Υπάρχουν κάποιες στιγμές που η μουσική παύει να είναι απλώς ήχοι και γίνεται συναίσθημα. Στιγμές που ένα τραγούδι ξυπνά μνήμες, ένα μπουζούκι ταξιδεύει την ψυχή και ένα παιδί καταφέρνει, μέσα σε λίγα λεπτά, να κάνει εκατοντάδες ανθρώπους να σιωπήσουν, να συγκινηθούν και στο τέλος να ξεσπάσουν σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα.
Μια τέτοια στιγμή έζησαν όσοι βρέθηκαν στη μουσική εκδήλωση «Bouzouki Symphony», μια ξεχωριστή βραδιά αφιερωμένη στις αγαπημένες ελληνικές μελωδίες, στις αναμνήσεις, στο τραγούδι και στο γλέντι που ετοίμασε και παρουσίασε ο Παντελής Κρέστας με τους μαθητές του, όπως γράψαμε σε άλλη είδηση.
Και αν η βραδιά έκρυβε πολλές όμορφες εκπλήξεις, μία ήταν εκείνη που συζητήθηκε περισσότερο από όλες.
Ήταν η εμφάνιση ενός 12χρονου Ελληνόπουλου από τη Μελβούρνη.
Ο Γιάννης Σίμογλου ανέβηκε στη σκηνή, πήρε στα χέρια του το μπουζούκι και, σαν να το έκανε μια ολόκληρη ζωή, άρχισε να παίζει.
Χωρίς άγχος. Χωρίς τρακ. Χωρίς να δείχνει ούτε για μια στιγμή ότι απέναντί του είχε ένα κοινό εκατοντάδων ανθρώπων.
Έπαιξε σαν επαγγελματίας.
Και το κοινό τον αποθέωσε.
Η καλλιτεχνική επιμέλεια της βραδιάς ανήκε στον μουσικό, ενορχηστρωτή και μουσικό διευθυντή Παντελή Κρέστα, ο οποίος, ως δάσκαλος μπουζουκιού, βοηθάει νέους μουσικούς της Μελβούρνης να μπορούν να αναδείξουν το ταλέντο και την αγάπη τους για το μπουζούκι.
Στη σκηνή βρέθηκαν νέα παιδιά, πραγματικοί μικροί βιρτουόζοι του οργάνου, εντυπωσιάζοντας με την τεχνική και τη μουσικότητά τους.
Όμως ο Γιάννης κατάφερε να κλέψει την παράσταση.
Και όχι μόνο επειδή είναι μόλις 12 ετών.
Αλλά επειδή όταν έπιασε το μπουζούκι, φάνηκε πως δεν έπαιζε απλώς νότες. Έπαιζε με ψυχή.
Όταν το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» έγινε οικογενειακή υπόθεση
Η κορυφαία στιγμή της βραδιάς ήρθε όταν ο Γιάννης έμεινε μόνος του στη σκηνή και ερμήνευσε στο μπουζούκι το περίφημο «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας».
Οι νότες γέμισαν την αίθουσα.
Και τότε συνέβη κάτι που κανείς δεν είχε προγραμματίσει.
Η γιαγιά του Γιάννη, Βίκυ Σίμογλου, σηκώθηκε από τη θέση της και άρχισε να χορεύει.
Ήταν μια αυθεντική, αυθόρμητη στιγμή ελληνικού συναισθήματος.
Το μπουζούκι του εγγονιού της έγινε η αφορμή για να σηκωθεί και να χορέψει εκείνη τη στιγμή που, για μια οικογένεια, θα μείνει αξέχαστη.
Η αίθουσα συγκινήθηκε.
Και το χειροκρότημα που ακολούθησε ήταν κάτι περισσότερο από επιβράβευση ενός ταλαντούχου παιδιού. Ήταν ένας φόρος τιμής στην ελληνική μουσική, στην οικογένεια και σε εκείνη τη μοναδική σχέση που συνδέει τις γενιές των Ελλήνων της διασποράς με τον πολιτισμό της πατρίδας.
