Πολλά τα χαμόγελα για την πρωτιά (έστω και σε ισοβαθμία με την Ολλανδία) της εθνικής μας ομάδας σε αυτόν τον όμιλο του Nations League. Και είναι αλήθεια πως δεν …πνιγήκαμε στη θάλασσα της πρώτης κατηγορίας, τουναντίον τα καταφέραμε περίφημα, έως τώρα τουλάχιστον. Με νίκη κόντρα στη Σερβία, δηλαδή, πάμε ολοταχώς για τα play offs.
Τι μένει, όμως; Ποια τα συν και ποια τα πλην; Καλό είναι να τα δούμε με μια ψύχραιμη προσέγγιση.
Πρώτο θετικό, πως επιτέλους έχουμε γκολκίπερ «σημείο αναφοράς». Με τις τέσσερες συμμετοχές του και όσα έκανε σε αυτές ο Κωνσταντής Τζολάκης, έκοψε δια παντός την κουβέντα για το ποιος πρέπει να είναι ο βασικός «άσος» της Γαλανόλευκης ομάδας. Ειδικά στο παιχνίδι της Κυριακής με τη Γερμανία, θύμισε το πάλαι ποτέ φάντομ σε κάποιες περιπτώσεις!
Δεύτερο πολύ αισιόδοξο μήνυμα, η παρουσία του Κώστα Τσιμίκα. Χωρίς ανάσα αγωνίστηκε ο αριστερός μπακ και έπειτα από καιρό επιβεβαίωσε την κλάση και την ποιότητά του. Κράτησε έξοχα τη θέση, τα κόρνερ και τα φάουλ από την πλευρά του ισοδυναμούσαν με χτυπήματα που δημιουργούσαν ευκαιρίες, έδωσε μια ασίστ στον Δουβίκα και επίσης έκανε μια σέντρα για την κεφαλιά του Μασούρα με τη Γερμανία που μόνο ένεκα της καταπληκτικής αντίδρασης του αντίπαλου «κίπερ» δεν προέκυψε γκολ.
Τρίτο συν; Είμαστε στο τοπ επίπεδο μαζί με τοπ ομάδες και μας αντιμετωπίζουν οι διαιτητές ως αληθινά μεγάλη ομάδα. Ναι, στην εποχή του VAR όλα περνούν από κόσκινο και βέβαια με το «γράμμα του νόμου» καλώς δεν μέτρησαν δύο γκολ των Ολλανδών σε ένα δεύτερο ημίχρονο στην Τούμπα που «μας είχαν βάλει στην περιοχή μας». Αλλά και χθες, το γκολ της Γερμανίας δεν καταλογίστηκε γιατί γύρισε η φάση πίσω για χέρι στο κέντρο. Αυτό είδε στο VAR, αυτό αποφάσισε ο Τουρπέν, ο συμπατριώτης του Λανουά.
Το τέταρτο στοιχείο που αξίζει να επισημανθεί, ασφαλώς έχει να κάνει με την ικανότητα της εθνικής να παλεύει όλα τα παιχνίδια. Κάποιοι μπορεί να υποστηρίξουν πως τέτοιο κατενάτσιο και πίεση είχαμε να δούμε από την εποχή του Χρήστου Αρχοντίδη και στο Γουέμπλεϊ με την Αγγλία το ’83, άλλοι όμως θα διαπιστώσουν πως μετά το δύσκολο πρώτο 45λεπτο με τους Γερμανούς του Κλοπ έγιναν αλλαγές και η κατάσταση ισορρόπησε, άρα δεχθήκαμε λιγότερες φάσεις.
Τα αρνητικά; Ισως το ανωτέρω να είναι ένα από αυτά. Για παράδειγμα, πας τουλάχιστον για την ισοπαλία και βάζεις δύο φορ, τον Ιωαννίδη και τον Παυλίδη; Το θέμα δεν είναι μόνο πώς προσεγγίζεις τον αγώνα αλλά και το σύστημα ή αν προτιμά κάποιος, αν οι ποδοσφαιριστές μπορούν να το υπηρετήσουν. Όταν μπήκε ο Ανδρούτσος και ο Καρέτσας, τότε βρήκαμε χημεία και δεν κατέβαινε «όλη η Γερμανία» στο μισό γήπεδο.
Δεύτερο πλην, η συνειδητοποίηση πως στα χαφ θέλουμε ακόμη κάτι σπέσιαλ. Έναν παίκτη να κρατά τη μπάλα. Να βγάζει καλές πάσες προς την επίθεση. Να δίνει τον τόνο και τον ρυθμό. Ελειψε πολύ ένας τέτοιος χαφ. Αν τον είχαμε, ίσως και να δημιουργούσαμε και δεύτερη στιγμή την Κυριακή και όχι μόνο την κεφαλιά του Μασούρα στο δίλεπτο της μάχης με την ταξιαρχία του Κλοπ.
Η απορία; Σύνθετη. Αφ’ ενός για ποιο λόγο δεν δόθηκε παραπάνω χρόνος συμμετοχής στον Δουβίκα, τον «ήρωα του Βελιγραδίου» με το γκολ της νίκης στο τετ-α-τετ με τη Σερβία. ‘Η το γιατί ο Παυλίδης δεν αξιοποιείται τόσο πολύ με την εθνική ομάδα και φαίνεται πολύ λιγότερο σε σχέση με όσα κάνει φορώντας τη φανέλα της Μπενφίκα. Και βέβαια, κυρίως το «γιατί» έμεινε εκτός ο Τεττέη με τη Γερμανία χωρίς να είναι καν τραυματίας. Θέμα διαχείρισης. Κούρασης; Αφήστε που έρχεται και κλασικό ντέρμπι την Κυριακή…