Πριν από τα ματς της αγωνιστικής η απορία μου ήταν αν και πώς τα παιχνίδια της Πέμπτης, που προηγήθηκαν, και τα ματς της Πέμπτης που ακολουθούν, μπορεί να επηρεάσουν τον Ολυμπιακό που είχε ένα περίπλοκο ματς στο Αγρίνιο και τον ΠΑΟ που είχε ένα εύκολο ματς στο ΟΑΚΑ. Για το ότι ο ΟΦΗ θα είχε προβλήματα με την Καλαμάτα δεν είχα καμία απορία: η Μαύρη Θύελλα έχει εμφανιστεί στην επιστροφή της στη Σούπερ Λίγκα με μια σπουδαία ομάδα – ο ΟΦΗ θα είχε ένα δύσκολο ματς ακόμα κι αν δεν είχε αγωνιστεί την Πέμπτη με τη Ρεν. Τελικά ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ κέρδισαν ενώ ο ΟΦΗ έχασε.
Πέρασε
Ο Ολυμπιακός πέρασε από το Αγρίνιο κερδίζοντας με 0-2. Τα καλά νέα είναι ότι για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα πέτυχε δύο γκολ και για πρώτη φορά αυτά ήρθαν από μεσοεπιθετικούς (τον Ρόκα και τον Τσικίνιο) χωρίς μάλιστα και στις δύο φάσεις η μπάλα να έχει σηκωθεί από το χορτάρι.
Τα κακά νέα είναι ότι ο Ολυμπιακός έδειξε μια εξάρτηση από τον Κώστα Φορτούνη: η έξοδός του από το ματς λόγω τραυματισμού άλλαξε την εικόνα της ομάδας του Ιμανόλ. Ο Ολυμπιακός ήταν πολύ καλός στο πρώτο μισάωρο αλλά υπέφερε στην επανάληψη, γλίτωσε την ισοφάριση από μεγάλες επεμβάσεις του τερματοφύλακά του Ορτέγκα και χρειάστηκε για τρίτο σερί ματς και τις παρεμβάσεις του Ιμανόλ Αλγουαθίλ από τον πάγκο.
Όπως και στη Μασσαλία μετά τις αλλαγές που κάνει ο Βάσκος στην επανάληψη η πίεση του γηπεδούχου σταματά και μαζί και τα καρδιοχτύπια. Ο Ιμανόλ άλλαξε 7 παίκτες σε σχέση με το ματς της Πέμπτης. Αλλά οι καλύτεροι ήταν αυτοί που είχαν παίξει και στη Γαλλία. Ο Ορτέγκα, ο Ρέτσος, ο Πιρόλα, ο Πουέρτα παρά την κόπωσή του.
Πρωτοπόρος
Αλλαγές έκανε και ο Τζέικομπ Νίστρουπ στο ματς του ΠΑΟ με τον Αστέρα Τρίπολης, αλλά αυτό δεν χάλασε την ομοιογένεια του πρωτοπόρου που κέρδισε το ματς με 5-1 και πέντε διαφορετικούς σκόρερ: βρήκαν γκολ δύο αμυντικοί (ο Ντε Φράι και ο Καλάμπρια), δύο σέντερ φορ (ο Ντέσερς και ο Τεττέη που μπήκε στη θέση του) και ένας μέσος, ο Λούζα, που πήρε τη θέση του Καμαρά κι ήταν ο καλύτερος του γηπέδου. Μόνο πρόβλημα του Νίστρουπ ο τραυματισμός του Ουναΐ που έφυγε από το ματς στο 15′ κρατώντας το γόνατό του. Κακό σημάδι.
Εφυγε
Σκεφτόμουν ότι το ματς αυτό θα άρεσε στον Γιώργο Βαρδινογιάννη που η οικογένεια του ΠΑΟ αποχαιρέτησε. Ο «Καπετάνιος» έφυγε σε ηλικία 90 χρόνων – είχε σοβαρά προβλήματα τον τελευταίο καιρό, αναπαύτηκε. Του άρεσε ακριβώς αυτό το ποδόσφαιρο που έπαιξε χθες ο ΠΑΟ: ένα ποδόσφαιρο επιθετικό, με πολλούς πρωταγωνιστές, με συνεργασίες. Ενα ποδόσφαιρο στο οποίο φαίνεται το χέρι του προπονητή. (Που αν τον άκουγε θα έκανε μια χαρά δουλειά…).
Δυσκολία
Σε όλα όσα γράφτηκαν για τον «καπετάν Γιώργη» αυτές τις μέρες διέκρινες μια δυσκολία όλων όσοι κατέθεσαν τις αναμνήσεις τους να εξηγήσουν γιατί ήταν μεγάλος παράγοντας. Δεν είναι απλό γιατί κάθε αναφορά συνοδευόταν από ιστορίες με τον «Καπετάνιο» πρωταγωνιστή που είναι ιστορίες άλλης εποχής. Αυτό που εγώ λέω είναι ότι ως πρόεδρος του ΠΑΟ ο Γιώργος Βαρδινογιάννης δημιούργησε ένα μοντέλο διοίκησης που πολλοί επιτυχημένοι παράγοντες ακολούθησαν στη συνέχεια.
