ΟΜΟΛΟΓΩ ότι μου έκαναν εντύπωση ορισμένα σχόλια αναγνωστών μας από την Ελλάδα σχετικά με την επιστολική ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού.
Και όχι μόνο επειδή διαφωνούν με τη δυνατότητα των αποδήμων να ψηφίζουν από τον τόπο διαμονής τους. Η διαφωνία, άλλωστε, είναι απολύτως θεμιτή. Δημοκρατία έχουμε, ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η βεβαιότητα με την οποία κάποιοι αποφασίζουν ότι οι Έλληνες της διασποράς δεν πρέπει να ψηφίζουν επειδή… μένουν στο εξωτερικό.
ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ είναι περίπου το εξής: «Εσείς ζείτε μακριά, δεν γνωρίζετε την ελληνική πραγματικότητα, δεν παρακολουθείτε την πολιτική κατάσταση και, αν σας αφήσουμε να ψηφίσετε, θα αλλοιώσετε τη βούληση του ελληνικού λαού».
Εντάξει.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Οι περισσότεροι Έλληνες του εξωτερικού δεν έφυγαν από τον πλανήτη.
Έφυγαν από την Ελλάδα.
Και συνεχίζουν να παρακολουθούν, να ενημερώνονται, να μιλούν ελληνικά, να έχουν συγγενείς και φίλους στην Ελλάδα, να ταξιδεύουν στην Ελλάδα, να διατηρούν περιουσίες και δεσμούς και, κυρίως, να αισθάνονται ότι αυτό που συμβαίνει στη χώρα αφορά και τους ίδιους.
Και ας ξεκαθαρίσουμε κάτι ακόμη, γιατί φαίνεται ότι κάπου χάθηκε η μπάλα.
Η ΕΠΙΣΤΟΛΙΚΗ ψήφος δεν είναι ένα καινούργιο «δικαίωμα» που χαρίζεται στους Έλληνες του εξωτερικού. Είναι, πρωτίστως, ένας τρόπος διευκόλυνσης της άσκησης ενός δικαιώματος.
Όποιος είναι εγγεγραμμένος στους εκλογικούς καταλόγους και έχει δικαίωμα να ψηφίσει, μπορούσε και πριν από την επιστολική ψήφο να μπει σε ένα αεροπλάνο, να ταξιδέψει στην Ελλάδα και να ψηφίσει.
Το κράτος δεν του έλεγε: «Είσαι Έλληνας του εξωτερικού, απαγορεύεται να ψηφίσεις».
Του έλεγε, περίπου: «Αν θέλεις να ψηφίσεις, έλα μέχρι εδώ».
ΚΑΠΟΙΟΙ φοβούνται ότι οι απόδημοι θα «αλλοιώσουν» τη βούληση του ελληνικού λαού.
Ποιοι απόδημοι, ακριβώς;
Οι 224 Έλληνες της Αυστραλίας που, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία που έχουμε, έχουν εγγραφεί για επιστολική ψήφο;
Διακόσιοι είκοσι τέσσερις!
Μιλάμε για… επανάσταση.
Αν αυτοί οι 224 άνθρωποι καταφέρουν να ανατρέψουν το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας, τότε μάλλον δεν έχουμε πρόβλημα με τους απόδημους.
Έχουμε άλλο πρόβλημα.
ΜΕ ΒΑΣΗ τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας, συνολικά περίπου 17.334 Έλληνες παγκοσμίως έχουν εγγραφεί μέχρι στιγμής για επιστολική ψήφο, ενώ στην Αυστραλία ο αριθμός βρίσκεται στους 224.
Δηλαδή, ένα απειροελάχιστο ποσοστό.
Και εδώ προκύπτει το πιο ενδιαφέρον ερώτημα:
Αν οι Έλληνες του εξωτερικού είναι τόσο αποφασισμένοι να «αλλοιώσουν» τη βούληση του ελληνικού λαού, γιατί δεν σπεύδουν μαζικά να εγγραφούν;
Πού είναι η τεράστια επιχείρηση κατάληψης της ελληνικής κάλπης από την ομογένεια;
Πού είναι τα εκατομμύρια των αποδήμων που περιμένουν με το ψηφοδέλτιο στο χέρι να ανατρέψουν το αποτέλεσμα;
Δεν τους βλέπουμε.
Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον, βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο.
Αδιαφορία.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο.
ΥΠΑΡΧΕΙ , βέβαια, και μια ακόμη παράμετρος που αξίζει να συζητηθεί.
Το επιχείρημα ότι «εμείς εδώ ξέρουμε, εσείς εκεί δεν ξέρετε».
Αλήθεια;
Ας κάνουμε τότε ένα μικρό τεστ γνώσεων.
