Δεν είναι λίγοι όσοι επέμεναν εδώ και κάμποσα χρόνια ότι κάποτε θα έρθει η ώρα της Αφρικής στη διεθνή σκηνή.
Υπό την έννοια πως κάποια ομάδα θα κάνει ξεπέταγμα και είτε θα φτάσει μακριά είτε ακόμη ακόμη και στην κατάκτηση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Αρα, έφτασε αυτή η στιγμή; Ας είμαστε νηφάλιοι και ενώ άρχισαν ήδη τα τετ-α-τετ και οι νοκάουτ αναμετρήσεις του εφετινού Μουντιάλ. Και ας δούμε τι έχει προκύψει έως τώρα.
1. Το πείραμα της FIFA για διοργάνωση 48 ομάδων είναι ο ορισμός του «ούτε κρύο ούτε ζέστη». Εκπλήξεις ελάχιστες. Τα ηχηρά ονόματα συνεχίζουν και ο χάρτης των 32 ομάδων που βλέπουμε θα μπορούσε να είναι αυτός της αρχής ενός ανάλογου τουρνουά.
Απλά, τα ματς έγιναν παραπάνω για εμπορικούς λόγους, κάποιες συνομοσπονδίες ωφελήθηκαν και ορισμένες ομάδες – τύπου Κουρασάο – έζησαν το όνειρό τους.
2. Ενα και μοναδικό μέχρι στιγμής το ναυάγιο. Ακούει στο όνομα Ουρουγουάη. Δεν είχε τους παίκτες-αστέρες, η ενδεκάδα ουδέποτε κέντρισε το ενδιαφέρον του θεατή και έμεινε εκτός νυμφώνος.
Οταν κάνεις παρέα σε… υπερδυνάμεις όπως είναι η Αϊτή, η Ιορδανία και το Ουζμπεκιστάν και έχεις τη βαριά φανέλα της πάλαι ποτέ πρωταθλήτριας κόσμου, όπως και να έχει πονάς.
3. Πράσινο Ακρωτήρι, το αλατοπίπερο του Μουντιάλ. Πήρε τρεις ισοπαλίες στην παρθενική του συμμετοχή στο κλαμπ των ισχυρών, άντεξε απέναντι σε Ισπανία και Ουρουγουάη, εξασφάλισε δίκαια το εισιτήριο.
Συνήθως κάποια ομάδα έρχεται με την αύρα της έκπληξης και τώρα ιδού που ένα σύνολο δίχως ποδοσφαιρική ιστορία καλεί ται να σταματήσει τον διαπλανητικό σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, Μέσι.
4. Η Αφρική κάνει το θαύμα της. Από την Ευρώπη προχωρούν 13/16 ομάδες. Από τη Νότια Αμερική 5/6. Και από την Αφρική 9 στις 10.
Απίστευτα μεγάλο το ποσοστό και σπίτι της πήγε μόνο η Τυνησία. Νότια Αφρική, Μαρόκο, Ακτή Ελεφαντοστού, Αίγυπτος, Κονγκό, Πράσινο Ακρωτήρι, Αλγερία, Σενεγάλη και Γκάνα μπήκαν στους «32».
Με το εξής κοινό σημείο: καμιά δεν κατέκτησε την πρωτιά στον όμιλό της! Δεν είναι παράδοξο αυτό. Κυρίως γιατί ισχύει το «κάτι λείπει» από τις εκπροσώπους της Αφρικής.
Ισως η σοβαρότητα ή η σωστή προσέγγιση στο πλέον κρίσιμο ματς, αυτό που θα έδινε την πρωτιά;
Οπως και να έχει, με δεδομένο πως ακόμη και οι τοπ ομάδες διαθέτουν ποδοσφαιριστές με καταγωγή από την αφρικανική ήπειρο, συμπεραίνουμε πως δεν μιλάμε απλά για μια ανερχόμενη δύναμη αλλά για ομάδες με υπαρκτές φιλοδοξίες.
5. Το πώς διαμορφώθηκαν πλέον τα δύο ταμπλό, είναι λόγος για συζήτηση. Γιατί υπάρχει σαφής ανισορροπία, με τα (ευρωπαϊκά) φαβορί να συνωστίζονται στο «αριστερό χέρι» και δεξιά να έχουμε τη Βραζιλία, την Αργεντινή, το Μεξικό και την Αγγλία.
Λες και ένα… αόρατο χέρι να θέλει ραντεβού ανάμεσα σε Ευρωπαίους και Λατίνους. Και προκύπτει κάτι τέτοιο, κυρίως επειδή κανείς δυνατός δεν έκανε λάθος στην πρώτη φάση, με μόνη εξαίρεση τους Πορτογάλους που έμειναν στη δεύτερη θέση.