Ο Χαράλαμπος «Χάρης» Θεοδοσίου «κλείνει» γιορτάζει σήμερα τα 100ά γενέθλιά του, όμως η ενέργεια και το χιούμορ του θυμίζουν άνθρωπο πολύ νεότερης ηλικίας.
Κατά την επίσκεψή μου στο γηροκομείο Arcare Aged Care Templestowe, λίγο πριν τα γενέθλιά του, ο κ. Χάρης ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετος, έτοιμος για κουβέντα και ετοιμόλογος στα αστεία του.
Καθώς καθόταν δίπλα σε έναν άλλο εκατοντάχρονο, γέλασε και είπε:
«Κάθε μέρα μου ζητάει να τον βοηθήσω να βρει καινούρια γυναίκα».
Ο γιος του, έμπορος πολυτελών αυτοκινήτων από τη Μελβούρνη, Nick Theodossi, ανέφερε ότι περισσότεροι από 70 καλεσμένοι αναμένονταν να γιορτάσουν μαζί του τη σημαντική αυτή ημέρα-ορόσημο.
Για τον κ. Χάρη, το «μυστικό» της μακροζωίας είναι απλό: σκληρή δουλειά και διαρκής δραστηριότητα — μια στάση ζωής που διαμορφώθηκε μέσα από μια πορεία γεμάτη δυσκολίες.
Γεννημένος στη Μύρτου της Κύπρου το 1926, μεγάλωσε σε πολύ φτωχικές συνθήκες, συχνά χωρίς αρκετό φαγητό. Όπως πολλά παιδιά της εποχής, αναγκάστηκε να αρχίσει να εργάζεται από πολύ μικρή ηλικία.
Σε ηλικία έξι ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στο Καραβοστάσι — ένα μικρό λιμάνι — και στα 11 του είχε ήδη ξεκινήσει να εργάζεται ως μαθητευόμενος.
Ως έφηβος κατατάχθηκε στον στρατό για να υπηρετήσει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αποκρύπτοντας την ηλικία του για να γίνει δεκτός. Υπηρέτησε στο Κυπριακό Σύνταγμα του Βρετανικού Στρατού και βρέθηκε στα μέτωπα της Ιταλίας.
«Ο πόλεμος με επηρέασε πολύ», είπε χαμηλόφωνα.
Υπηρετώντας σε μονάδα που ήταν υπεύθυνη για τη μεταφορά προμηθειών και την εκκένωση τραυματιών με μουλάρια, επιχειρούσε συχνά υπό σφοδρούς βομβαρδισμούς. Θυμάται να πέφτει μέσα σε κρατήρες για να αποφύγει τα θραύσματα και να ξαναβγαίνει σε σκηνές καταστροφής, με πτώματα διάσπαρτα στο έδαφος μετά από αεροπορικές επιδρομές.
Παρά τη σκληρότητα όσων ζούσε, λέει πως τότε ο ίδιος και πολλοί άλλοι δεν είχαν πλήρη επίγνωση του κινδύνου.
«Ήμασταν νέοι. Δεν ξέραμε τι θα πει φόβος».
Κατά τη διάρκεια του πολέμου έμαθε να μιλά Ιταλικά και Αραβικά, καθώς είχε υπηρετήσει και στην Αίγυπτο.
Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στην Κύπρο, όπου παντρεύτηκε τη σύζυγό του, Γιανούλλα. Όμως η αίσθηση σταθερότητας δεν κράτησε για πολύ.
Όπως πολλοί της γενιάς του, πήρε τη δύσκολη απόφαση να μεταναστεύσει αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Έφτασε στη Μελβούρνη το 1950 — την ίδια ακριβώς ημέρα που στην Κύπρο γεννήθηκε η κόρη του, Ευδοκία.
Τα πρώτα χρόνια στην Αυστραλία ήταν ιδιαίτερα δύσκολα.
Έχοντας αφήσει πίσω την οικογένειά του, εργαζόταν πολλές ώρες σε απαιτητικές, σωματικές δουλειές, μεταξύ των οποίων και ένα σύντομο πέρασμα από τη General Motors στο Fishermans Bend.
«Ήταν η πιο δύσκολη δουλειά που είχα ποτέ», λέει.
Ζώντας μόνος σε ένα μικρό μπανγκαλόου στο Coburg, αντιμετώπιζε μοναξιά και έντονη οικονομική πίεση. Συχνά δανειζόταν χρήματα για να καλύψει το ενοίκιο, ενώ προσπαθούσε να στέλνει ό,τι μπορούσε πίσω στην πατρίδα.
«Σου λείπει η οικογένειά σου… και δεν έχεις τα χρήματα να στείλεις», θυμάται.
Η εύρεση στέγης αποδείχθηκε εξίσου δύσκολη.
«Ήταν πολύ δύσκολο να βρεις κατάλυμα», λέει, σημειώνοντας ότι τον απέρριπταν μόλις καταλάβαιναν ότι ήταν μετανάστης.
Όπως πολλοί της εποχής, βίωσε και ρατσισμό.
«Τα αφεντικά έλεγαν “έλα εδώ, bloody wog”. Δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα — αν μιλούσες, σε απέλυαν».
Θυμάται επίσης τις στιγμές που, στο διάλειμμα, μαζεύονταν με άλλους μετανάστες και μιλούσαν για τις ζωές τους.
«Πηγαίναμε στην Bourke Street… παίρναμε μια πίτα και κατεβαίναμε μέχρι το Swanston Street, στους κήπους. Μιλούσαμε… όλοι έκλαιγαν».
«Ήθελα να γυρίσω», λέει.
Όμως ο πατέρας του τον παρότρυνε να μείνει, θυμίζοντάς του ότι είχαν πουλήσει τα πάντα για να φύγει.
Ήταν μια καθοριστική στιγμή.
Ο κ. Χάρης αποφάσισε να μείνει στην Αυστραλία και, σταδιακά, η ζωή του άρχισε να αλλάζει. Έναν χρόνο αργότερα, η Γιανούλλα και η μικρή Ευδοκία ήρθαν στη Μελβούρνη, σηματοδοτώντας την αρχή ενός νέου κεφαλαίου.
Από τότε, δούλευε ακούραστα — συχνά επτά ημέρες την εβδομάδα — με στόχο να χτίσει μια σταθερή ζωή για την οικογένειά του.
Με τον καιρό, αυτή η σκληρή δουλειά απέδωσε καρπούς. Ανακάλυψε ότι μπορούσε να αγοράζει σπίτια, να τα ανακαινίζει και να τα πουλά, κάτι που έκανε συνολικά 26 φορές.
Από μια παιδική ηλικία στη φτώχεια, στον πόλεμο και στη μετανάστευση, η ζωή του εκτείνεται σε έναν ολόκληρο αιώνα γεμάτο αλλαγές.
Και σε όλη αυτή τη διαδρομή, παρέμεινε πιστός στην αξία που τον κράτησε όρθιο: τη σκληρή δουλειά.
Μια αξία που, ακόμη και στα 100 του χρόνια, συνεχίζει να πρεσβεύει.
Οι ιστορίες του Χαράλαμπου και της Γιανούλλας έχουν καταγραφεί και στο βιβλίο «Tales of Cyprus» (2020).
The post Ο Χαράλαμπος Θεοδοσίου «έκλεισε» 100 χρόνια ζωής appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.