Με ένα μεγάλο κενό στην καρδιά της ελληνικής παροικίας της Αυστραλίας έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη ο Τάσος Ρέβης, ένας διακεκριμένος ομογενής επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος και ευεργέτης των Ελληνικών Γραμμάτων, ένας άνθρωπος που αφιέρωσε σημαντικό μέρος της ζωής του στην υπηρεσία του Ελληνισμού, της ιστορίας και του πολιτισμού.
Η απώλειά του δεν αφορά μόνο την οικογένεια και τους φίλους του. Αφορά ολόκληρη την ελληνική παροικία, ιδιαίτερα όσους γνώρισαν ή έμαθαν για την προσφορά ενός ανθρώπου που εργάστηκε αθόρυβα, χωρίς να επιδιώκει δημοσιότητα και χωρίς να ζητά ανταλλάγματα.
Τα στοιχεία για την πορεία της ζωής του Τάσου Ρέβη, από τα παιδικά του χρόνια στην Αλεξάνδρεια μέχρι την επαγγελματική, κοινωνική και κοινοτική του δράση στην Αυστραλία, καταγράφονται σε ένα εκτενές βιογραφικό κείμενο που έγραψε το 2015 ο καθηγητής Αναστάσιος Μ. Τάμης, του School of Arts and Sciences του University of Notre Dame Australia. Το κείμενο αυτό αποτελεί μια πολύτιμη καταγραφή της ζωής και της προσφοράς του εκλιπόντος.
Παράλληλα, ιδιαίτερα συγκινητική είναι η μαρτυρία του προέδρου της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης, Bill Papastergiadis, ο οποίος γνώρισε από κοντά τον Τάσο Ρέβη και συνεργάστηκε μαζί του σε μία από τις σημαντικότερες μάχες για τη διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς του Ελληνισμού της Αυστραλίας.
Η μάχη για τα Ελληνικά Αρχεία
Μία από τις σημαντικότερες σελίδες της προσφοράς του γράφτηκε την περίοδο 2008-2010, όταν η La Trobe University προχώρησε στην αναδιοργάνωση του Εθνικού Κέντρου Ελληνικών Μελετών και Έρευνας (ΕΚΕΜΕ), θέτοντας σε κίνδυνο τη διατήρηση των πολύτιμων αρχείων και της βιβλιοθήκης του.
Ο Τάσος Ρέβης δεν έμεινε θεατής.
Αντιλαμβανόμενος ότι κινδύνευε να χαθεί ένα ανεκτίμητο κομμάτι της ιστορίας του Ελληνισμού της Αυστραλίας, ανέλαβε προσωπικά να υπερασπιστεί τα αρχεία. Προσέλαβε νομικούς συμβούλους και χρηματοδότησε την πολυετή δικαστική προσπάθεια, προκειμένου η ιστορική παρακαταθήκη της παροικίας να μην εξαφανιστεί.
Ο Bill Papastergiadis θυμάται εκείνα τα χρόνια ως μία δύσκολη και επίπονη περίοδο.
«Ήταν δύσκολες εποχές το 2008, όταν το Πανεπιστήμιο La Trobe βρισκόταν στη διαδικασία διάλυσης του προγράμματος του ΕΚΕΜΕ. Το πανεπιστήμιο είχε προσλάβει κορυφαίους νομικούς συμβούλους. Ο Τάσος ανέλαβε προσωπικά την πρόκληση να αγωνιστεί για τα Ελληνικά Αρχεία, για λογαριασμό όλων μας», έγραψε.
Ο Τάσος, όπως τον περιγράφει, ήταν άνθρωπος λίγων λόγων. Όμως, όταν μιλούσε, τα λόγια του είχαν βάρος. Παρέμεινε σταθερός στη θέση του και, έχοντας ακούσει τις συμβουλές των ανθρώπων που εμπιστευόταν, προχώρησε αποφασιστικά.
Η υπόθεση οδηγήθηκε σε πολυετή δικαστική διαμάχη και τελικά σε διαμεσολάβηση ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου. Ο Τάσος Ρέβης, ένας μετανάστης που είχε ξεκινήσει τη ζωή του στην Αυστραλία από το μηδέν, στάθηκε απέναντι σε έναν μεγάλο πανεπιστημιακό οργανισμό, αποφασισμένος να προστατεύσει την ιστορική παρακαταθήκη της παροικίας.
