Η 8η Οκτωβρίου 2015 δεν έμοιαζε εκείνη την ημέρα με ημερομηνία που θα έμενε χαραγμένη στην ιστορία της Λίβερπουλ. Ήταν απλώς η μέρα που ένας Γερμανός προπονητής, έχοντας αφήσει πίσω του την Ντόρτμουντ και δύο κατακτήσεις της Bundesliga, έφτανε στο Μέρσεϊσαϊντ για να αναλάβει έναν τεράστιο σύλλογο που αναζητούσε εδώ και χρόνια τον τρόπο να επιστρέψει στην κορυφή.
Η επίσημη ανακοίνωση ήρθε το ίδιο βράδυ και ο Γιούργκεν Κλοπ έγινε ο νέος προπονητής των Reds, διαδεχόμενος τον Μπρένταν Ρότζερς. Εκείνη τη στιγμή κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι η συμφωνία που υπογραφόταν θα άλλαζε όχι μόνο την πορεία της ομάδας, αλλά και τη σχέση μιας ολόκληρης πόλης με το ποδόσφαιρό της.
Ο Κλοπ δεν χρειάστηκε πολλές ημέρες για να καταλάβει το μέγεθος της αποστολής. Στην πρώτη του συνέντευξη μίλησε για την ανάγκη να αλλάξει η νοοτροπία γύρω από την ομάδα και χρησιμοποίησε μια φράση που θα ακολουθούσε τη Λίβερπουλ σε όλη την επόμενη διαδρομή της: «We have to change from doubters to believers. Now.»
Δεν ήταν ακόμη το σύνθημα μιας πρωταθλήτριας Ευρώπης ή μιας ομάδας που θα σήκωνε την Premier League. Ήταν η υπόσχεση ενός ανθρώπου που έμπαινε σε έναν σύλλογο γεμάτο ιστορία, αλλά διψασμένο για ένα νέο παρόν. Και η ιστορία θα έδειχνε ότι ο Κλοπ δεν ήρθε απλώς για να προπονήσει τη Λίβερπουλ· ήρθε για να την ξανακάνει να πιστέψει στον εαυτό της.
Η πρώτη σπίθα στο Λονδίνο και η νύχτα που άλλαξε το Άνφιλντ
Το πρώτο παιχνίδι του Κλοπ στον πάγκο ήρθε εννέα ημέρες αργότερα, στις 17 Οκτωβρίου, απέναντι στην Τότεναμ στο White Hart Lane. Το 0-0 δεν έμοιαζε με αποτέλεσμα που θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια εποχή, όμως η εικόνα της Λίβερπουλ έδειξε από νωρίς τι ήθελε να χτίσει ο Γερμανός: ένταση, επιθετική πίεση και μια ομάδα που έπρεπε να δουλεύει κάθε στιγμή χωρίς την μπάλα.
Δύο εβδομάδες αργότερα ήρθε η πρώτη μεγάλη νίκη, και μάλιστα σε ένα γήπεδο όπου η Λίβερπουλ είχε κάθε λόγο να νιώθει πίεση. Η Τσέλσι προηγήθηκε στο 4ο λεπτό με τον Ραμίρες στο Στάμφορντ Μπριτζ, όμως ο Φιλίπε Κουτίνιο ισοφάρισε στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου και στο 74′ ολοκλήρωσε την ανατροπή, πριν ο Κρίστιαν Μπεντέκε διαμορφώσει στο 83′ το τελικό 1-3. Ο Κλοπ είχε πάρει την πρώτη του νίκη στην Premier League και η Λίβερπουλ είχε αρχίσει να αποκτά εκείνο το διαφορετικό πρόσωπο που θα γινόταν χαρακτηριστικό της.
Η πραγματική σπίθα, όμως, άναψε μερικούς μήνες αργότερα και, ειρωνικά, απέναντι στην ομάδα που ο Κλοπ γνώριζε καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη. Στις 14 Απριλίου 2016, η Ντόρτμουντ βρέθηκε στο Άνφιλντ έχοντας το προβάδισμα από το πρώτο παιχνίδι του Europa League και μέσα στη ρεβάνς όλα έμοιαζαν να τελειώνουν πολύ γρήγορα.
Οι Γερμανοί προηγήθηκαν 0-2, η Λίβερπουλ μείωσε, αλλά ο Μάρκο Ρόις έκανε το 1-3 και έμοιαζε να σβήνει κάθε ελπίδα. Εκείνο το βράδυ, όμως, το Άνφιλντ αποφάσισε να μη δεχτεί την πραγματικότητα. Ο Κουτίνιο μείωσε ξανά στο 66′, ο Σακό ισοφάρισε στο 78′ και στις καθυστερήσεις ο Ντέγιαν Λόβρεν έστειλε με κεφαλιά την μπάλα
στα δίχτυα για το 4-3, μέσα σε μία από εκείνες τις εκρήξεις που κάνουν ένα γήπεδο να μοιάζει περισσότερο με ζωντανό οργανισμό παρά με εξέδρα.
