Ο Μόντριτς συνεχίζει μεν στη Μίλαν αλλά δεν είναι όπως πριν και λίγους απασχολούν τα κατορθώματά του. Ο Ρονάλντο, πλέον, παίζει για τα (προσωπικά) ρεκόρ και παλεύει προκειμένου να τροφοδοτεί συνεχώς το διογκωμένο «εγώ» του. Ο δε Μέσι αποσύρθηκε από την Εθνική Αργεντινής και ταρακουνήθηκε ο πλανήτης. Και τώρα, τι ακριβώς;
Με εξαίρεση τον Μόντριτς, τα τελευταία χρόνια μόνο στη διεθνή σκηνή και σε ραντεβού εθνικών ομάδων απολαμβάναμε τους άλλους δύο αστέρες του ποδοσφαίρου. Το περιμέναμε λες και η προσμονή αφορούσε ραντεβού με κάτι εντελώς νέο. Η συνέχεια θα είναι διαφορετική. Θα μας λείψουν; Ο Μέσι έκανε το ίσως κορυφαίο Μουντιάλ της καριέρας του, αλίμονο όμως αν θα ήταν το ίδιο επιδραστικός αν συνέχιζε.
Ο Ρονάλντο πέρασε τον Ατλαντικό και στη συνείδηση του κοινού ήταν απαρατήρητος. Θα μπορούσε να ειπωθεί και αν θέλουμε να δανειστούμε και να παραφράσουμε τον Καβάφη, «Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς αυτούς τους υπέροχους άσους. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύσις».
Υπάρχει στον ορίζοντα διάδοχη κατάσταση. Παίκτες που θα πιάσουν τη σκυτάλη από το συγκεκριμένο δίπολο και θα μας καθηλώσουν, ανοίγοντας παράλληλα συζητήσεις για τον καλύτερο όλων των εποχών αλλά και πλάθοντας σενάρια για τη ζωή τους ή και τη μεταξύ τους αντιπαλότητα; Κάποιοι ίσως φέρουν στο μυαλό τον Εμπαπέ, καμιά αντίρρηση.
Αλλά ο Μέσι και ο Ρονάλντο στα καλύτερά τους ήταν «απέναντι» αγωνιζόμενοι στο ίδιο πρωτάθλημα, το ισπανικό, κάνοντας αναπόφευκτη τη σύγκριση για τον «πρώτο των πρώτων». Και τώρα ποιο θα είναι το αντίπαλο δέος του γάλλου στράικερ με τον πακτωλό των γκολ στα Παγκόσμια Κύπελλα;
Η αλήθεια είναι εξής: ο Αργεντινός με τον Πορτογάλο που μαγνήτιζαν (και) τις Χρυσές Μπάλες πλουτίζοντας συνεχώς την προσωπική τους συλλογή, με την απόδοση και τις επιδόσεις τους είχαν σκεπάσει τους πάντες και τα πάντα. Μια κούρσα ήταν το ποδόσφαιρο τη μακρά εποχή της πλήρους ακμής τους, που λες και αφορούσε μόνο αυτούς τους δύο. Πού θα παίξουν, πόσα θα πάρουν, τι ρεκόρ έχουν, πάντα με τις φωτό τους να μπαίνουν απέναντι στον Τύπο και η ανακύκλωση επιτυχιών να συνεχίζεται σε μόνιμη βάση.
Το δυσκολότερο τώρα είναι η διάδοχη κατάσταση. Όχι μόνο στο ποιος θα πιάσει την μπαγκέτα στην Εθνική Αργεντινής ή αναφορικά με τον παίκτη που θα ηγηθεί οσονούπω στην Εθνική Πορτογαλίας, αλλά κυρίως για τον πρωταγωνιστή που θα κάνει ξανά τους πιτσιρικάδες να αναφωνήσουν «κάτι νέο και συναρπαστικό γεννιέται εδώ».
20 χρόνια είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας. Και κάπου εδώ η σελίδα γυρνά, το τέλος εποχής αφορά στο ίδιο το ποδόσφαιρο και τη δική του «επόμενη μέρα».