Η προσπάθεια δικαιώθηκε.
Επιτεύχθηκε συμφωνία που εξασφάλισε ότι τα αρχεία και οι συλλογές θα διατηρούνταν και θα προστατεύονταν. Η ιστορία της ελληνικής παροικίας δεν χάθηκε.
Και πίσω από αυτή την εξέλιξη υπήρχε, σε μεγάλο βαθμό, η αποφασιστικότητα ενός ανθρώπου που πίστευε ότι η πολιτιστική κληρονομιά δεν ανήκει σε μία γενιά, αλλά σε όλους τους Έλληνες και στις γενιές που θα έρθουν.
«Άνθρωποι σαν τον Τάσο ονειρεύονταν μεγαλύτερα από τον εαυτό τους»
Η σχέση του με την Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια.
Όταν άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά το όραμα για την ανέγερση του νέου πολυώροφου Πολιτιστικού Κέντρου της Ελληνικής Κοινότητας, ο Τάσος Ρέβης ήταν από τους πρώτους ανθρώπους στους οποίους απευθύνθηκε ο Bill Papastergiadis.
Δεν χρειάστηκε να ολοκληρωθεί η συζήτηση.
Ο Ρέβης δεσμεύτηκε αμέσως να προσφέρει $50.000 για το μεγάλο έργο.
«Πριν προλάβω να ολοκληρώσω το αίτημα για υποστήριξη, δεσμεύτηκε αμέσως και χωρίς δισταγμό να προσφέρει $50.000», θυμάται ο κ. Papastergiadis. Εκείνη την εποχή, όπως σημειώνει, δεν είχε ακόμη μπει ούτε μία φορά το φτυάρι στο χώμα και δεν είχε ξεκινήσει η κατασκευή.
«Άνθρωποι σαν τον Τάσο ονειρεύονταν μεγαλύτερα από τον εαυτό τους», έγραψε χαρακτηριστικά.
Η προσφορά του αποτυπώθηκε και επίσημα ως σημαντική δωρεά στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης.
Από την Αλεξάνδρεια στη Μελβούρνη
Η ζωή του Τάσου Ρέβη ήταν και η ίδια μια ιστορία μετανάστευσης, αγώνα, δημιουργίας και προσφοράς.
Όπως καταγράφει ο καθηγητής Αναστάσιος Μ. Τάμης στο βιογραφικό του κείμενο, ο Αναστάσιος Σπυρίδων Ρέβης γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1938 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, σε μια ελληνική οικογένεια, από τον Σπυρίδωνα και τη Γεωργία Σκυβαλάκη.
Μεγάλωσε σε μια εποχή κατά την οποία η ελληνική παροικία της Αλεξάνδρειας διατηρούσε ισχυρούς θεσμούς, σχολεία, εκκλησίες και κοινωνική ζωή. Φοίτησε στο Πρασσίδειο Δημοτικό Σχολείο και στη συνέχεια για δύο χρόνια στο περίφημο Αβερώφειο Γυμνάσιο.
Ο πατέρας του, Σπυρίδων, ήταν άνθρωπος εργατικός, έντιμος και προνοητικός. Οι πολιτικές εξελίξεις στην Αίγυπτο τον έπεισαν ότι η οικογένεια έπρεπε να αναζητήσει ένα ασφαλέστερο μέλλον. Το 1951 μετανάστευσε πρώτος στην Αυστραλία και εγκαταστάθηκε στη Μελβούρνη.
Ένα χρόνο αργότερα, στις 21 Μαΐου 1952, ο Τάσος, η μητέρα του και ο μικρότερος αδελφός του Γιώργος έφθασαν στη Μελβούρνη, ύστερα από ένα ταξίδι 21 ημερών από το Πορτ Σάιντ.
Ήταν μέρος του μεγάλου μεταναστευτικού κύματος των Ελλήνων της Αιγύπτου που εγκαταστάθηκαν στην Αυστραλία, με σημαντικό αριθμό να επιλέγει τη Μελβούρνη.
Όπως χιλιάδες άλλοι μετανάστες της γενιάς του, ο Τάσος ξεκίνησε από το μηδέν.
Από τον οδηγό ταξί στον επιτυχημένο επιχειρηματία
Μετά την άφιξή του στη Μελβούρνη, ο Τάσος Ρέβης φοίτησε στο Hawksburn State School και στη συνέχεια στο Richmond Technical School, όπου εκπαιδεύτηκε ως μηχανικός αυτοκινήτων.
Αρχικά εργάστηκε σε εργοστάσιο μπισκότων στο Richmond ως οδηγός και διανομέας. Η μεγάλη επαγγελματική του πορεία, όμως, θα συνδεόταν με τον κλάδο των ταξί.
Το 1960 ξεκίνησε ως οδηγός ταξί, δουλεύοντας νυχτερινές βάρδιες προκειμένου να συγκεντρώσει το απαιτούμενο κεφάλαιο για να αποκτήσει το δικό του ταξί.
Ήταν μια σκληρή περίοδος, αλλά ο νεαρός μετανάστης είχε ήδη καταλάβει ότι η επιτυχία απαιτεί επιμονή, οικονομία και σκληρή δουλειά.
Μέσα σε λίγα χρόνια είχε αποκτήσει αρκετές άδειες και αυτοκίνητα και το 1969 δημιούργησε, μαζί με τον επιχειρηματικό του συνεργάτη Noel Granger, την Taxi Staffing Services.
Η επιχείρηση αναπτύχθηκε σημαντικά και εξελίχθηκε σε σημαντικό παράγοντα της βιομηχανίας ταξί της Μελβούρνης.
Για δεκαετίες ο Τάσος Ρέβης δεν δημιούργησε απλώς μια επιχείρηση. Δημιούργησε ευκαιρίες για εκατοντάδες ανθρώπους.
Πολλοί από τους οδηγούς που εκπαιδεύτηκαν στην επιχείρησή του ήταν Έλληνες μετανάστες που αναζητούσαν έναν επιπλέον τρόπο εισοδήματος και έναν δρόμο για να δημιουργήσουν τη δική τους ζωή στην Αυστραλία.
Σύμφωνα με την καταγραφή του καθηγητή Τάμη, κατά την περίοδο 1979-2010 η επιχείρηση εκπαίδευσε περίπου 2.000 οδηγούς.
Μέχρι το 2010 ο Ρέβης είχε φθάσει να διαχειρίζεται περίπου 125 ταξί και άδειες, καθώς και εκατοντάδες οδηγούς.
Παράλληλα, συμμετείχε ενεργά στην ανάπτυξη εκπαιδευτικών προγραμμάτων στον κλάδο και διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Silver Top.
Η μεγάλη του αγάπη: τα Ελληνικά Γράμματα
Ωστόσο, η μεγαλύτερη κληρονομιά του Τάσου Ρέβη δεν ήταν επιχειρηματική.
Ήταν πολιτιστική.
Για περίπου τρεις δεκαετίες υπηρέτησε με συνέπεια τον Ελληνισμό της Αυστραλίας, στηρίζοντας την έρευνα, τις ελληνικές σπουδές, την ιστορική μνήμη και τους νέους ανθρώπους που επέλεγαν να μελετήσουν τον Ελληνισμό.
Όπως σημειώνει ο καθηγητής Αναστάσιος Τάμης στο βιογραφικό του, ο Ρέβης προσέφερε δεκάδες χιλιάδες δολάρια σε δωρεές και κληροδοτήματα για τη στήριξη πανεπιστημιακών μαθημάτων και ερευνητικών προσπαθειών που αφορούσαν την ελληνική μετανάστευση και εγκατάσταση στην Αυστραλία.
Στήριξε πρωτοβουλίες στο RMIT και στο Εθνικό Κέντρο Ελληνικών Μελετών και Έρευνας της La Trobe University, ενώ προσέφερε επίσης υποτροφίες και οικονομική ενίσχυση σε προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές.
Η σχέση του με το ΕΚΕΜΕ ξεκίνησε το 1998 και συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Υπηρέτησε επί μία δεκαετία στο Board of Trustees και συμμετείχε στο Board of Management.
Το 2002 εξελέγη πρώτος πρόεδρος της Society of Hellenic Studies and Research, ενός φορέα που δημιουργήθηκε για να διασφαλίσει τη συνέχιση και προστασία της σημαντικής πολιτιστικής και ακαδημαϊκής κληρονομιάς του ΕΚΕΜΕ.
Η προσφορά του δεν ήταν περιστασιακή. Ήταν συστηματική, μακροχρόνια και ουσιαστική.
Ένας άνθρωπος που δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε
Ίσως αυτό να είναι και το σημαντικότερο στοιχείο της ζωής του.
Ο Τάσος Ρέβης δεν ξέχασε ποτέ ότι υπήρξε μετανάστης.
Δεν ξέχασε την Αλεξάνδρεια, το ταξίδι προς την Αυστραλία, τα πρώτα δύσκολα χρόνια, τη σκληρή εργασία και τις θυσίες της πρώτης γενιάς.
Αυτό ακριβώς το αίσθημα ευθύνης απέναντι στην παροικία τον οδήγησε να στηρίξει ό,τι θεωρούσε ότι έπρεπε να παραμείνει ζωντανό: τη γλώσσα, την ιστορία, τα αρχεία, την εκπαίδευση και τον πολιτισμό.
Ο Bill Papastergiadis περιγράφει έναν άνθρωπο που, παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια, παρέμενε πνευματικά οξύς και διαρκώς ενημερωμένος για τα κοινοτικά ζητήματα.
«Ήταν συνεχώς περίεργος για το τι συνέβαινε στην Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης. Με ενθάρρυνε συνεχώς. Μου έδινε δύναμη», έγραψε.
Και ίσως αυτή η προσωπική μαρτυρία να συνοψίζει καλύτερα από οποιοδήποτε βιογραφικό την προσωπικότητα του Τάσου Ρέβη.
Δεν ήταν ένας άνθρωπος που απλώς έδινε χρήματα.
Έδινε εμπιστοσύνη.
Έδινε χρόνο.
Έδινε δύναμη.
Και όταν πίστευε ότι κάτι άξιζε να προστατευθεί, δεν δίσταζε να σταθεί μπροστά ακόμη και σε έναν πολύ ισχυρό θεσμό.
Μια παρακαταθήκη που παραμένει
Ο θάνατος του Τάσου Ρέβη αφήνει ένα μεγάλο κενό στην αυστραλιανή ελληνική παροικία.
Αλλά ταυτόχρονα αφήνει πίσω του μια παρακαταθήκη που δεν μπορεί να σβήσει.
Τα αρχεία που διασώθηκαν, οι φοιτητές που στηρίχθηκαν, οι ελληνικές σπουδές που ενισχύθηκαν, οι οδηγοί που εκπαιδεύτηκαν, οι κοινοτικές προσπάθειες που ενθαρρύνθηκαν και το Πολιτιστικό Κέντρο που φέρει και τη δική του δωρεά αποτελούν ζωντανά σημάδια μιας ζωής αφιερωμένης στην προσφορά.
Ο Τάσος Ρέβης ανήκε σε εκείνη τη γενιά Ελλήνων μεταναστών που ήρθαν στην Αυστραλία με λίγα, εργάστηκαν σκληρά και δημιούργησαν πολλά.
Όμως η πραγματική αξία της γενιάς αυτής δεν μετριέται μόνο με τις επιχειρήσεις και την οικονομική επιτυχία.
Μετριέται και με το τι επέστρεψε στην κοινωνία.
Ο Τάσος Ρέβης επέστρεψε πολλά.
Και ίσως γι’ αυτό η απουσία του γίνεται σήμερα τόσο αισθητή.
Όπως έγραψε ο Bill Papastergiadis στον αποχαιρετισμό του: «Δεν μπορείς να αντικαταστήσεις ανθρώπους σαν τον Τάσο».
Πράγματι, ανθρώπους που αισθάνονται τόσο βαθιά την υποχρέωση απέναντι στην κοινότητά τους, που κουβαλούν στους ώμους τους το βάρος της μεταναστευτικής τους διαδρομής και που δεν ξεχνούν ποτέ ποιοι είναι και τι εκπροσωπούν, δεν τους αντικαθιστά εύκολα καμία επόμενη γενιά.
Τους θυμάσαι.
Τους τιμάς.
Και προσπαθείς να συνεχίσεις το έργο τους.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μνημείο που μπορεί να αφήσει ένας άνθρωπος πίσω του.
Καλό ταξίδι, Τάσο Ρέβη.
The post Τάσος Ρέβης: Έφυγε ένας μεγάλος ευεργέτης του Ελληνισμού και των Ελληνικών Γραμμάτων στην Αυστραλία appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.