Τους βλέπουμε καλεσμένους σε εκπομπές και τηλεοπτικά πάνελ. Να παρελαύνουν από πολιτικά φόρουμ. Να τους υποδέχονται σε ιδρύματα και οργανισμούς. Να μιλούν και να τους χειροκροτούν. Να γίνονται προς τιμή τους συνεστιάσεις και εκδηλώσεις τοπικών συλλόγων. Ναι, από την άλλη, ακούμε να τους βρίζουν, να τους λοιδορούν, να ψάχνουν την προσωπική τους ζωή, να κριτικάρουν το πόθεν έσχες τους ακόμη κι αν είναι καθ’ όλα νόμιμο. Οταν όμως ο μέσος πολίτης σκέφτεται ότι ένας πολιτικός, ειδικά του κυβερνώντος κόμματος, έχει «μέσον» και πρόσβαση σε όλα και απολαμβάνει προνομιακή μεταχείριση ακόμη και σε ταβέρνες, θεωρεί ότι η πολιτική εξουσία κάνει την καθημερινότητα πιο εύκολη.
Σε πρώτο επίπεδο μπορεί και να ισχύει αυτό, έτσι δείχνει η «βιτρίνα». Η πραγματικότητα όμως έχει πολλές ευθύνες, πολλές προκλήσεις ούτως ώστε η απόδειξη πως η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού να είναι συνεχής, πολύ άγχος, εξαντλητικά ωράρια, μεγάλο πόλεμο τόσο με τη λάσπη των «άλλων» όσο και με τις εσωκομματικές κόντρες, ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια για να αποδείξει κάποιος ότι δεν είναι ελέφαντας, εύθραυστες ισορροπίες που πρέπει όμως να δείχνουν απόλυτα στέρεες, πίεση από πάνω προς τα κάτω και από κάτω προς το πάνω, πολλά αυτοάνοσα νοσήματα, ενίοτε και ανευρύσματα. Τότε είναι ίσως και η μοναδική συνθήκη που η πολιτική δείχνει το ανθρώπινό της πρόσωπο και οι πολιτικοί, ανεξαρτήτως κόμματος, νιώθουν ότι μπορεί η ιδεολογία τους να είναι διαφορετική, τους ενώνει όμως η συνειδητοποίηση ενός κοινού ενδεχόμενου «μοιραίου».
Μια τέτοια στιγμή ήταν και το πρωί της 15ης Απριλίου, τρεις ημέρες μετά το Πάσχα, όταν έγινε γνωστό ότι ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Γιώργος Μυλωνάκης λιποθύμησε την ώρα του πρωινού καφέ στου Μαξίμου και μεταφέρθηκε στον «Ευαγγελισμό» όπου διαπιστώθηκε ρήξη ανευρύσματος εγκεφαλικού αγγείου. Το απόγευμα της ίδιας μέρας ολοκληρώθηκε η επέμβαση από ομάδα ιατρών και ο υφυπουργός μεταφέρθηκε διασωληνωμένος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας όπου άρχισαν να αθροίζονται αυτά τα «κρίσιμα επόμενα 48ωρα». Και μόνο όσοι έχουν βρεθεί στη θέση όχι του ασθενούς, ο οποίος ούτως ή άλλως δεν έχει επαφή με το περιβάλλον, αλλά του στενού συγγενή μπορούν να καταλάβουν πόσο βασανιστικά και εξουθενωτικά είναι. Σαν μία κλεψύδρα που δεν ξέρεις αν αδειάζει ή αν γεμίζει, αν μετράει τη ζωή του ανθρώπου σου ανάποδα ή αν θα καταλήξει σε μια «αναγέννηση», σε μια καινούργια ζωή. Μία αναμονή χωρίς όμως να γνωρίζεις τι ακριβώς περιμένεις.