Από την κιθάρα και τα ντραμς… στο μπουζούκι
Η μητέρα του Γιάννη, Στέλλα, μίλησε στον «Νέο Κόσμο» για την πορεία του γιου της και για το πώς ένα παιδί που από μικρός έδειχνε ιδιαίτερη κλίση στη μουσική, τελικά βρήκε τον δικό του δρόμο μέσα από το μπουζούκι.
«Από μικρός είχε κλίση προς τη μουσική», εξηγεί.
Στην αρχή δοκίμασε την κιθάρα και τα ντραμς. Όμως ήταν το μπουζούκι εκείνο που τελικά τον κέρδισε.
Οι γονείς του, βλέποντας το ταλέντο αλλά και το πάθος του για το συγκεκριμένο όργανο, αποφάσισαν να τον εμπιστευθούν στον Παντελή Κρέστα.
Και τότε, όπως λένε, ο Γιάννης «απογειώθηκε».
Η συμμετοχή του στις δραστηριότητες του ελληνικού σχολείου του Γιάννη Κωσταράκη, αλλά και σε εκδηλώσεις και στο Φεστιβάλ «Αντίποδες», του έδωσε την ευκαιρία να βρεθεί μπροστά σε κοινό και να αποκτήσει εμπειρίες.
Η συνεργασία του με τον Παντελή Κρέστα και η συμμετοχή του στο Bouzouki Symphony φαίνεται πως αποτέλεσαν ένα ακόμη σημαντικό βήμα στην πορεία του.
Όπως χαρακτηριστικά λέει η μητέρα του, η διδασκαλία του Παντελή Κρέστα και η συμμετοχή του στο συγκρότημα του «Bouzouki Symphony» τον έχουν βοηθήσει να φτάσει σε «νέα μουσικά ύψη».
«Επιμένει μουσικά…»
Ο Γιάννης έχει έναν αδελφό και μία αδελφή, οι οποίοι επίσης ασχολήθηκαν με τη μουσική πριν στραφούν σε άλλα ενδιαφέροντα.
Ο ίδιος όμως επιμένει.
Και φαίνεται πως το μπουζούκι δεν είναι για εκείνον ένα απλό χόμπι.
Είναι ένας τρόπος έκφρασης.
Ένας τρόπος να επικοινωνεί.
Να διασκεδάζει.
Να κρατά ζωντανή την ελληνική μουσική παράδοση στη νέα γενιά της Μελβούρνης.
Και δεν είναι μόνο το μπουζούκι.
Ο Γιάννης αγαπά και τους ελληνικούς χορούς. Χορεύει, έχει χιούμορ και –όπως λέει περήφανα ο πατέρας του, Θανάσης– «διασκεδάζει ελληνικά».
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο όμορφο στοιχείο της ιστορίας του.
Γιατί ο Γιάννης δεν μαθαίνει απλώς να παίζει ένα ελληνικό μουσικό όργανο.
Μαθαίνει να ζει την Ελλάδα μέσα από τη μουσική, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα.
Και εκείνο το βράδυ, πάνω στη σκηνή του «Bouzouki Symphony», το απέδειξε με τον πιο όμορφο τρόπο.
Ένα 12χρονο παιδί πήρε στα χέρια του ένα μπουζούκι.
Και για λίγα λεπτά έκανε μια ολόκληρη αίθουσα να αισθανθεί Ελλάδα.
Με τις πρώτες νότες κέρδισε την προσοχή.
Με το παίξιμό του κέρδισε τον θαυμασμό.
Και όταν η γιαγιά του σηκώθηκε να χορέψει το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας», κέρδισε κάτι πολύ μεγαλύτερο:
μια στιγμή που θα μείνει για πάντα στην οικογενειακή τους μνήμη.
The post ‘Ενα 12χρονο Ελληνόπουλο της Μελβούρνης «μάγεψε» το κοινό με το μπουζούκι του appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.