Δεν αρκούν οι υποσχέσεις, οι κομματικές αντιπαραθέσεις και τα προεκλογικά χαμόγελα. Οι πολίτες ζητούν απαντήσεις για την οικονομία, την καθημερινότητά τους και το μέλλον των παιδιών τους. Και η ελληνική παροικία έχει κάθε λόγο να απαιτήσει να ακουστεί η φωνή της.
Το προεκλογικό Φόρουμ που διοργάνωσε ο «Νέος Κόσμος», σε συνεργασία με την Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης και το οποίο πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου, στο Ελληνικό Κέντρο, δεν ήταν απλώς μια συνάντηση υποψηφίων. Ήταν μια μικρογραφία της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας που διαμορφώνεται στη Βικτώρια, λίγες εβδομάδες πριν από τις πολιτειακές εκλογές της 28ης Νοεμβρίου.
Μια πραγματικότητα γεμάτη αντιφάσεις, οικονομική ανασφάλεια, πολιτική δυσαρέσκεια και ερωτήματα που δεν επιδέχονται πλέον γενικόλογες απαντήσεις.
Οι Εργατικοί, με νέο πρωθυπουργό τον Ben Carroll, διεκδικούν μια τέταρτη συνεχόμενη εκλογική νίκη, σε μια περίοδο κατά την οποία η κυβέρνηση καλείται να υπερασπιστεί το έργο της απέναντι στην κριτική για το δημόσιο χρέος, τη φορολογία, τις υποδομές και τη διαχείριση των δημόσιων έργων.
Απέναντί τους, η ηγέτιδα των Φιλελευθέρων, Jess Wilson, επιχειρεί να παρουσιάσει μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ενώ το One Nation της Pauline Hanson διεκδικεί πλέον ένα σημαντικό κομμάτι της εκλογικής επιρροής.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο.
Η έρευνα της Roy Morgan, με στοιχεία 26-29 Οκτωβρίου, κατέγραψε 29,5% για τον Συνασπισμό Φιλελευθέρων-Εθνικών, 22,5% για τους Εργατικούς και 22% για το One Nation. Ωστόσο, διαφορετικές μετρήσεις παρουσιάζουν διαφορετική εικόνα για τη δυναμική των μικρότερων κομμάτων. Η πιθανότητα μιας Βουλής χωρίς αυτοδύναμη πλειοψηφία βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο μήνυμα: η δυσαρέσκεια των πολιτών δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κόμματος. Όταν οι οικογένειες δυσκολεύονται να πληρώσουν το στεγαστικό δάνειο, όταν οι μικρές επιχειρήσεις ασφυκτιούν από τα έξοδα και όταν οι νέοι αναρωτιούνται αν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν δικό τους σπίτι, η πολιτική δεν μπορεί να περιορίζεται σε επικοινωνιακές επιτυχίες.
Η πρόσφατη πολιτική εικόνα είναι ενδεικτική της έντασης.
Σύμφωνα με το ABC, η αντιπολίτευση της Jess Wilson αναθεώρησε τη θέση της για την προσωρινή παύση των εργασιών του Suburban Rail Loop, ενώ ο Ben Carroll επιχειρεί να επανασυνδεθεί με τους εργαζομένους στον χώρο της υγείας, εξαγγέλλοντας μέτρα για την αντιμετώπιση της βίας στα νοσοκομεία. Παράλληλα, η κριτική για τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών παραμένει στο προσκήνιο.
Η άνοδος του One Nation αποτελεί ξεχωριστή πρόκληση.
Στο Φόρουμ, οι υποψήφιοι διαφώνησαν για τις αιτίες της ενίσχυσής του. Άλλοι μίλησαν για εγκατάλειψη των πολιτών από τα παραδοσιακά κόμματα, άλλοι για επικίνδυνη πολιτική ρητορική απέναντι στη μετανάστευση. Ο Steve Dimopoulos έθεσε μάλιστα ένα ουσιαστικό ερώτημα: θα στηρίξει το One Nation τα ελληνικά σχολεία, το Φεστιβάλ «Αντίποδες», τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής της πολυπολιτισμικής Βικτώριας;
Για την ελληνική παροικία, όμως, οι εκλογές δεν πρέπει να εξαντληθούν στην αντιπαράθεση γύρω από το One Nation.
Υπάρχουν συγκεκριμένες διεκδικήσεις: η αναγνώριση των γενοκτονιών των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, η ουσιαστική χρηματοδότηση των κοινοτικών οργανισμών, η στήριξη της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης και η αντιμετώπιση των καθυστερήσεων στις θεωρήσεις εισόδου (visas) για γονείς μεταναστών.
Στο τελευταίο ζήτημα, η αρμοδιότητα ανήκει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αλλά η πολιτειακή εκπροσώπηση μπορεί και πρέπει να λειτουργεί ως δίαυλος διεκδίκησης.
Υπάρχει, ωστόσο, και ένα ακόμη ερώτημα που αφορά ολόκληρη την παροικία: τι κοινωνία παραδίδουμε στα παιδιά μας; Οι προηγούμενες γενιές Ελληνοαυστραλών, με σκληρή εργασία και προσωπικές θυσίες, δημιούργησαν επιχειρήσεις, αγόρασαν σπίτια και οικοδόμησαν θεσμούς. Σήμερα, η ακρίβεια, το κόστος στέγασης και η οικονομική αβεβαιότητα απειλούν να περιορίσουν τις ίδιες ευκαιρίες για τις νεότερες γενιές.
Στις 3 Νοεμβρίου αρχίζει επισήμως η εκλογική διαδικασία και στις 28 Νοεμβρίου οι πολίτες θα κληθούν να αποφασίσουν για το μέλλον της Βικτώριας.
Το μήνυμα προς όλους τους πολιτικούς πρέπει να είναι ξεκάθαρο: η ελληνική παροικία δεν χρειάζεται απλώς να την επισκέπτονται προεκλογικά. Χρειάζεται να την ακούν, να τη σέβονται και να απαντούν στις διεκδικήσεις της. Η πολιτική εκπροσώπηση δεν μετριέται από τα επώνυμα των υποψηφίων, τις φωτογραφίες και τις χειραψίες, αλλά από τις αποφάσεις και τα αποτελέσματα.
Γιατί η ψήφος δεν είναι επιβράβευση της καταγωγής ούτε λευκή επιταγή προς κανένα κόμμα. Είναι απαίτηση λογοδοσίας. Και αυτή τη φορά, οι πολιτικοί της Βικτώριας οφείλουν να γνωρίζουν ότι η παροικία δεν αρκείται πλέον σε υποσχέσεις. Ζητά έργα.
The post Η Βικτώρια μπροστά στην κάλπη: Η ώρα της πολιτικής ευθύνης appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.