Στο ποδόσφαιρο δεν είναι fair να το παίζεις μετά Χριστόν προφήτης. Ούτε είναι σωστό να κρίνεις βάσει (μόνο του) αποτελέσματος. Η ΑΕΚ ήταν πολύ καλύτερη από τη ΛΑΣΚ και η επικράτησή της ήταν πέρα για πέρα δίκαιη.
Αν μάλιστα ο Γιόβιτς, ο Βάργκα και ο Ζίνι ήταν λίγο πιο εύστοχοι, πιο γρήγοροι και πιο τυχεροί στις τελικές τους ενέργειες, τότε δεν αποκλείεται να ζούσαμε ξανά ένα ματς με σκορ τύπου Ηρακλή, Λέφσκι και Άρη.
Ωστόσο, στην «κατηγορία» της υπόθεσης, μπορεί να βάλει κάποιος και τη φάση του 92′ όταν ο Καλάιτζιτς με κεφαλιά, μετά την ασυνεννοησία των Μπρινιόλι (άστοχη έξοδος) και Αριάγκα, έστειλε την μπάλα ελάχιστα εκατοστά πάνω από το οριζόντιο δοκάρι της εστίας της ΑΕΚ.
Η κουβέντα, αν είχε συμβεί το «μοιραίο» της ισοφάρισης, θα ήταν πολύ διαφορετική. Όλοι θα εστίαζαν στις πολλές και σημαντικές ευκαιρίες που χάθηκαν, στις αλλαγές που δεν έκανε ο Μάρκο Νίκολιτς για να φρεσκάρει την ομάδα. Λίγοι θα στεκόντουσαν στην εξαιρετική εικόνα της ΑΕΚ, που για μένα είναι και το πιο σημαντικό. Γιατί ο Δικέφαλος έδειξε ότι μπορεί περισσότερα και στο ποδόσφαιρο πάντα παίζει ρόλο και η τύχη ή η ατυχία.
Για παράδειγμα ήταν ατυχία που ο Στρακόσα χτύπησε και θα μείνει σχεδόν ένα μήνα εκτός δράσης, αλλά ο Μπρινιόλι έκανε τρεις καθοριστικές επεμβάσεις, δεν επέτρεψε στη ΛΑΣΚ να σκοράρει και είχε και την τύχη με το μέρος του στο 92′.
Το μεθύσι από το νέκταρ της νίκης κράτησε 24 ώρες. Η πρώτη νίκη σε league phase ή όμιλο μετά 20 χρόνια άργησε πολύ, αλλά ήρθε. Η ΑΕΚ οφείλει να «χτίσει» πάνω σε αυτή. Δεν είναι καθόλου εύκολο, ειδικά όταν από εδώ και πέρα απαιτούνται υπερβάσεις. Όμως, όλα πρέπει να γίνουν βήμα-βήμα. Και το επόμενο στην Τρίπολη είναι πάρα πολύ σημαντικό. Τα λάθη που έγιναν με την Κηφισιά, με την καταπόνηση λόγω Ευρώπης, την έλλειψη ενέργειας και την κακή νοοτροπία που έδειξε η ΑΕΚ, απαγορεύεται να επαναληφθούν.