Μια από τις πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές παρεμβάσεις των τελευταίων ετών πραγματοποίησε η ηγέτιδα του One Nation, Pauline Hanson, κατά την ομιλία της στο National Press Club της Καμπέρας, παρουσιάζοντας το όραμά της για μια «μονοπολιτισμική» Αυστραλία και εξαπολύοντας σφοδρή επίθεση κατά της πολυπολιτισμικότητας, της μετανάστευσης και των δημόσιων πολυγλωσσικών μέσων ενημέρωσης.
Η πολύωρη ομιλία της, η οποία διακόπηκε από διαδηλωτές που την κατηγόρησαν για ρατσισμό, αποτελεί ίσως την πιο ολοκληρωμένη παρουσίαση της πολιτικής πλατφόρμας του One Nation από την ίδρυση του κόμματος πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Στο επίκεντρο των τοποθετήσεών της βρέθηκε η μετανάστευση. Η Hanson υποστήριξε ότι η Αυστραλία βρίσκεται σε κρίση εξαιτίας των υψηλών μεταναστευτικών ροών και κατηγόρησε την κυβέρνηση Albanese ότι έχει επιτρέψει την είσοδο περισσότερων από 1,27 εκατομμυρίων μεταναστών μέσα σε τρία χρόνια.
Σύμφωνα με την ίδια, η αυξημένη μετανάστευση αποτελεί τον βασικό παράγοντα της στεγαστικής κρίσης που αντιμετωπίζει η χώρα, καθώς η ζήτηση κατοικιών αυξάνεται ταχύτερα από την προσφορά. Ωστόσο, οι αναφορές της δεν περιορίστηκαν μόνο στην οικονομία ή στη στέγαση.
Η πιο ανησυχητική πτυχή της ομιλίας της αφορούσε την ευθεία αμφισβήτηση της πολυπολιτισμικής πολιτικής που εφαρμόζει η Αυστραλία εδώ και περισσότερα από πενήντα χρόνια.
«Δεν μπορούμε να είμαστε μια πολυπολιτισμική κοινωνία», δήλωσε χαρακτηριστικά. «Είμαστε μια πολυφυλετική κοινωνία, αλλά πρέπει να είμαστε μονοπολιτισμικοί. Οι Αυστραλοί πρέπει να ζουν κάτω από μία πολιτισμική ομπρέλα».
Η δήλωση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το μοντέλο κοινωνικής ένταξης που διαμόρφωσε τη σύγχρονη Αυστραλία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για εκατομμύρια πολίτες με μεταναστευτική καταγωγή, η πολυπολιτισμικότητα δεν αποτελεί απλώς κυβερνητική πολιτική. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η δυνατότητα διατήρησης της γλώσσας, της θρησκείας, των παραδόσεων και της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, παράλληλα με την πλήρη συμμετοχή τους στην αυστραλιανή κοινωνία.
Ιδιαίτερα ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι η Hanson χρησιμοποίησε ως επιχείρημα τον αριθμό των γλωσσών που ομιλούνται στη χώρα. Επικαλούμενη στοιχεία της απογραφής, υποστήριξε ότι εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι δηλώνουν ότι δεν μιλούν καλά αγγλικά ή δεν τα μιλούν καθόλου και παρουσίασε το γεγονός αυτό ως απόδειξη αποτυχίας του πολυπολιτισμού.
Η λογική της θέσης αυτής οδηγεί αναπόφευκτα στο ερώτημα: ποια θέση θα έχουν οι γλώσσες των μεταναστευτικών κοινοτήτων σε μια «μονογλωσσική» Αυστραλία;
Αν και η Hanson δεν πρότεινε ρητά απαγορεύσεις στη χρήση άλλων γλωσσών, η φιλοσοφία της πολιτικής της υποδηλώνει μια κοινωνία όπου η χρήση της αγγλικής θα κυριαρχεί απόλυτα και όπου η δημόσια έκφραση διαφορετικών πολιτιστικών ταυτοτήτων θα θεωρείται εμπόδιο στην κοινωνική συνοχή.
Για κοινότητες όπως η ελληνική, η οποία εδώ και δεκαετίες επενδύει στη διατήρηση της γλώσσας μέσω σχολείων, πολιτιστικών συλλόγων, εφημερίδων, ραδιοφωνικών σταθμών και κοινοτικών οργανισμών, ένα τέτοιο μοντέλο θα αποτελούσε θεμελιώδη αλλαγή.
Η ελληνική γλώσσα παραμένει μία από τις σημαντικότερες κοινοτικές γλώσσες της Αυστραλίας. Χιλιάδες οικογένειες εξακολουθούν να μιλούν ελληνικά στα σπίτια τους, ενώ η διδασκαλία της γλώσσας αποτελεί βασικό στοιχείο της πολιτιστικής συνέχειας των νεότερων γενεών.
