Μπορείς να μάθεις σε γέρικο σκυλί νέα κόλπα;
Σύμφωνοι, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς (μόλις) στα 64 χρόνια του βρίσκεται, μοιάζει με «σκυλί του πολέμου» και άρα δεν μπορεί να θεωρηθεί βετεράνος. Ωστόσο, η πραγματικότητα και το πώς έχει περάσει στη συλλογική μνήμη η (προπονητική) συμπεριφορά του, σχετίζεται με την προσπάθεια πρώτιστα να φυλά τα νώτα του και μετά να ρίχνει βάρος στην επίθεση.
Με απλά λόγια και θέλοντας κάποιος να βάλει ταμπέλα στον Γιοβάνοβιτς, μπορεί άνετα να τον χαρακτηρίσει «εγκρατή προπονητή στο χορτάρι». Ίσως η μετάλλαξη από αυτό το στυλ που αρέσει στον Ιβάν σε έναν κόουτς που ποντάρει στο ταλέντο των παικτών του να πήρε χρόνο και να είχε το τίμημα του αποκλεισμού από το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Γιατί πολύ απλά δεν βρέθηκε η απαιτούμενη ισορροπία στις γραμμές, η ομάδα απέτυχε να λειτουργήσει όπως θα ήθελε ο κόουτς και το εισιτήριο έφυγε από τα χέρια μας. Και τώρα; Στο Βελιγράδι είδαμε μια εθνική ομάδα που ελάχιστες φορές είχε εμφανιστεί στο παρελθόν.
Καμμιά αντίρρηση, απέναντί μας είχαμε τον Τάντιτς των 38 ετών και τους «Έλληνες» Μαξίμοβιτς, Γιόβιτς και Ζίφκοβιτς. Με εξαίρεση τον τελευταίο, ουδείς άλλος έκανε αισθητή την παρουσία του και η Σερβία απέχει πολύ από ένα σύνολο που το αποκαλείς «φόβητρο».
Δεν έχει, όμως, να κάνει αυτό με το προφίλ της δικής μας ομάδας. Ήμασταν άμεσοι στη μετάβαση. Διεκδικητικοί από την αρχή, με την επισήμανση βέβαια ότι έτσι έπρεπε να κάνουμε καθόσον βρεθήκαμε νωρίς (4’) πίσω στο σκορ.
Δημιουργήσαμε ευκαιρίες είτε από τα αριστερά με τις εφόδους του Τσιμίκα είτε από τα δεξιά όταν κινήθηκε από εκεί ο δαίμονας Τζόλης. Και τελικά, αδράξαμε την ευκαιρία έστω και στο δεύτερο ημίχρονο, σημειώσαμε δύο γκολ με τους Τζόλη και Δουβίκα (στις καθυστερήσεις), ήρθε το πολυπόθητο διπλό και πλέον η τρίτη θέση στον όμιλο και η παραμονή στην Α’ κατηγορία του Nations League μοιάζει να βρίσκεται στα χέρια μας.
Το πολύ ενδιαφέρον είναι πως όλοι επιμένουν πως ακόμη δεν τρύπησε το ταβάνι της αυτή η εθνική ομάδα. Προσοχή, όμως: η νίκη στο Βελιγράδι φέρνει στο νου τις επιτυχίες σε Γλασκώβη και Λονδίνο. Τότε που φούσκωσαν τα πανιά της αισιοδοξίας αλλά μετά το άνεμος μας πήρε και μας σήκωσε- βρεθήκαμε αγκαλιά με την απαξίωση και την εσωστρέφεια. Το παιχνίδι απέναντι στη Σερβία δεν είχε το «πρέπει».
Η προσπάθεια για πρόκριση στα τελικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος θα είναι κάτι ολότελα διαφορετικό. Αλλά αναμφίβολα, η νέα εθνική ομάδα που δεν κοιτά τα μετόπισθεν και νοιάζεται κυρίως για την επίθεση και το πώς θα αιχμαλωτίσει τον αντίπαλό της, είναι κάτι που δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε.