Στην Ελλάδα, ο Δεκαπενταύγουστος έχει το φως του καλοκαιριού. Έχει ασβεστωμένες εκκλησιές, πανηγύρια σε πλατείες χωριών, καράβια που φτάνουν στα νησιά γεμάτα επισκέπτες και οικογένειες που ανταμώνουν γύρω από ένα κοινό τραπέζι.
Στην Αυστραλία, η ίδια γιορτή έρχεται στην καρδιά του χειμώνα.
Τα πρωινά είναι κρύα, η νύχτα πέφτει νωρίς και η απόσταση από τα μεγάλα προσκυνήματα της Ελλάδας μετριέται σε χιλιάδες χιλιόμετρα. Κι όμως, κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου, κάτι από εκείνο το ελληνικό καλοκαίρι επιστρέφει.
Επιστρέφει στις εκκλησίες που γεμίζουν από πιστούς, στις εικόνες της Παναγιάς που στολίζονται με λουλούδια, στις παρακλήσεις των πρώτων ημερών του Αυγούστου και στα πανηγύρια που φέρνουν κοντά παλιούς και νέους μετανάστες, παιδιά και εγγόνια της Διασποράς.
ΤΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Η Κοίμηση της Θεοτόκου, μία από τις σημαντικότερες γιορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δεν αναφέρεται απλώς στον θάνατο της Παναγίας.
Η ίδια η λέξη «Κοίμηση» εκφράζει την πίστη ότι ο θάνατος δεν αποτελεί
το τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά πέρασμα στην αιώνια ζωή.
Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, όταν πλησίασε η ώρα της αναχώρησής της από τον κόσμο, η Παναγία προετοιμάστηκε με ειρήνη και προσευχή, ενώ οι Απόστολοι συγκεντρώθηκαν με θαυμαστό τρόπο στην Ιερουσαλήμ για να βρίσκονται κοντά της.
Όταν παρέδωσε το πνεύμα της, ο ίδιος ο Χριστός παρέλαβε την ψυχή της, όπως αποτυπώνεται και στην ορθόδοξη εικόνα της Κοιμήσεως.
Η παράδοση αναφέρει ακόμη ότι, όταν τρεις ημέρες αργότερα ανοίχθηκε ο τάφος της, το σώμα της δεν βρισκόταν εκεί. Η Εκκλησία πιστεύει ότι η Θεοτόκος μετέστη με το σώμα και την ψυχή της κοντά στον Υιό της. Η Μετάσταση της Θεοτόκου αποτελεί, επομένως, αναπόσπαστο μέρος του νοήματος της μεγάλης αυτής γιορτής.
Της εορτής προηγείται δεκαπενθήμερη περίοδος νηστείας, από την 1η έως τις 14 Αυγούστου, κατά την οποία τελούνται οι Παρακλητικοί Κανόνες προς τη Θεοτόκο.
Για τους Έλληνες της Διασποράς, όμως, ο Δεκαπενταύγουστος δεν περιορίζεται στη θρησκευτική του διάσταση. Είναι ταυτόχρονα ημέρα μνήμης και επιστροφής – όχι απαραίτητα σε έναν τόπο, αλλά σε όσα άφησαν πίσω τους οι προηγούμενες γενιές.
Η ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΗ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ
Στη Μελβούρνη, ένα από τα βασικά επίκεντρα των φετινών εορτασμών είναι ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Altona North.
Ανήμερα της γιορτής, το Σάββατο 15 Αυγούστου, ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Μακάριος θα προεξάρχει της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας, ενώ το τριήμερο πρόγραμμα της ενορίας περιλαμβάνει επίσης νυχτερινή αγορά και ελληνικό πανηγύρι.
Στα βορειοδυτικά προάστια, η ενορία της Παναγίας Σουμελά στο Keilor East αποτελεί ιδιαίτερο σημείο αναφοράς για τον ποντιακό ελληνισμό. Είναι ο μοναδικός ναός της Αυστραλίας αφιερωμένος στην Παναγία Σουμελά, την «Παναγία των Ποντίων», και πανηγυρίζει επίσης στις 15 Αυγούστου. Η παρουσία του στην πόλη συνδέει τη θρησκευτική πίστη με τη μνήμη του Πόντου και με μια παράδοση που επέζησε της προσφυγιάς και ταξίδεψε έως την Αυστραλία.