Οι επικριτές της Hanson υποστηρίζουν ότι η ιδέα μιας μονοπολιτισμικής κοινωνίας, ακόμη και αν παρουσιάζεται ως μέσο ενίσχυσης της εθνικής ενότητας, οδηγεί αναπόφευκτα στην πίεση για αφομοίωση των μεταναστευτικών κοινοτήτων.
Με άλλα λόγια, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι οι διαφορετικές γλώσσες, οι ιδιαίτερες παραδόσεις και οι ξεχωριστές πολιτιστικές ταυτότητες θα πρέπει σταδιακά να υποχωρήσουν προς όφελος μιας ενιαίας εθνικής κουλτούρας.
Για πολλούς Έλληνες της Αυστραλίας, η προσέγγιση αυτή αναβιώνει μνήμες παλαιότερων εποχών, όταν οι μετανάστες ενθαρρύνονταν να εγκαταλείψουν τη μητρική τους γλώσσα ώστε να ενσωματωθούν πιο γρήγορα στην κοινωνία.
Στην πράξη, μια τέτοια πολιτική θα μπορούσε να οδηγήσει σε περαιτέρω συρρίκνωση της διδασκαλίας κοινοτικών γλωσσών, στη μείωση της δημόσιας χρηματοδότησης για πολιτιστικούς οργανισμούς και στην αποδυνάμωση θεσμών που προωθούν τη γλωσσική και πολιτιστική πολυμορφία.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί και η πρόταση της Hanson για κατάργηση του SBS, του δημόσιου πολυγλωσσικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα που εξυπηρετεί δεκάδες εθνοτικές κοινότητες σε ολόκληρη τη χώρα.
Το SBS υπήρξε για δεκαετίες σημείο αναφοράς για τους Έλληνες της Αυστραλίας, παρέχοντας ενημέρωση στην ελληνική γλώσσα και συμβάλλοντας στη διατήρηση της επαφής με την πολιτιστική κληρονομιά της παροικίας.
Η κατάργησή του θα αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα που θα μπορούσε να δεχθεί η πολυγλωσσική Αυστραλία.
Η Hanson συνέδεσε επίσης τη μεταναστευτική πολιτική με ζητήματα ασφάλειας, επιτιθέμενη ιδιαίτερα στο «ριζοσπαστικό Ισλάμ» και υποστηρίζοντας ότι η χώρα πρέπει να περιορίσει τη μετανάστευση από περιοχές όπου αναπτύσσονται ακραίες ισλαμιστικές ιδεολογίες.
Παράλληλα, δήλωσε ότι όσοι «μισούν την Αυστραλία» θα πρέπει να απελαύνονται εάν δεν είναι πολίτες ή να αντιμετωπίζουν αυστηρές ποινές εάν έχουν γεννηθεί στη χώρα.
Οι επικριτές της θεωρούν ότι η ρητορική αυτή στοχοποιεί ολόκληρες κοινότητες και ενισχύει τον κοινωνικό διχασμό, ενώ οι υποστηρικτές της υποστηρίζουν ότι εκφράζει ανησυχίες που μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων θεωρεί ότι αγνοούνται από τα μεγάλα κόμματα.
Όποια κι αν είναι η πολιτική αξιολόγηση των θέσεών της, ένα γεγονός είναι αδιαμφισβήτητο: η Pauline Hanson επιχειρεί να επαναφέρει στο επίκεντρο της αυστραλιανής πολιτικής τη συζήτηση για την ταυτότητα της χώρας.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν η Αυστραλία του 21ου αιώνα θα συνεχίσει να βλέπει τη γλωσσική και πολιτιστική πολυμορφία ως πηγή δύναμης ή αν θα στραφεί προς ένα μοντέλο που δίνει προτεραιότητα στην πολιτιστική ομοιομορφία.
Για τις ελληνικές και τις υπόλοιπες μεταναστευτικές κοινότητες, η συζήτηση αυτή δεν είναι θεωρητική. Αφορά άμεσα το δικαίωμα των επόμενων γενεών να συνεχίσουν να μιλούν τη γλώσσα των γονιών και των παππούδων τους, να διατηρούν τις παραδόσεις τους και να συμμετέχουν ισότιμα σε μια κοινωνία που μέχρι σήμερα υπερηφανευόταν ότι η πολυμορφία αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά της.
The post Pauline Hanson: Το όραμα μιας μονογλωσσικής και μονοπολιτισμικής Αυστραλίας προκαλεί ανησυχία στις εθνικές μειονότητες appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.