Η εμπλοκή του με τον ΠΑΟ ήταν προσωπική και απόλυτη: όσο ήταν πρόεδρος αυτός ήταν η πρώτη του σκέψη. Η ομάδα με την οποία διοίκησε ήταν πάντα ένα ολιγομελές σχήμα στο οποίο υπήρχαν άνθρωποι που γνώριζε και εμπιστευόταν, όπως ο Μάνος Μαυροκουκουλάκης π.χ. Οι ιδέες του ήταν για την εποχή του πολύ μπροστά: όταν έφτιαξε το προπονητικό κέντρο της Παιανίας οι άλλοι δεν καταλάβαιναν τι ακριβώς χρειαζόταν στον ΠΑΟ μια τέτοια πολυτέλεια και γκρίνιαζαν που ξόδευε λεφτά για αυτό και όχι για μεταγραφές.
Εξίσου πρωτοποριακή ήταν και η επένδυση στις Ακαδημίες: τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 λέγανε όλοι ότι οι μεγάλες ομάδες δεν υπάρχουν για να βγάζουν παίκτες αλλά για να αγοράζουν παίκτες. Ο Βαρδινογιάννης πίστευε πως οι ομάδες χτίζονται και δεν αγοράζονται. Και πάλι καλά. Γιατί από τις Ακαδημίες του ΠΑΟ βγήκαν παιδιά όπως ο Καραγκούνης, ο Μπασινάς, ο Γκούμας και άλλοι. Και χάρη στην Παιανία και τη δουλειά γυμναστών και προπονητών βελτιώθηκαν ο Νικοπολίδης, ο Φύσσας, ο Γιούρκας Σεϊταρίδης. Κι όλοι αυτοί βοήθησαν ώστε να γίνει η Εθνική μας πρωταθλήτρια Ευρώπης και να φτάσει ο ΠΑΟ δύο φορές ένα βήμα από το να αγωνιστεί στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.
Ακατανόητα
Φυσικά έκανε και πολλά που σήμερα θα ήταν σε επίπεδο συμπεριφοράς ακατανόητα, ίσως και ανεπίστρεπτα, ο «Καπετάνιος». Τσακωνόταν με αστυνομικούς σε απευθείας μετάδοση, έβαζε ανθρώπους του στην ΕΠΟ και στην ΕΠΑΕ, άνοιγε μέτωπα με οπαδούς, του άρεσε να προκαλεί φόβο σε αντιπάλους – όσο κι αν έλεγε ότι εκτός από πρόεδρος ήταν πάντα φίλαθλος δεν θα περάσει στην ιστορία για την αγάπη του στο fair play. Αλλά στα 21 χρόνια που ήταν στον ΠΑΟ ποτέ κανείς δεν αμφισβήτησε τα ηγετικά του προσόντα, την αγάπη του για την ομάδα και τη γνώση του για το πως γίνονται ομάδες. Κι αν κρίνω από όσα ακολούθησαν τη φυγή του δεν το λες και λίγο.
Μια εποχή
Οταν φεύγει κάποιος τέτοιου τύπου παράγοντας λέμε ότι ολοκληρώνεται μια εποχή. Στην περίπτωση του Γιώργου Βαρδινογιάννη μια εποχή ήταν μόνος του ο «Καπετάνιος» – κι αυτό μπορεί να το πεις για λίγους. Γενικώς είναι δύσκολο να εξηγήσουμε στους νεότερους τους παράγοντες που έχουν σημαδέψει άλλες εποχές.
Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης έφυγε από τον ΠΑΟ το 2000, πικραμένος τότε, αλλά συνέχισε να δίνει κανονικά το «παρών» στο γήπεδο. Μιλούσε πολύ σπάνια, δεν θέλησε ποτέ του σχεδόν να ασκήσει κριτική στα πεπραγμένα όσων στον ΠΑΟ τον διαδέχτηκαν.
Και μόνο σε αυτό εγώ έβλεπα πάντα μια αρχοντιά. Και ίσως και για αυτή τη στάση του έμεινε στο μυαλό όλων ως πρόεδρος της ομάδας – ήταν είκοσι ένα χρόνια καπετάνιος στο τιμόνι της και άλλα 25 κάτι σαν επίτιμος πρόεδρος. Και πρέπει να πω πως αν ως πρόεδρος έδωσε πολλές φορές λαβές για κριτική (κι όχι μόνο από αντιπάλους του ΠΑΟ), ως επίτιμος πρόεδρος υπήρξε άριστος.