Ποιοι είναι αυτοί που «ξέρουν» τόσο καλά την ελληνική πολιτική πραγματικότητα;
Οι άνθρωποι που ψήφισαν Καμμένο;
Εκείνοι που ψήφισαν Χρυσή Αυγή;
Εκείνοι που ψήφισαν Βελόπουλο;
Εκείνοι που ψήφισαν Λατινοπούλου;
Και πριν παρεξηγηθούμε: δεν είναι εδώ το θέμα αν κάποιος ψήφισε το ένα ή το άλλο κόμμα. Ο καθένας έχει δικαίωμα να ψηφίζει ό,τι θέλει.
Αλλά τότε ας συμφωνήσουμε σε κάτι στοιχειώδες.
Η ψήφος δεν συνοδεύεται από πιστοποιητικό πολιτικής ευφυΐας.
Ένα δημοκρατικό δικαίωμα δεν μπορεί να παραχωρείται ή να περιορίζεται ανάλογα με την εκλογική συμπεριφορά μιας ομάδας.
Τ.Τ.
(Η Τιτίκα σας)
Η ΤΙΤΙΚΑ, η νόμιμη και επί σειρά ετών κυρίαρχη ένοικος αυτής της στήλης, ας θεωρήσει τη σημερινή μου εμφάνιση έναν απολύτως δημοκρατικό, προσωρινό εκτοπισμό.
Άλλωστε, αφού μιλάμε για Δημοκρατία, κάπου πρέπει να εφαρμοστεί και στην πράξη.
Υπόσχομαι να της επιστρέψω τον Αιθεροβάμονα σώο, αβλαβή και, ει δυνατόν, χωρίς να έχει αλλάξει πολίτευμα.
ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ τη μικρή αυτή κατάληψη μου έδωσε ο Κωνσταντίνος Καλυμνιός, ο οποίος έγραψε για την σημερινή έκδοση του «Νέου Κόσμου» ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο για την «Πλατεία Δημοκρατίας» πίσω από το Κοινοβούλιο της Βικτώριας.
Και έθεσε, μεταξύ άλλων, ένα ερώτημα που μου έμεινε.
ΓΙΑΤΙ, ΟΤΑΝ έρχεται η ώρα να τιμηθεί η προσφορά των Ελλήνων στη Βικτώρια, πρέπει σχεδόν πάντα να επιστρέφουμε δυόμισι χιλιάδες χρόνια πίσω;
Γιατί πρέπει να φτάσουμε μέχρι τον Περικλή, τον Σωκράτη και την Αρχαία Αγορά για να εξηγήσουμε ότι οι Έλληνες έχουν κάτι να προσφέρουν σε αυτή την κοινωνία;
Δεν μας φτάνουν, άραγε, οι άνθρωποι που ήρθαν εδώ με μια βαλίτσα, δούλεψαν σε εργοστάσια, άνοιξαν μαγαζιά, έστησαν κοινότητες, σχολεία, συλλόγους, εκκλησίες, εφημερίδες, επιχειρήσεις, οικογένειες;
Δεν μας φτάνουν οι δικές τους ιστορίες;
ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ όχι.
Έχουμε μια αδυναμία στην αρχαιότητα.
Μας λες «δημοκρατία» και λιώνουμε.
Μας λες «Πλάτων» και ήδη ψάχνουμε πού θα στηθεί η προτομή του.
Μας λες «οι Έλληνες έδωσαν τα φώτα στον κόσμο» και, κάπου εκεί, αισθανόμαστε ότι δικαιώθηκαν και ο παππούς που δούλευε δώδεκα ώρες στο εργοστάσιο και η γιαγιά που δεν έμαθε ποτέ καλά αγγλικά.
ΕΙΝΑΙ, ΒΕΒΑΙΑ, πολύ πιο εύκολο να είσαι απόγονος του Περικλή.
Ο Περικλής δεν θα εμφανιστεί σε καμιά γενική συνέλευση.
Δεν θα ζητήσει τον λόγο.
Δεν θα αμφισβητήσει κανένα διοικητικό συμβούλιο.
Δεν θα ρωτήσει πότε έγιναν τελευταία φορά εκλογές.
Και, κυρίως, δεν θα απαιτήσει να του εξηγήσουμε τι ακριβώς εννοούμε όταν μιλάμε αδιάκοπα για «δημοκρατία».
ΕΚΕΙ, ΝΟΜΙΖΩ, ο Κωνσταντίνος Καλυμνιός άγγιξε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα μνημείο.
Άγγιξε μια παλιά παροικιακή μας συνήθεια: την ανάγκη να παρουσιάζουμε την ελληνικότητα σαν τίτλο τιμής που κληρονομήσαμε, αντί σαν κάτι που πρέπει να αποδεικνύουμε καθημερινά με τον τρόπο που λειτουργούμε.
ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ μέρα, σχεδόν ειρωνικά, διάβασα για το Εθνικό Φόρουμ Εκπαιδευτικών στην Αδελαΐδα και για μια νέα προσπάθεια να φέρουν τα μικρά παιδιά πιο κοντά στην ελληνική γλώσσα μέσα από μουσική, παιχνίδι και τους Wiggles.
Και σκέφτηκα ότι ίσως εκεί εστιάζεται το πρόβλημά μας.
ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ προσπαθούμε να πείσουμε τα παιδιά μας ότι πρέπει να μάθουν ελληνικά επειδή είναι η γλώσσα του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Σεφέρη, του Ελύτη και, αν συνεχίσουμε λίγο ακόμη, πιθανότατα και επειδή το χρωστούν στην ιστορία.
Και τελικά μπορεί να μας σώσει η Blue Wiggle.
Υπέροχο.
Και λίγο ταπεινωτικό.
Αλλά ίσως και πολύ χρήσιμο.
ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ να σημαίνει ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται άλλον έναν λόγο για τον οποίο «πρέπει» να είναι Έλληνες.
Χρειάζονται λόγους για να θέλουν.
Να θέλουν να μιλούν ελληνικά.
Να θέλουν να πηγαίνουν στο ελληνικό σχολείο.
Να θέλουν να συμμετέχουν στην κοινότητα.
Να θέλουν να κρατήσουν κάτι από όλα αυτά όταν εμείς δεν θα είμαστε πια εδώ για να τους το υπενθυμίζουμε.
ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΕΚΕΙ να κάνουμε το μεγαλύτερο λάθος.
Φορτώνουμε στα παιδιά μας την ελληνικότητα σαν οικογενειακό κειμήλιο που δεν επιτρέπεται να σπάσει.
«Να μην ξεχάσεις τη γλώσσα σου».
«Να μην ξεχάσεις τις ρίζες σου».
«Να θυμάσαι από πού έρχεσαι».
Σωστά όλα αυτά.
ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ και μια άλλη ερώτηση:
Τους δώσαμε ποτέ αρκετούς λόγους να θέλουν να επιστρέφουν;
Γιατί η ελληνικότητα δεν μπορεί να είναι μόνο χρέος.
Δεν μπορεί να είναι μόνο 25η Μαρτίου, στολές, ποιήματα, σημαίες, επίσημοι, λόγοι και η διαρκής υπενθύμιση ότι κάποτε οι πρόγονοί μας έκαναν καταπληκτικά πράγματα.
ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΥ να υπάρχει και χαρά.
Παιχνίδι.
Χιούμορ.
Μουσική.
Φίλοι.
Ένας χώρος όπου μπορείς να είσαι Έλληνας χωρίς να δίνεις εξετάσεις ελληνικότητας.
ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ισχύει και για την παροικία μας γενικότερα.
Λέμε ότι θέλουμε τους νέους.
Το λέμε εδώ και χρόνια.
Τόσο πολλά χρόνια, που μερικοί από τους «νέους» που περιμένουμε να αναλάβουν έχουν ήδη αρχίσει να σκέφτονται τη σύνταξη.
Η ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ ΑΓΑΠΑ τη νέα γενιά.
Την αγαπά τόσο πολύ, που εδώ και δεκαετίες ετοιμάζεται να της παραδώσει τα ηνία.
Απλώς όχι ακόμη.
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΝΕΟΙ είναι πάντα ευπρόσδεκτοι, αρκεί να κάθονται στις καρέκλες που έχουμε ήδη τοποθετήσει, να ακολουθούν τους κανόνες που έχουμε ήδη γράψει και, κατά προτίμηση, να μη μετακινούν τα έπιπλα.
ΙΣΩΣ ΛΟΙΠΟΝ η «Πλατεία Δημοκρατίας» να μας προσφέρει τελικά μια ευκαιρία που ξεπερνά κατά πολύ τον αρχικό της συμβολισμό.
Όχι να θυμηθούμε άλλη μία φορά ότι οι αρχαίοι Έλληνες επινόησαν τη δημοκρατία.
Αυτό, πιστέψτε με, δεν κινδυνεύουμε να το ξεχάσουμε.
ΑΛΛΑ ΝΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΟΥΜΕ πόσο δημοκρατικά, ανοιχτά και γενναιόδωρα αντιμετωπίζουμε εμείς τη δική μας μικρή κοινωνία.
Και αντίστοιχα, αντί να αναρωτιόμαστε συνεχώς πώς θα «σώσουμε» την ελληνική γλώσσα, ίσως να πρέπει να αναρωτηθούμε πώς θα την κάνουμε αρκετά ζωντανή ώστε τα παιδιά να μη θέλουν να τη χάσουν.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΚΛΗ, λοιπόν, στους Wiggles.
Δυόμισι χιλιάδες χρόνια δρόμος.
Και μπορεί, τελικά, η απόσταση να μην είναι τόσο μεγάλη όσο νομίζουμε.
ΤΙΤΙΚΑ, ΜΠΟΡΕΙΣ να πάρεις πίσω τη στήλη σου.
Η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε.
Μ.Κ.
(Η κουτσομπόλα της παροικίας)
The post Μόνο 17.334 Έλληνες παγκοσμίως έχουν εγγραφεί μέχρι στιγμής για επιστολική ψήφο-Στην Αυστραλία μόλις 224 appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.