Ισως δεν είναι τόσο πολύπλοκο το ποδόσφαιρο όσο τουλάχιστον ορισμένοι επιθυμούν να το παρουσιάσουν. Αν έχεις σταθερές και αξιόλογους ποδοσφαιριστές, όταν το ρόστερ σου ξεχειλίζει από ποιότητα, τότε αργά ή γρήγορα την άκρη θα τη βρεις.
Αρκεί να μην πας σε …τρέλες ή σε εξεζητημένες επιλογές και κόντρα στην κοινή λογική.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς ύστερα από αποτυχία σε προσπάθεια πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο, μοιάζει να έχει αποκτήσει τον βηματισμό που από την αρχή αναζητούσε.
Ταυτόχρονα η ιεραρχία στις τάξεις της εθνικής ομάδας είναι το Νο1 ζητούμενο και ο τωρινός οδηγός του σέρβου προπονητή. Μέχρι τώρα, τουλάχιστον… Οι αλλαγές που κάνει σε αυτές τις πρώτες στροφές στο Nations League;
Πρώτη, η ξεκάθαρη προτίμηση στον Κωνσταντή Τζολάκη για τη θέση του γκολκίπερ. Καμμιά αντίρρηση, η Γαλανόλευκη ομάδα έχει την τύχη να διαθέτει τρεις ξεχωριστούς «άσους» (Τζολάκης, Βλαχοδήμος, Μανδάς) που κάνουν καριέρα στο εξωτερικό, ένας όμως (πρέπει να) είναι ο βασικός τερματοφύλακας. Μέχρι πρότινος, μάλλον το προβάδισμα το είχε ο Βλαχοδήμος.
Τώρα, ο Τζολάκης πήρε τη φανέλα του βασικού και όντως είναι ο κατά τεκμήριο καλύτερος έλληνας «κίπερ» της εποχής μας. Η απόδοση του Τζολάκη στη Γερμανία ήταν «όλα τα λεφτά».
Δεύτερη αλλαγή, ο παρτενέρ του Μαυροπάνου. Και στις θέσεις των κεντρικών μπακ υπάρχει πληρότητα κι ας μην έχει διαφημιστεί τόσο πολύ.
Στα προηγούμενα «παράθυρα» βλέπαμε να μην αλλάζει το δίδυμο των Μαυροπάνου-Κουλιεράκη. Δυνατά παιδιά και με παραστάσεις από το υψηλότερο επίπεδο στο εξωτερικό.
Ποιος μπορεί να πει το αντίθετο; Ισως όμως να τους έλειπε «αυτό το κάτι» ώστε να φτάσουν σε τοπ απόδοση ή να λειτουργήσουν ως πολύ «συμπαγής ομάδα» στην οπισθοφυλακή.
Στο Nations League ο Γιοβάνοβιτς προτιμά τον Ρέτσο ως ταίρι του Μαυροπάνου και ο ερυθρόλευκος μπακ προσδίδει πάθος, δυναμική και κυρίως ταχύτητα στην άμυνα.
Το τελευταίο, ειδικά, χρειαζόταν και δεν το πρόσφερε ο Κουλιεράκης που έμεινε εκτός των διαθέσιμων επιλογών από το ματς της Κυριακής με τη Γερμανίας.
Τρίτον, ας σταθούμε στον καπετάνιο της ομάδας: ο Βαγγέλης Παυλίδης όχι μόνο πήρε τη φανέλα του βασικού αλλά παράλληλα εξασφάλισε και το περιβραχιόνιο.
Με τόσα ρεκόρ σκοραρίσματος που σπάει με τη φανέλα της Μπενφίκα ίσως να είναι περιττή κάθε κουβέντα για το αν πρέπει να αγωνίζεται αυτός ή ο Ιωαννίδης.
Εμοιαζε με δίλημμα που βασάνιζε τους προηγούμενους μήνες τον Ιβάν. Τώρα, πήρε την απόφασή του ο κόουτς, ο Παυλίδης μπολιάστηκε με παραπάνω αυτοπεποίθηση κάνοντας και αρχηγικές ομιλίες στους συμπαίκτες του και στο εξής θα αναζητείται ποιος θα τον πλαισιώνει στη γραμμή κρούσης.
Με μια μόνη επισήμανση, αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς: ο Παυλίδης έχει ανταγωνισμό γιατί υπάρχουν στο ρόστερ και οι Τεττέη, Δουβίκας.
Με τον έλληνα στράικερ των Αετών να πρέπει να αγγίξει την απόδοση που έχει όταν φορά τη φανέλα της Μπενφίκα γιατί ακόμη δεν έχει εκτοξευτεί αγωνιζόμενος με την εθνική μας ομάδα.
Kαι τέταρτον, Τσιμίκας για αριστερά: όταν ο συγκεκριμένος αμυντικός είναι σοβαρός στο παιχνίδι του, απέχει πολύ από τον όποιο ανταγωνιστή του για τη θέση.
Ο Γιαννούλης που έπαιρνε ματς, έμεινε έξω λόγω τραυματισμού. Ο Τσιμίκας …τραβά το κουπί και το κάνει καλά, αν θυμηθούμε και τη σέντρα-ασίστ στο κεφάλι του Δουβίκα για το γκολ στο Βελιγράδι, ένα γκολ που άλλαξε τα δεδομένα και άνοιξε για τα καλά το παράθυρο της αισιοδοξίας.
Αν τώρα σκεφθούμε πως για την αριστερή πτέρυγα υπάρχουν ακόμη ο Κυριακόπουλος (αναπληρωματικός) αλλά και ο Αθανασίου που …έρχεται, τότε διαπιστώνουμε πως και εδώ αυξάνονται οι επιλογές του προπονητή.
Εχει λύσεις πολλές ο Γιοβάνοβιτς, τα νέα παιδιά πείθουν πως μπορούν να φέρουν, όχι στο απώτερο μέλλον αλλά συντομότερα, κάτι πολύ δυνατό.