Υπάρχουν στιγμές στο ποδόσφαιρο που το αποτέλεσμα, τα γκολ και η τακτική περνούν σε δεύτερη μοίρα. Στιγμές που ένα ολόκληρο γήπεδο σιωπά και οι ποδοσφαιριστές ξεχνούν για λίγα λεπτά την αντιπαλότητα, περιμένοντας απλώς να δουν τον συνάδελφό τους να σηκώνεται.
Σαν τον φόβο που είχαν ως παιδιά στις αλάνες, όταν έβλεπαν έναν φίλο τους να σκίζεται στα χαλίκια. Αλλωστε, οι ποδοσφαιριστές όπου και να παίζουν ή όσα λεφτά και να βγάζουν, πάντα στην καρδιά τους μέσα κουβαλούν… παιδιά με κοντά σορτσάκια.
Μία τέτοια στιγμή εκτυλίχθηκε πριν από λίγες ημέρες στο Πανθεσσαλικό. Ο Αγιούμπ Ελ Κααμπί βγήκε στην πλάτη της άμυνας του Βόλου, ο Μάριος Σιαμπάνης επιχείρησε να απομακρύνει την μπάλα και η σύγκρουση των δύο ποδοσφαιριστών είχε ως αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του μαροκινού επιθετικού.
Το γήπεδο… «πάγωσε» βλέποντας τον Ελ Κααμπί και τη γλώσσα του σώματος που υποδεικνύει ότι τα πράγματα δεν είναι καλά. Και από την άλλη ο Σιαμπάνης να ξεσπά σε κλάματα. Μία στιγμή πάνω από τη νίκη, πάνω από τους δύο χαμένους βαθμούς για τους Ερυθρόλευκους.
Ο τραυματισμός του επιθετικού του Ολυμπιακού και το κάταγμα κνήμης στο αριστερό πόδι έφεραν ξανά στην επιφάνεια μια σκληρή πραγματικότητα του ποδοσφαίρου. Αυτή τη φάση λίγων δευτερολέπτων που είναι ικανή να χαλάσει χρόνια σκληρής δουλειάς και να αλλάξει άρδην την καριέρα ενός ποδοσφαιριστή.
Σε ορισμένες, μάλιστα, περιπτώσεις φαντάζει ικανή να αλλάξει ακόμα και την πορεία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.
Βέλιμιρ Ζάετς: Το χτύπημα που άλλαξε τα πάντα
Ξεκινώντας εντός των συνόρων, μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι αυτή του Βέλιμιρ Ζάετς. Ο Κροάτης ήταν ένας από τους ηγέτες του Παναθηναϊκού και είχε εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για το «τριφύλλι».
Στις 18 Οκτωβρίου 1987, όμως, στον αγώνα με τον Ηρακλή στο Καυταντζόγλειο, ένα δυνατό χτύπημα από τον Γιώργο Παπαδόπουλο προκάλεσε σοβαρό τραυματισμό στο πόδι του. Η περόνη είχε υποστεί πολύ μεγάλη ζημιά και, παρότι ο Ζάετς επέστρεψε και ολοκλήρωσε τη σεζόν, δεν κατάφερε να ξαναβρεί τον παλιό του εαυτό.
Ο ίδιος έχει περιγράψει αργότερα ότι μετά τον τραυματισμό δεν είχε πλέον την ίδια δύναμη και ταχύτητα, αντιμετωπίζοντας συνεχείς πόνους. Το 1988, σε ηλικία μόλις 32 ετών, το σώμα του δεν άντεχε άλλο και έτσι αποσύρθηκε.
Χρήστος Κωστής: Δεν ήταν ποτέ ξανά ίδιος
Ενα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού ποδοσφαίρου και παράλληλα ένα από τα μεγαλύτερα «what if». Στις 23 Οκτωβρίου 1997, η ΑΕΚ αντιμετωπίζει τη Στουρμ Γκρατς για το Κύπελλο Κυπελλούχων. Ο Κωστής συγκρούστηκε με τον τερματοφύλακα της αυστριακής ομάδας, Κάζιμιερζ Σίντορτσουκ. Το αποτέλεσμα ήταν κάταγμα κνήμης και περόνης.
Ο αρχικός χρόνος αποθεραπείας υπολογιζόταν σε περίπου έξι μήνες. Η πραγματικότητα, όμως, αποδείχθηκε πολύ πιο σκληρή. Ο Κωστής έμεινε ουσιαστικά εκτός για χρόνια. Nαι μεν πήρε μεταγραφή στην Αντερλεχτ αλλά δεν κατάφερε να αγωνιστεί και όταν επέστρεψε στην ΑΕΚ το 2000 αδυνατούσε να… αγγίξει έστω το επίπεδο όπου βρισκόταν πριν από εκείνη τη μοιραία βραδιά.
Γκούντγιονσεν: Η τραγική ειρωνεία
Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, ένας άλλος παίκτης της Ενωσης βρέθηκε αντιμέτωπος με τον εφιάλτη των τραυματισμών.
