Υπάρχει μια ολοένα και πιο ανησυχητική τάση στο Χόλιγουντ να αντιμετωπίζεται η ιστορία και η κλασική γραμματεία ως πρώτη ύλη, η οποία μπορεί να ξαναγραφτεί σύμφωνα με τις σύγχρονες πολιτικές και κοινωνικές τάσεις.
Το ζήτημα δεν είναι αν οι μαύροι ηθοποιοί είναι ταλαντούχοι. Φυσικά και είναι. Ούτε υπάρχει αντίρρηση στη διαφορετικότητα όταν πρόκειται για φανταστικές ιστορίες. Το πρόβλημα προκύπτει όταν πραγματικές ιστορικές προσωπικότητες ή χαρακτήρες, των οποίων η ταυτότητα καθορίζεται σαφώς από τις πολιτιστικές και λογοτεχνικές παραδόσεις τους, αναπλάθονται σκόπιμα με τρόπους που αλλοιώνουν το ιστορικό ή πολιτιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έζησαν ή δημιουργήθηκαν.
Η πρόσφατη παρουσίαση της Κλεοπάτρας ως μαύρης Αφρικανής γυναίκας αποτελεί ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο παράδειγμα. Η Κλεοπάτρα Ζ΄ ανήκε στη δυναστεία των Πτολεμαίων, μια μακεδονική ελληνική βασιλική δυναστεία που εγκαθιδρύθηκε στην Αίγυπτο μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η παρουσίασή της, χωρίς επιφυλάξεις, ως ιστορικά μαύρης Αφρικανής βασίλισσας δεν αποτελεί αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός.
Ο Οδυσσέας δεν είναι απλώς ένας γενικός ή απροσδιόριστος ήρωας της αρχαίας Μεσογείου. Είναι κεντρική μορφή της ελληνικής επικής παράδοσης, όπως ακριβώς ο Αχιλλέας, ο Έκτορας, ο Λεωνίδας και ο Μέγας Αλέξανδρος συνδέονται με συγκεκριμένες ιστορικές και πολιτισμικές παραδόσεις.
Και τώρα έχουμε τη σειρά της Disney “Percy Jackson and the Olympians”, στην οποία ο Δίας ενσαρκώνεται από μαύρο ηθοποιό.
Πριν αποφασίσει το Χόλιγουντ ότι κάθε μορφή από τη δική μας μυθολογία και ιστορία μπορεί να επανεφευρίσκεται ελεύθερα, ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε πού οδηγεί αυτή η λογική.
Θα είναι άραγε ο επόμενος Μέγας Αλέξανδρος μαύρος;
Θα επανεφευρεθεί ο Αχιλλέας;
Θα αναδιαμορφωθεί ο Λεωνίδας;
Θα αποκτήσει ξαφνικά ο Περικλής μια εντελώς διαφορετική εθνοτική ταυτότητα;
Και θα εφάρμοζε το Χόλιγουντ την ίδια ακριβώς λογική όταν παρουσιάζει ιστορικές προσωπικότητες άλλων πολιτισμών;
Ας φανταστούμε την αντίδραση εάν μια σημαντική ιστορική προσωπικότητα της Αφρικής παρουσιαζόταν συστηματικά ως Ευρωπαία, απλώς και μόνο επειδή ένα κινηματογραφικό στούντιο θεωρούσε την πραγματική ιστορική της ταυτότητα άβολη ή ασύμβατη με τις σύγχρονες αντιλήψεις για τη διανομή ρόλων.
Η αρχή πρέπει να είναι η ίδια προς κάθε κατεύθυνση.
Υπάρχει μια σημαντική διάκριση μεταξύ διαφορετικότητας στη μυθοπλασία και παραχάραξης της ιστορίας.
Όταν, όμως, οι κινηματογραφιστές παρουσιάζουν σκόπιμα ιστορικές προσωπικότητες ή πολιτισμικά συγκεκριμένους χαρακτήρες, οφείλουν να σέβονται τα ιστορικά και πολιτιστικά τεκμήρια — ή, τουλάχιστον, να αναγνωρίζουν ξεκάθαρα ότι δημιουργούν μια εναλλακτική ερμηνεία.
Ο ελληνικός πολιτισμός δεν ανήκει στο Χόλιγουντ. Ούτε η αιγυπτιακή ιστορία, ούτε η ρωμαϊκή ιστορία, ούτε η κληρονομιά οποιουδήποτε άλλου πολιτισμού.
Οι απόγονοι αυτών των πολιτισμών έχουν κάθε δικαίωμα να βλέπουν την ιστορία τους να παρουσιάζεται με ακρίβεια, όπως ακριβώς συμβαίνει με κάθε άλλη πολιτιστική κοινότητα.
Υπάρχει κάτι βαθιά πατερναλιστικό στην αντίληψη ότι η ιστορική ακρίβεια πρέπει να θυσιάζεται προκειμένου οι αρχαίοι πολιτισμοί να γίνουν αρκετά «αποδεκτοί» από το σύγχρονο κοινό.
Μπορούμε να γιορτάζουμε τη διαφορετικότητα χωρίς να διαγράφουμε την ταυτότητα.
Μπορούμε να καλωσορίζουμε ηθοποιούς κάθε καταγωγής, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι οι ιστορικές προσωπικότητες ανήκαν σε συγκεκριμένους λαούς, πολιτισμούς και τόπους.
Το Χόλιγουντ διαθέτει τεράστια δημιουργική ελευθερία.
Ας χρησιμοποιήσει αυτή την ελευθερία για να δημιουργήσει νέες ιστορίες — όχι για να ξαναγράψει τις παλιές, απλώς και μόνο επειδή αυτό απαιτεί κάποια σύγχρονη ιδεολογία.
Η ιστορία δεν είναι βεστιάριο.
Και αν εγκαταλείψουμε την ιστορική ακρίβεια κάθε φορά που αυτή γίνεται άβολη, δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε όταν οι μελλοντικές γενιές δεν θα μπορούν πλέον να ξεχωρίσουν τι πραγματικά συνέβη από αυτό που θα ήθελε το Χόλιγουντ να είχε συμβεί.
Επομένως, ναι, το ερώτημα πρέπει να τεθεί:
Τι ακολουθεί; Θα μας παρουσιάσει άραγε το Χόλιγουντ έναν μαύρο Μέγα Αλέξανδρο;
The post Το Χόλιγουντ δεν πρέπει να ξαναγράφει την Ιστορία appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.