Ενορίες αφιερωμένες στην Κοίμηση της Θεοτόκου λειτουργούν επίσης στο Bell Park του Geelong, στο Morwell και στο Bendigo, αποτυπώνοντας τη γεωγραφική διασπορά του ελληνισμού σε ολόκληρη τη Βικτώρια.
ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΔΝΕΪ ΕΩΣ ΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ INNISFAIL
Στο Σίδνεϊ, η ενορία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην περιοχή Redfern–Darlington, γιορτάζει στις 15 Αυγούστου και αποτελεί έναν από τους σταθερούς τόπους συνάντησης των πιστών της πόλης.
Στο Μπρίσμπαν, επίκεντρο των εορτασμών είναι ο ομώνυμος ναός στο Mount Gravatt.
Φέτος, οι εκδηλώσεις θα ολοκληρωθούν το βράδυ του Σαββάτου με τον «Χορό της Παναγίας» στην κοινοτική αίθουσα, όπου οι ομογενείς θα ανταμώσουν σε μια γιορτή πίστης, παράδοσης και συλλογικής μνήμης.
Ακόμη βορειότερα, στο τροπικό Innisfail του Far North Queensland, μια μικρότερη ενορία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου κρατά ζωντανή την παρουσία της Ορθοδοξίας σε μεγάλη απόσταση από τα πολυπληθή κέντρα της Ομογένειας.
Στη Νότια Αυστραλία, ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Berri, στην περιοχή Riverland, πανηγυρίζει επίσης στις 15 Αυγούστου.
Ενορίες αφιερωμένες στην Κοίμηση της Θεοτόκου υπάρχουν επίσης στο Wagga Wagga της Νέας Νότιας Ουαλίας και στο Launceston της Τασμανίας, οι οποίες υπάγονται εκκλησιαστικά στην Επισκοπή Καμπέρας.
Οι κοινότητες αυτές διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Άλλες βρίσκονται σε μεγαλουπόλεις και άλλες σε περιφερειακές πόλεις, όπου οι Έλληνες είναι πια λιγότεροι και οι αποστάσεις μεγαλύτερες. Αυτό που τις ενώνει είναι η προσπάθεια να διατηρήσουν μια γιορτή που έφτασε στην Αυστραλία μαζί με τις εμπειρίες, τις εικόνες και τις τοπικές παραδόσεις των μεταναστών.
ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ
Για την πρώτη γενιά, ο Δεκαπενταύγουστος κουβαλούσε αναπόφευκτα τη νοσταλγία του τόπου που έμεινε πίσω: ενός νησιού, ενός χωριού, μιας εκκλησίας ή ενός πανηγυριού.
Για τις νεότερες γενιές Ελληνοαυστραλών, η εμπειρία είναι διαφορετική. Η σχέση τους με τη γιορτή δεν στηρίζεται πάντοτε σε προσωπικές αναμνήσεις από την Ελλάδα, αλλά σε όσα έμαθαν μέσα στην οικογένεια και την κοινότητα. Στη λειτουργία, στην εικόνα, στο ελληνικό τραγούδι και στον χορό μετά την εκκλησία συναντούν ένα κομμάτι της καταγωγής τους με τον δικό τους τρόπο.
Κάπως έτσι ο Δεκαπενταύγουστος άλλαξε εποχή, τόπο και καιρό, χωρίς να χαθεί. Από τον ήλιο του Αιγαίου πέρασε στον αυστραλιανό χειμώνα και από τις αναμνήσεις των μεταναστών στις ζωές των παιδιών και των εγγονών τους.
Γιατί η ξενιτιά αλλάζει το τοπίο μιας παράδοσης – όχι αναγκαστικά και την καρδιά της.
The post Ο Δεκαπενταύγουστος των Ελλήνων της Αυστραλίας appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.