«Θέλω να γίνω νούμερο 1 στον κόσμο, να πάρω Grand Slam και όσο περισσότερους τίτλους μπορώ». Ο Ραφαήλ Παγώνης δεν φοβάται να πει δυνατά αυτό που ονειρεύεται. Δεν έχει κλείσει ακόμη τα 15 αυτό το υπερταλαντούχο παιδί που παίζει τένις και κάνει τους ειδικούς να τρίβουν τα μάτια τους.
Ομως στο μυαλό του έχει ήδη ταξιδέψει μέχρι τα μεγαλύτερα γήπεδα του κόσμου. Βλέπει τον εαυτό του να σηκώνει το τρόπαιο στην Αυστραλία και να φτάνει στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης.
Ο «Ράφα» του ελληνικού τένις, πρωταθλητής Ευρώπης Κ14 και η νέα ελπίδα της χώρας μας για πράγματα σπουδαία και τρανά στα παγκόσμια κορτ, μίλησε στα «ΝΕΑ» για όλα όσα γεμίζουν τις μέρες και τα βράδια του.
Για τα όνειρα, τη σκληρή δουλειά, τις ήττες που διδάσκουν, τον μέντορα Μάρκο Παγδατή, τον μύθο Νόβακ Τζόκοβιτς και μια πορεία που έχει ήδη αρχίσει να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα για ένα παιδί της ηλικίας του. Και το δικό του όνειρο έχει εικόνα.
«Σκέφτομαι συνέχεια, ότι σηκώνω το τρόπαιο στην Αυστραλία, ότι γίνομαι νούμερο 1 στον κόσμο. Συνέχεια αυτό σκέφτομαι. Κάθε βράδυ, σκέφτομαι πόσο ωραίο θα ήταν να ήμουν εκεί. Προσπαθώ να κάνω όσο περισσότερη και πιο σκληρή δουλειά μπορώ και να φτάσω όσο πιο ψηλά γίνεται».
Το Tour, τα Grand Slam, η κορυφή. Δεν είναι για εκείνον μακρινές λέξεις, αλλά ο προορισμός που έχει ήδη βάλει στο μυαλό του.
«Κάθε μέρα το ονειρεύομαι. Βλέπεις και τον Στέφανο (Τσιτσιπά) και τη Μαρία (Σάκκαρη) και όλους τους άλλους. Είναι πολύ ωραίο να παίζεις σε επίπεδο Grand Slam. Για μένα είναι ό,τι πιο ωραίο. Θέλω να μπω γρήγορα στο Tour, να ξεπεράσω όλο το άλλο, τα Futures και όλα αυτά».
Μόνο η αρχή
Ούτε 15 ετών, ο Παγώνης έχει ήδη στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης Κ14, έχει κατακτήσει τίτλους, έχει τραβήξει πάνω του τα βλέμματα ανθρώπων του παγκόσμιου τένις και έχει κάνει μεγάλους χορηγούς να ενδιαφέρονται έντονα για την περίπτωσή του.
Εχει βρεθεί στο ίδιο κορτ και έχει προπονηθεί με τον τεράστιο Νόβακ Τζόκοβιτς, ενώ τον Νοέμβριο, έναν μήνα προτού συμπληρώσει τα 15 του χρόνια, θα κάνει ακόμη ένα σημαντικό άλμα, αγωνιζόμενος στην Κρήτη απέναντι σε άνδρες.
Και παρότι όλα όσα έχει ήδη ζήσει θα μπορούσαν να γεμίσουν μια ολόκληρη διαδρομή ενός αθλητή, ο ίδιος δεν δείχνει διάθεση να σταθεί σε αυτά.
«Ναι, υπάρχουν φυσικά ξεχωριστές στιγμές, όμως δεν έχω καταφέρει κάτι. Για μένα το ATP ranking μετράει περισσότερο, γιατί όλοι αυτό κοιτάνε. Οπότε τώρα δουλειά».
Κι αυτή η φράση ίσως εξηγεί καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη νοοτροπία του. Γιατί πίσω από το ταλέντο, τους τίτλους και τις προσδοκίες, υπάρχει μια απαιτητική καθημερινότητα, αλλά και μια οικογένεια που βρίσκεται πάντα στο πλευρό του.