Η Λίβερπουλ είχε αποκλείσει την Ντόρτμουντ και ο Κλοπ είχε μόλις ζήσει την πρώτη πραγματικά μυθική του νύχτα στο Άνφιλντ.
Η πρώτη σεζόν δεν τελείωσε με τρόπαιο, αφού η Σεβίλλη γύρισε τον τελικό του Europa League και επικράτησε 3-1, με τον Κέβιν Γκαμεϊρό και δύο γκολ του Κόκε να απαντούν στο προβάδισμα του Ντάνιελ Στάριτζ.
Η ήττα στη Βασιλεία πόνεσε, αλλά εκείνη η Λίβερπουλ είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει. Δεν είχε ακόμη την ποιότητα και την πληρότητα που θα ερχόταν τα επόμενα χρόνια, όμως είχε βρει τον άνθρωπο που θα της έδινε ξανά χαρακτήρα και κατεύθυνση.
Κίεβο: Η τελευταία ήττα πριν από την κορυφή
Τα επόμενα δύο χρόνια ήταν η περίοδος κατά την οποία το σχέδιο άρχισε να παίρνει μορφή. Ο Μοχάμεντ Σαλάχ προστέθηκε στην επιθετική γραμμή δίπλα στους Σαντιό Μανέ και Ρομπέρτο Φιρμίνο, ο Βίρτζιλ φαν Ντάικ έδωσε ασφάλεια στην άμυνα και ο Άλισον θα ερχόταν λίγο αργότερα για να ολοκληρώσει ένα σύνολο που πλέον είχε όλα τα στοιχεία μιας ομάδας πρωταθλητισμού. Το 2018 η Λίβερπουλ επέστρεψε στον τελικό του Champions League, όμως στο Κίεβο η Ρεάλ Μαδρίτης αποδείχθηκε ξανά ένα βήμα μπροστά.
Ο Καρίμ Μπενζεμά εκμεταλλεύτηκε το λάθος του Κάριους για το 1-0, ο Μανέ ισοφάρισε, αλλά ο Γκάρεθ Μπέιλ άλλαξε μόνος του την ιστορία του τελικού με δύο γκολ, το ένα από εκείνο το αδιανόητο ψαλιδάκι που ακόμη προβάλλεται κάθε φορά που γίνεται αναφορά στη συγκεκριμένη βραδιά. Το τελικό 3-1 άφησε τον Κλοπ για δεύτερη φορά χωρίς ευρωπαϊκό τρόπαιο, αλλά αυτή τη φορά η αίσθηση ήταν διαφορετική: η Λίβερπουλ δεν έψαχνε πια τον δρόμο προς την κορυφή· είχε φτάσει σχεδόν μέχρι την πόρτα της.
Η απάντηση ήρθε έναν χρόνο αργότερα και χρειάστηκε μία από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές ανατροπές που έχει δει το Champions League. Στον πρώτο ημιτελικό με την Μπαρτσελόνα, η Λίβερπουλ ηττήθηκε 3-0 στο Καμπ Νου και ταξίδεψε στη ρεβάνς έχοντας απέναντί της μια αποστολή που έμοιαζε σχεδόν αδύνατη.
Στις 7 Μαΐου 2019, όμως, ο Οριγκί άνοιξε το σκορ στο 7ο λεπτό και ο Τζορτζίνιο Βαϊνάλντουμ, ερχόμενος από τον πάγκο, πέτυχε δύο γκολ μέσα σε δύο λεπτά, στο 54′ και στο 56′, για να φέρει το ζευγάρι στα ίσα. Το Άνφιλντ είχε πλέον πάρει φωτιά και στο 79′ ο Οριγκί εκμεταλλεύτηκε το γρήγορο κόρνερ του Αλεξάντερ-Άρνολντ για να γράψει το 4-0. Η Μπαρτσελόνα είχε συντριβεί και η Λίβερπουλ είχε κάνει το αδύνατο πραγματικότητα.
Η Μαδρίτη και η επιστροφή στον θρόνο
Στον τελικό απέναντι στην Τότεναμ, ο Κλοπ δεν χρειάστηκε δεύτερο θαύμα. Χρειάστηκε απλώς μια ομάδα που είχε μάθει να αντέχει. Ο Μοχάμεντ Σαλάχ εκτέλεσε εύστοχα το πέναλτι μόλις στο 2ο λεπτό, όμως το παιχνίδι παρέμεινε ανοιχτό μέχρι τα τελευταία λεπτά, με την Τότεναμ να ψάχνει την ισοφάριση και τον Άλισον να κρατά τη Λίβερπουλ όρθια όταν χρειάστηκε.
Στο 87′ ο Ντιβόκ Οριγκί έβαλε τέλος στην αγωνία και το 2-0 στο Wanda Metropolitano έστεψε τη Λίβερπουλ πρωταθλήτρια Ευρώπης για έκτη φορά. Για τον Κλοπ ήταν η στιγμή της λύτρωσης μετά το Κίεβο και τους χαμένους τελικούς, ενώ για τον σύλλογο ήταν η επιστροφή σε έναν θρόνο που είχε μείνει άδειος για πάρα πολλά χρόνια.