Είκοσι ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ δεν είχε ακόμη επαφή με το περιβάλλον, μεταφέρθηκε σε κέντρο αποκατάστασης στη Γερμανία. Από αυτήν τη μεταφορά είχε και τις πρώτες, μετά τη ρήξη του ανευρύσματος, αχνές εικόνες, όπως είπε πριν από λίγες μέρες σε τηλεοπτική εκπομπή, η σύζυγός του, δημοσιογράφος Τίνα Μεσσαροπούλου που όλο αυτό το διάστημα δεν έφυγε στιγμή από το πλευρό του. Στα μέσα Ιουνίου επέστρεψε στην Ελλάδα με την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του να είναι πλέον ορατή. Δυόμισι σκληροί μήνες, που ίσως να ήταν και το τίμημα της πολιτικής του θέσης. Μιας θέσης με βαριά καθήκοντα και, συγχρόνως, πολύ λεπτές ισορροπίες.
Δεν είναι εύκολη «πίστα» το περιβάλλον ενός πρωθυπουργού. Λέγεται μάλιστα ότι είχε αναλάβει και μέρος της δουλειάς του Γρηγόρη Δημητριάδη αλλά, πέραν τούτου, ο άτυπος πλην ουσιαστικός ρόλος του ως «δεξί χέρι» του Κυριάκου Μητσοτάκη, ήταν να κατευνάζει τις εξάρσεις και να προλαμβάνει διακριτικά τις εντάσεις. Καθόλου εύκολη αποστολή, ειδικά στην τρέχουσα πολιτική περίοδο και με τις εσωτερικές αναταράξεις στο κυβερνών κόμμα. Και το ρεπορτάζ λέει ότι ο Γιώργος Μυλωνάκης είναι πολύ καλός σε αυτόν τον ρόλο. Χαρακτήρας ήπιος και χαμηλών τόνων, καθόλου ανταγωνιστικός, αλλά σημαντικά αποτελεσματικός.
Οι άνθρωποι όμως που απορροφούν τους κραδασμούς, πολύ περισσότερο σε τόσο κρίσιμους και συνεχώς σε επιφυλακή χώρους, τελικά φορτώνουν με αυτούς τον εαυτό τους. Που, στην περίπτωση του Γιώργου Μυλωνάκη, τις μέρες πριν από την κατάρρευσή του, είχαν ενταθεί από ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «Documento», που τον ενέπλεκε σε κύκλωμα και σκάνδαλο διαφθοράς στην Κύπρο με αόριστα και απολύτως πλαστά, κατά τον ίδιο, στοιχεία. Η απάντησή του ήταν σκληρή και άμεση. Με ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Χ, κατήγγειλε την εφημερίδα και τον εκδότη της για ενορχηστρωμένο σχέδιο δολοφονίας χαρακτήρα, με ψέματα και ακραίες θεωρίες συνωμοσίας. Και ξεκαθάρισε ότι η συνέχεια θα δοθεί στις δικαστικές αίθουσες.
Πριν από λίγες ημέρες, ο Γιώργος Μυλωνάκης επέστρεψε στον «Ευαγγελισμό». Οχι ως ασθενής πλέον όπως είπε ο ίδιος, αλλά για να εκφράσει δημόσια την ευγνωμοσύνη του τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους τραυματιοφορείς, το βοηθητικό προσωπικό και τη διοίκηση του νοσοκομείου. «Η επιστήμη σώζει ζωές» ανέφερε χαρακτηριστικά. «Η ανθρωπιά, η ενσυναίσθηση και η αλληλεγγύη, όμως, είναι εκείνες που μας δίνουν το κουράγιο να ξεπερνάμε τις δύσκολες στιγμές και να βρίσκουμε τη δύναμη να συνεχίσουμε». Ακόμη λοιπόν κι αν η ευχή να μη χρειάζονται τέτοια τραγικά περιστατικά ώστε να επενδύεται στις πολιτικές σχέσεις και κοινωνικός πολιτισμός ακούγεται ουτοπική, δεν παύει να είναι απαραίτητη.