Για έναν αθλητή που όλοι γύρω του μιλούν για το ταλέντο του, είναι σημαντική η προσήλωση. Και ο Ραφαήλ Παγώνης ξέρει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει για να φτάσει εκεί που επιθυμεί.
«Πιστεύω ότι όλα τα πράγματα θέλουν δουλειά. Ολα, για να φτάσεις στο top του ATP. Το σερβίς ίσως λίγο περισσότερο, κυρίως το accuracy και το placement. Πρέπει να δουλεύεις σε όλα, να προσπαθείς και να τα κάνεις master. Ξέρουμε ότι δεν υπάρχει τελειότητα, αλλά όσο πιο κοντά μπορείς να φτάσεις τόσο το καλύτερο».
Δίπλα του ο Παγδατής
Σε αυτή την πορεία, έχει δίπλα του έναν άνθρωπο που γνωρίζει καλύτερα από τους περισσότερους τι σημαίνει να ξεκινάς από πολύ μικρός και να φτάνεις μέχρι τα μεγαλύτερα γήπεδα του κόσμου.
Ο κορυφαίος τενίστας στην ιστορία της Κύπρου, Μάρκος Παγδατής, βρίσκεται κοντά του από τα πρώτα του βήματα και για τον Ραφαήλ αποτελεί πολύ περισσότερα από έναν απλό σύμβουλο.
«Πιστεύω ότι για μένα είναι το πιο σημαντικό να έχω έναν άνθρωπο σαν τον κύριο Μάρκο δίπλα μου από 10-11 χρόνων. Πιστεύω ότι μπορεί να με καταλάβει καλύτερα από όλους, ίσως μαζί με κάποιους άλλους ανθρώπους που με έχουν από παιδί.
Οποια αμφιβολία έχω στο πνευματικό κομμάτι, είτε μέσα στο παιχνίδι είτε έξω από αυτό, αν κάτι δεν νιώθω καλά ή με απασχολεί, πιστεύω ότι μπορεί να με βοηθήσει. Ακόμα και δύο λεπτά να μιλήσω μαζί του στο τηλέφωνο, μπορεί να το έχω λύσει. Με βοηθάει πάρα πολύ και πιστεύω ότι είναι πολύ μεγάλο προνόμιο να έχεις έναν τέτοιο άνθρωπο δίπλα σου».
Βρίσκει χρόνο να είναι παιδί
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει ακόμη ένας 14χρονος. Ενα παιδί που θέλει να βρει λίγο χρόνο για τον εαυτό του, να παίξει PlayStation, να δει τηλεόραση, να χαρεί τις μικρές ανάσες μιας καθημερινότητας που κυλά με έντονο ρυθμό.
«Ναι, βρίσκω πάντα χρόνο. Κάνω έτσι το πρόγραμμά μου, ώστε να έχω τελειώσει τα πάντα στις τέσσερις. Φυσικά μπορεί μετά να έχω σχολείο, κάθομαι σίγουρα δύο ώρες την ημέρα. Μπορώ να παίξω λίγο PlayStation, να δω τηλεόραση. Φυσικά βρίσκω χρόνο. Τις Κυριακές, ταξιδεύω περισσότερο. Αλλά πιστεύω ότι για μένα είναι ωραία. Το καταφέρνω έτσι και μου αρέσει. Οπότε, αφού μου αρέσει...».
Και φυσικά υπάρχει και ο Παναθηναϊκός.
«Εννοείται, πάντα. Στο μπάσκετ ειδικά βλέπω συνέχεια. Τώρα θέλω EuroLeague να πάρουμε».
Αυτή είναι ίσως και η πιο όμορφη αντίθεση στην ιστορία του Ραφαήλ Παγώνη. Από τη μία, ένα παιδί που σκέφτεται το PlayStation και το μπάσκετ. Από την άλλη, ένας αθλητής που πριν κοιμηθεί φαντάζεται τον εαυτό του να σηκώνει Grand Slam. O «Ράφα» έχει καταλάβει ότι τα μεγάλα όνειρα δεν αρκεί να τα βλέπεις. Πρέπει να τα κυνηγάς.