Μόνο που η Ευρώπη δεν ήταν το μοναδικό απωθημένο. Η Λίβερπουλ είχε χάσει το πρωτάθλημα το 2019 παρά τους 97 βαθμούς, σε μία από τις πιο παράξενες ιστορίες της Premier League, αφού η Μάντσεστερ Σίτι είχε συγκεντρώσει 98.
Η επόμενη σεζόν εξελίχθηκε διαφορετικά. Η ομάδα του Κλοπ μπήκε στο πρωτάθλημα με την αυτοπεποίθηση μιας πρωταθλήτριας Ευρώπης και δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης, φτάνοντας στους 99 βαθμούς με 32 νίκες σε 38 αγωνιστικές. Στις 25 Ιουνίου 2020, μετά την ήττα της Σίτι από την Τσέλσι, η αναμονή τριών δεκαετιών τελείωσε. Η Λίβερπουλ ήταν ξανά πρωταθλήτρια Αγγλίας, και ο Κλοπ είχε ολοκληρώσει το μεγαλύτερο κομμάτι της αποστολής που είχε αναλάβει σχεδόν πέντε χρόνια νωρίτερα.
Μια ομάδα που έγινε οικογένεια
Τα επόμενα χρόνια έφεραν ακόμη περισσότερες στιγμές: το UEFA Super Cup, το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, το FA Cup και δύο κατακτήσεις του League Cup, ενώ το 2022 η Λίβερπουλ έφτασε ξανά στον τελικό του Champions League, όπου η Ρεάλ Μαδρίτης επικράτησε 1-0 με το γκολ του Βινίσιους. Η συλλογή των τίτλων μεγάλωσε, αλλά μαζί της μεγάλωσε και κάτι που δύσκολα αποτυπώνεται σε αριθμούς.
Ο Κλοπ είχε δημιουργήσει μια ομάδα που έμοιαζε να παίζει για τον κόσμο της και έναν κόσμο που ένιωθε ότι συμμετείχε πραγματικά σε όσα συνέβαιναν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Σε 491 παιχνίδια στον πάγκο της Λίβερπουλ, η ομάδα του πέτυχε 1.035 γκολ, ενώ ο Γερμανός έγινε ο μοναδικός προπονητής στην ιστορία του συλλόγου που κατέκτησε έξι διαφορετικά μεγάλα τρόπαια.
Η τελευταία του σεζόν έφερε και το τελευταίο του τρόπαιο, το League Cup, πριν φτάσει η στιγμή που κανείς στο Άνφιλντ δεν ήθελε να φανταστεί. Στις 19 Μαΐου 2024, η Γουλβς βρέθηκε απέναντι στη Λίβερπουλ στο τελευταίο παιχνίδι του Κλοπ.
Ο Αλέξις Μακ Άλιστερ άνοιξε το σκορ και ο Τζάρελ Κουάνσα διαμόρφωσε το τελικό 2-0, σε μια ημέρα όπου το αποτέλεσμα πέρασε σχεδόν σε δεύτερη μοίρα. Το σημαντικότερο ήταν αυτό που ακολούθησε, όταν ο Κλοπ στάθηκε μπροστά στο Kop και άφησε για τελευταία φορά το βλέμμα του να περιπλανηθεί στις εξέδρες που είχαν γίνει το σπίτι του. Η Λίβερπουλ είχε ήδη ανακοινώσει μήνες νωρίτερα την απόφασή του να αποχωρήσει στο τέλος της σεζόν, κλείνοντας έναν κύκλο οκτώμισι ετών.
Ο άνθρωπος που είχε ζητήσει το 2015 από τους «doubters» να γίνουν «believers» έφευγε τώρα από το Άνφιλντ έχοντας αφήσει πίσω του μια από τις σημαντικότερες εποχές στην ιστορία του συλλόγου.
Πήρε τη Λίβερπουλ όταν ακόμη προσπαθούσε να βρει ξανά τη θέση της ανάμεσα στους μεγάλους, την οδήγησε σε ευρωπαϊκό θρόνο, της έδωσε το πρωτάθλημα που περίμενε για τριάντα χρόνια και δημιούργησε μια ομάδα που για χρόνια έπαιξε ποδόσφαιρο με τέτοια ένταση και συνέπεια, ώστε οι Κυριακές και οι ευρωπαϊκές νύχτες στο Άνφιλντ να αποκτήσουν ξανά εκείνη την παλιά τους λάμψη.
Ο Κλοπ έφυγε, οι παίκτες άλλαξαν και οι εποχές προχώρησαν, όμως εκείνη η φράση της πρώτης του ημέρας έμεινε πίσω του σαν υπογραφή: η Λίβερπουλ έμαθε ξανά να πιστεύει. Και όταν ένας προπονητής καταφέρνει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ένας ολόκληρος σύλλογος κοιτάζει το μέλλον, η κληρονομιά του δεν μετριέται μόνο σε κύπελλα. Μετριέται στα βράδια που ο κόσμος τραγουδά ακόμη το όνομά του.