Η Εθνική θα αγωνιστεί στο Βελιγράδι και για πρώτη φορά στην ιστορία της παίζει στη League A του Nations League. Δεν βρίσκεται εκεί από τύχη. Το κέρδισε. Και τώρα αρχίζει το δύσκολο κομμάτι, που δεν είναι να μαζέψει βαθμούς, αλλά να δείξει ότι ανήκει εκεί. Γερμανία, Ολλανδία, Σερβία. Τέσσερα ματς σε έντεκα μέρες, δύο από αυτά στην Τούμπα.
Κανείς δεν περιμένει από την Ελλάδα να βγει πρώτη σε αυτόν τον όμιλο. Αυτό που έχει σημασία είναι άλλο: να μη φανεί κατώτερη. Να μη δούμε μια ομάδα που μπαίνει φοβισμένη στο γήπεδο, παίζει πενήντα μέτρα πίσω και περιμένει πότε θα τελειώσει το ματς. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να χάνεις από τη Γερμανία και στο να την αφήνεις να σε παίζει στα δάχτυλα.
Το υλικό υπάρχει. Αυτή η γενιά έχει παίκτες που αγωνίζονται σε καλά πρωταθλήματα, έχει επιθετικούς που σκοράρουν, έχει βάθος σε θέσεις που παλιότερα γέμιζαν με το ζόρι. Ο Ανδρέας Τεττέη είναι ένα παράδειγμα, ένας ποδοσφαιριστής που πριν από έναν χρόνο κανείς δεν συζητούσε και σήμερα δικαιολογεί τη θέση του. Ταλέντο, λοιπόν, δεν μας λείπει.
Λείπει η απόδειξη ότι το ταλέντο γίνεται ομάδα. Εκεί προκύπτει η δουλειά του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ο σέρβος τεχνικός έχει δείξει ότι ξέρει να φτιάχνει σύνολα που δουλεύουν, αλλά αυτό το τουρνουά είναι διαφορετικό. Δεν θα τον κρίνουν από τις κλήσεις ούτε από τις δηλώσεις. Θα τον κρίνουν από το αν οι έντεκα που θα βγάλει στο χορτάρι θα ξέρουν τι κάνουν όταν η Ολλανδία τους πιέσει ψηλά, και από το πώς θα λειτουργήσει το σχέδιο σε ένα τουρνουά λίγων ημερών.
Γιατί έχει σημασία; Επειδή η παραμονή στη League A δεν είναι μόνο γόητρο. Είναι καλύτερα ματς, καλύτερη προετοιμασία, καλύτερη θέση στις κληρώσεις που έρχονται. Και επειδή μια γενιά δεν περιμένει. Εχει παράθυρο τριών-τεσσάρων χρόνων για να μην κολλήσουν τη ρετσινιά των χαμένων. Το πρώτο δείγμα το παίρνουμε απόψε, με έναν αντίπαλο που έχει τα δικά του πλεονεκτήματα σε αυτή τη δύσκολη μάχη.