Η ίδρυση από τον Αλέξη Τσίπρα πολιτικού φορέα με την επωνυμία «ΕΛΑΣ» επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση ένα όνομα βαθιά συνδεδεμένο με την ιστορία της θρυλικής Εθνικής μας Αντίστασης. Για τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, για τους κομμουνιστές και γενικότερα για την Αριστερά, ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός αποτέλεσε τη σημαντικότερη αντιστασιακή οργάνωση κατά την περίοδο της Κατοχής, συμβάλλοντας αποφασιστικά στον αγώνα κατά του φασισμού και του ναζισμού.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ
Μετά την Απελευθέρωση, η χώρα οδηγήθηκε από τους Εγγλέζους στον Εμφύλιο Πόλεμο και στη συνέχεια σε δεκαετίες πολιτικών διώξεων, εξοριών, εκτελέσεων και αποκλεισμών εις βάρος της Αριστεράς, με άμεσο και απώτερο στόχο τη διάλυση του ΚΚΕ. Παρά τις διώξεις και παρά το γεγονός ότι το ΚΚΕ βρισκόταν εκτός νόμου, η Αριστερά παρέμεινε ισχυρή κοινωνική και πολιτική δύναμη, όπως αποδείχθηκε με την εκλογική άνοδο της ΕΔΑ το 1958, μόλις εννέα χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου.
«ΟΜΙΛΩΜΕΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΟΜΕΝ ΔΕΞΙΑ»
Μετά τη Μεταπολίτευση, η πολιτική που ακολούθησε η άρχουσα τάξη πήρε διαφορετικές μορφές. Οι ανοιχτές διώξεις εναντίον μελών και οπαδών του ΚΚΕ αντικαταστάθηκαν από μια νέα πρακτική: την υιοθέτηση αριστερής ρητορικής χωρίς αντίστοιχη πολιτική εφαρμογή. Υιοθετήθηκε το «ομιλούμεν αριστερά και πράττομεν δεξιά», με σταθερό στόχο τη μείωση ή και την εξαφάνιση της επιρροής του ΚΚΕ στην ελληνική κοινωνία.
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
Χαρακτηριστικό παράδειγμα θεωρείται η περίπτωση του Ανδρέα Παπανδρέου. Ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ ήρθε από την Αμερική με συνθήματα όπως «Έξω οι βάσεις», «Έξω από το ΝΑΤΟ», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», ενώ υποσχόταν ότι θα έφερνε τον σοσιαλισμό στην Ελλάδα, ακολουθώντας έναν «τρίτο δρόμο».
Συνθήματα παρόμοια με εκείνα του ΚΚΕ, τα οποία, σύμφωνα με αυτή την πολιτική προσέγγιση, στόχευαν στην προσέλκυση ψηφοφόρων από το ανερχόμενο ΚΚΕ.
Ωστόσο, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, η Ελλάδα παρέμεινε τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στην ΕΟΚ, ενώ οι αμερικανικές βάσεις συνέχισαν να λειτουργούν. Ο σοσιαλισμός που ευαγγελιζόταν πήγε περίπατο. Η εξέλιξη αυτή αποτέλεσε κραυγαλέο παράδειγμα εξαπάτησης του ελληνικού λαού, με φανερή απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στην πράξη.
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ
Ανάλογη θεωρούν πολλοί ότι είναι και η πορεία του Αλέξη Τσίπρα. Παρά τις προσδοκίες που δημιούργησε η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, η κυβέρνησή του όχι μόνο δεν αμφισβήτησε τις σχέσεις της Ελλάδας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ, αλλά προχώρησε και στην περαιτέρω εμβάθυνσή τους.
Παράλληλα, υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο και προχώρησε στη Συμφωνία των Πρεσπών, παραχωρώντας το όνομα «Μακεδονία» στα Σκόπια. Επιπλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβέρνησε με τη Δεξιά του Πάνου Καμμένου, με τον ίδιο να αναλαμβάνει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ
Για πολλούς αριστερούς πολίτες, οι εξελίξεις αυτές ενισχύουν την άποψη ότι πολιτικές δυνάμεις που εμφανίστηκαν ως φορείς ριζικών αλλαγών κατέληξαν να εφαρμόζουν πολιτικές πολύ διαφορετικές από εκείνες που υποσχέθηκαν.
Γι’ αυτό και η επανεμφάνιση του ονόματος «ΕΛΑΣ» στην πολιτική ζωή δεν αποτελεί απλώς μια νέα κομματική πρωτοβουλία. Αποτελεί ταυτόχρονα μια υπενθύμιση και γεννά το ερώτημα αν θα επιβεβαιώσει για ακόμη μία φορά τη γνωστή ρήση: «Ομιλούμε αριστερά και πράττουμε δεξιά».
Εμείς, ως ελληνική παροικία της Μελβούρνης, γνωρίζουμε ότι και κατά τα πέντε χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ οι συμπάροικοι συνέχισαν να ταλαιπωρούνται για απλές προξενικές υπηρεσίες, όπως η έκδοση ενός πληρεξουσίου ή ενός πιστοποιητικού.
The post Όταν η πολιτική δανείζεται τα σύμβολα της Ιστορίας appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.