ΜΑΡΙΑ ΚΑΜΠΥΛΗ
Φέτος το Πάσχα η ατμόσφαιρα δεν είναι και τόσο εορταστική. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε;
Όλος ο Κόσμος βρίσκεται σε αναταραχή. Πόλεμοι, απειλές, βομβαρδισμοί σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Το φως της Ανάστασης ψάχνει άδικα μια ρωγμή για να τρυπώσει και να ξαναφέρει την ελπίδα μέσα στο απόλυτο σκοτάδι του τρόμου και του θανάτου.
Παιδιά που δεν θα μεγαλώσουν, μανάδες που έμειναν με τις αγκαλιές τους αδειανές, άντρες που δεν θα επιστρέψουν στα σπίτια τους – κι αν επιστρέψουν αυτά θα είναι είτε γκρεμισμένα είτε ερειπωμένα.
Φέτος η Μεγάλη Εβδομάδα θα παγώσει στην ημέρα της Σταύρωσης του Ιησού και στην κραυγή Του που αντήχησε στην ερημιά του Γολογοθά: «Ιλί, Ιλί, λαμά σαβαχθανί;»
Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;
Τούτη τη φορά είναι η ανθρωπότητα που κρέμεται από το Σταυρό – έναν σταυρό που η ίδια έφτιαξε σφραγίζοντας τη μοίρα της. Και τώρα που τα έργα της στρέφονται εναντίον της θυμάται κι εκείνη να στραφεί προς το Θεό ζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια.
Δεν είναι μόνο θρησκευτικό ερώτημα. Είναι ανθρώπινο. Είναι υπαρξιακό. Είναι το ίδιο ερώτημα που γεννιέται κάθε φορά που ο πόνος μοιάζει να ξεπερνά το νόημα.
Ο Χριστός ήρθε στη Γη για να διδάξει με τη θυσία Του τη δύναμη της πίστης, της ταπεινότητας, της αγάπης και της αλληλεγγύης. Υπέμεινε το μαρτύριό Του με καρτερία και πραότητα. Μαστιγώθηκε, εξευτελίστηκε, πόνεσε μα έφτασε ως το τέρμα του Γολγοθά κουβαλώντας το Σταυρό του. κι ακόμα και πάνω σε αυτόν, είχε τη δύναμη να συγχωρεί: «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Πατέρα, συγχώρησέ τους γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν).
Πόσο κοντά μοιάζουν αυτά τα λόγια στα όσα ζούμε σήμερα…
Δύο χιλιάδες χρόνια μετά, εμείς αναρωτιόμαστε εναγωνίως: Τι θα συμβεί; Πού πάμε; Θα έρθει, επιτέλους, η Ανάσταση;
Η Ανάσταση δεν έρχεται για να απαντήσει. Ούτε για να διορθώσει ό,τι χάθηκε. Συμβολίζει κάτι πιο βαθύ: την επιμονή να πιστεύεις ότι το σκοτάδι δεν έχει τον τελευταίο λόγο.
Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος, ακόμη κι όταν νιώθει εγκαταλελειμμένος, επιλέγει να σταθεί όρθιος. Να κρατήσει το φως, έστω και τρεμάμενο. Να το περάσει στον διπλανό του. Να μην συνηθίσει τον πόνο ως κανονικότητα.
Γιατί η Ανάσταση δεν είναι μόνο γεγονός πίστης. Είναι στάση ζωής.
Και ίσως, μέσα σε αυτόν τον κόσμο που δοκιμάζεται, το μεγαλύτερο θαύμα να μην είναι ότι έρχεται η Ανάσταση — αλλά ότι ο άνθρωπος συνεχίζει να την περιμένει.
The post «Ιλί, Ιλί, λαμά σαβαχθανί;» appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.