τόσο καλύτερα προφανώς.
Δεν είναι κακό να παίζουν οι Έλληνες διεθνείς στα κορυφαία πρωταθλήματα. Στην Αγγλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, στην Ισπανία, παντού υπάρχει εκπροσώπηση. Κάθε άλλο. Πρόοδο σημαίνει για το ποδόσφαιρό μας.
Και κάνει την ελληνική λίγκα να καταλαβαίνει πόσο σπουδαίο είναι να έχει διαρκώς το νου της στην παραγωγή και αξιοποίηση παικτών από τις μικρές ηλικίες. Το ιδανικότερο θα ήταν να μπορέσει κάποια στιγμή να τους πείθει να μένουν στους κόλπους της, αλλά για να συμβεί αυτό ακόμη απέχουμε αρκετά.
Δεν θα ήταν παράξενη μια ενδεκάδα με γκολκίπερ όποιον από τους τρεις της αποστολής, με Βαγιαννίδη, Μαυροπάνο, Κουλιεράκη, Τσιμίκα, με Τριάντη, Μουζακίτη, Καρέτσα, Τζόλη, Κωστούλα (ή Μασούρα), Παυλίδη. Το χρώμα του ελληνικού πρωταθλήματος λογικά θα υπάρχει στο κέντρο, αλλά κάθε άλλο παρά μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να έρθει η στιγμή που όλοι οι διεθνείς κάποιας ενδεκάδας θα παίζουν σε συλλόγους άλλων χωρών.
Κι όλο αυτό είναι πράγματι κάτι που φέρνει ανάμικτα συναισθήματα. Για τη σπουδαία πρόοδο των Ελλήνων ποδοσφαιριστών, για το δικό μας πρωτάθλημα με τους πολλούς αλλοδαπούς. Τουλάχιστον αρκετοί από τους τελευταίους είναι υψηλού επιπέδου και δε βλέπουν πια τα μέρη μας ιδανικά μόνο για τις διακοπές τους…