Ο Εϊντουρ Γκούντγιονσεν είχε μόλις έρθει στην Ελλάδα για να φορέσει τη φανέλα της ΑΕΚ. Στις 15 Οκτωβρίου 2011, στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, συγκρούστηκε με τον τερματοφύλακα των «ερυθρόλευκων», Φράνκο Κοστάντσο. Η διάγνωση ήταν κάταγμα κνήμης και περόνης στο δεξί πόδι.
Η ειρωνεία ήταν πως ο άνθρωπος που συμβούλεψε δημόσια τότε τον Γκούντγιονσεν για την ανάγκη να μην επισπεύσει την επιστροφή του ήταν ο ίδιος ο Χρήστος Κωστής, ο οποίος γνώριζε καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει ένας τέτοιος τραυματισμός.
Ρονάλντο: Οταν το «Φαινόμενο» λύγισε
Στο εξωτερικό, λίγες εικόνες έχουν μείνει τόσο έντονα στη μνήμη όσο εκείνη του Ρονάλντο Ναζάριο στο «Ολίμπικο» της Ρώμης και την εποχή που αγωνιζόταν με τη φανέλα της Ιντερ.
Ο Βραζιλιάνος είχε ήδη αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα στο δεξί γόνατο το 1999. Κατά την επιστροφή του, στις 12 Απριλίου 2000, στον πρώτο τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας απέναντι στη Λάτσιο, έμεινε στον αγωνιστικό χώρο μόλις έξι λεπτά. Σε μια προσπάθεια να κάνει μία από τις χαρακτηριστικές του κινήσεις, το γόνατό του δεν άντεξε.
Ο Ρονάλντο υπέστη πλήρη ρήξη του τένοντα και η εικόνα του να καταρρέει στον αγωνιστικό χώρο έκανε τον γύρο του κόσμου. Η επιστροφή του στο κορυφαίο επίπεδο έμοιαζε τότε σχεδόν απίθανη. Χρειάστηκε μακρά αποκατάσταση, αμέτρητες ώρες δουλειάς και τεράστια ψυχική δύναμη για να επιστρέψει. Και τελικά επέστρεψε με τον πιο εμφατικό τρόπο, αφού το 2002 κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο με τη Βραζιλία και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης.
Ο Βιέρι έχασε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή
Ενας θρύλος του ιταλικού ποδοσφαίρου πριν καν κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Ενας φορ… killer που έζησε τίτλους, δόξα, αλλά για μία μοιραία στιγμή απώλεσε την ευκαιρία να στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής.
O Kριστιάν Βιέρι έζησε τον δικό του εφιάλτη όταν τραυματίστηκε στο αριστερό γόνατο, ο οποίος προκλήθηκε τον Μάρτιο του 2006 έπειτα από σύγκρουση σε αγώνα της Μονακό με την Παρί Σεν Ζερμέν. Τον κράτησε εκτός γηπέδων για περίπου 10 μήνες και του στέρησε τη συμμετοχή στο Μουντιάλ του 2006, το οποίο κατέκτησε η Ιταλία.
Από τον Μπαστ μέχρι τον Ράμσεϊ
Ο Ντέιβιντ Μπαστ είναι μία από τις περιπτώσεις που δείχνουν τη σκοτεινή πλευρά του αθλήματος. Το 1996, ο αμυντικός της Κόβεντρι τραυματίστηκε σοβαρά σε αγώνα με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και δεν κατάφερε ουσιαστικά να επιστρέψει στο επαγγελματικό επίπεδο.
Ο Εντουάρντο ντα Σίλβα, από την άλλη, βρέθηκε το 2008 αντιμέτωπος με έναν τραυματισμό που σόκαρε την Premier League. Η επιστροφή του στην αγωνιστική δράση αποτέλεσε προσωπικό άθλο, ενώ η περίπτωση του Ααρον Ράμσεϊ, δύο χρόνια αργότερα, αποτέλεσε ακόμη ένα παράδειγμα του πόσο απρόβλεπτο μπορεί να γίνει το ποδόσφαιρο.
Στην ίδια κατηγορία μπορούν να μπουν ο Τζιμπρίλ Σισέ, που χρειάστηκε να επιστρέψει από σοβαρό κάταγμα στο πόδι, αλλά και ο Χένρικ Λάρσον, ο οποίος υπέστη σοβαρό τραυματισμό με τη Σέλτικ και παρ’ όλα αυτά συνέχισε την καριέρα του μέχρι την κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Τέτοιοι τραυματισμοί είναι σαν ένα… σκοτεινό δωμάτιο. Εκεί όπου το σκοτάδι καλύπτει τα πάντα μαζί με τον… ήχο της σιωπής. Αλλοι ποδοσφαιριστές βγήκαν από αυτό το «δωμάτιο» και είδαν ξανά τα φώτα να πέφτουν πάνω τους.
Αλλοι, όμως, όσο και να πάλεψαν, δεν τα κατάφεραν. Διότι υπάρχουν στιγμές που το ποδόσφαιρο παύει να είναι απλώς ένα παιχνίδι. Είναι η στιγμή που όλοι θυμούνται πόσο εύκολο είναι, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, μια καριέρα να αλλάξει για πάντα.