Η διακοπή των πρωταθλημάτων για τρεις ολόκληρες εβδομάδες δημιούργησε προβλήματα σε κάποιες μεγάλες ομάδες από αυτές που έχουν πολλούς διεθνείς και το καταλαβαίνει κανείς βλέποντας τα αποτελέσματα του Σαββατοκύριακου στα ξένα πρωταθλήματα.
Η Μπάγερν Μονάχου έφερε 2-2 με την Αουγκσμπουργκ εκτός έδρας, αλλά δεν ξέρω από πότε κάτι τέτοιο είχε να συμβεί: ο Νόιερ έμοιαζε να είναι ακόμα σε διακοπές. Η Ρεάλ Μαδρίτης κουράστηκε πάρα πολύ να κερδίσει τη Βιγιαρεάλ και όσο κι αν ο Μουρίνιο τα έβαλε με τους διαιτητές οι συζητήσεις για το αν αξιοποιείται το υλικό της Βασίλισσας δίνουν και παίρνουν. Αλλά δεν χωράει αμφιβολία πως το ψυχόδραμα των ημερών ήταν αυτό που είδαμε την Κυριακή στο Ανφιλντ στο παιχνίδι της Λίβερπουλ με τη Μάντσεστερ Σίτι.
Λίβερπουλ
Με όλα αυτά που είχαν προηγηθεί στη διακοπή (εννοώ τη δικαστική καταδίκη της Μάντσεστερ Σίτι από την αρμόδια πειθαρχική επιτροπή της Πρέμιερ Λιγκ για 114 από τις 115 κατηγορίες που αντιμετώπισε στο πολύ γνωστό αθλητικό δικαστήριο) υπήρχε μια απορία για το τι ακριβώς θα κάνει η ομάδα του Χάαλαντ στο Ανφιλντ.
Απέναντί της υπήρχε η Λίβερπουλ που είναι η μία από τις τέσσερις ομάδες που έχουν θεμελιώσει (δικαστικά…) δικαίωμα να κινηθούν εναντίον της Μάντσεστερ Σίτι διεκδικώντας αποζημιώσεις. Η λογική έλεγε ότι η καταδίκη θα έπρεπε να έχει κάνει πολύ δύσκολο το παιχνίδι για τους φιλοξενούμενους, καθώς όπως διαβάζαμε τις προηγούμενες μέρες οι καλύτεροι από τους ποδοσφαιριστές των Citizen ζητούσαν εξηγήσεις από τους άραβες ιδιοκτήτες για το τι μέλλει γενέσθαι.
H Σίτι έπρεπε να εμφανιστεί ανασφαλής και νευρική απέναντι σε μια Λίβερπουλ έτοιμη να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ. Αλλά η λογική και το ποδόσφαιρο δεν έχουν μεγάλη σχέση ή για να το πω διαφορετικά αν υπάρχει μία σημαντική διαφορά ποιότητας μεταξύ δύο ομάδων όλα τα τριγύρω παίζουν ελάχιστο ρόλο.
Ηθελε
Η Λίβερπουλ ήθελε πάρα πολύ να κερδίσει την καταδικασμένη για οικονομικές παραβάσεις αντίπαλό της. Αλλά όταν έμεινε με 10 παίκτες κατέρρευσε τόσο θεαματικά που αν είχες ακούσει ότι η μία από τις δύο ομάδες μπορεί να έχει προβλήματα ανασφάλειας, θα πίστευες ότι είναι αυτή. Ο Χάαλαντ έκανε το 0-1 στέλνοντας φιλάκια στους οπαδούς της ομάδας του που ταξίδεψαν στο Λίβερπουλ. Ο Ντοκού έκανε το 0-2 ζαλίζοντας τους αμυντικούς της Λίβερπουλ. Κι ο Τσέρκι ολοκλήρωσε τον θρίαμβο με ένα γκολ σαν σε προπόνηση.
Πάνε μαζί
Το ποδόσφαιρο είναι πολύ άδικο μερικές φορές διότι όποιος έχει το θράσος να μη σεβαστεί το Fair Play μπορεί να έχει μεγάλο κέρδος. Μια άλλη ανάγνωση αυτού του εντυπωσιακού 0-3 δείχνει ότι οι Αραβες μπορεί να έχουν κάνει του κόσμου τις παρατυπίες, αλλά τουλάχιστον έχουν ξοδέψει τα χρήματα παράνομα μεν αλλά πολύ σωστά. Ουδεμία έκπληξη: στο ποδόσφαιρο συχνά η παρανομία, η ικανότητα και η επιτυχία πάνε μαζί…
Επανέναρξη
Ασχολήθηκα με τα διεθνή περιμένοντας το ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού κι ενώ παρακολουθούσα και την αγωνιστική της επανέναρξης της Σουπερλίγκας στην οποία καταγράφονταν από το Σάββατο νίκες γηπεδούχων. Οχι τυχαίο κάτι ανάλογο είχαμε και στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος: τότε είχαμε 6 νίκες γηπεδούχων σε επτά ματς. Σε αυτήν τη δεύτερη πρεμιέρα υπήρχε η ίδια περίπου συμπεριφορά των φιλοξενούμενων όπως και στην κανονική πρεμιέρα: όλοι έδειχναν ότι δεν θεωρούσαν κακό να χάσουν το ματς που έδιναν – έτσι κι αλλιώς θα δώσουν άλλα.
Αλλαγές
Βέβαια για να είμαι δίκαιος οι εμφανίσεις όλων δεν ήταν ίδιες. Ο Λεβαδειακός κόντρα στον Ηρακλή κατάρρευσε και ο Βόλος απέναντι στον Αρη στο πρώτο ημίχρονο είχε ντροπιαστική εικόνα – ο Λεβαδειακός δεν έχει πετύχει γκολ σε έξι αγωνιστικές και ο Βόλος δεν έχει νίκη. Μου μοιάζουν απίθανο να μην αλλάξουν προπονητές. Από την άλλη ο Ατρόμητος, αν κι αυτός προβληματικός, προσπάθησε να γυρίσει το ματς κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης ενώ ο Παναιτωλικός δέχτηκε το δεύτερο γκολ από την Κηφισιά μόλις στο 97΄. Κι ο ΟΦΗ απέναντι στην ΑΕΚ έχασε την πιθανότητα να αντιδράσει όταν ο διαιτητής Κόκκινος κάπως υπερβολικά απέβαλε με δεύτερη κίτρινη κάρτα τον Αϊτόρ και ενώ το ματς ήταν στο ρευστό 1-0.
Φάσεις
Στην Allwyn Arena οι διαιτητές ήταν οι απόλυτοι πρωταγωνιστές. Ο ΟΦΗ ζήτησε δυο πέναλτι: οι φάσεις δεν είναι υπεράνω υποψίας και προκαλούν συζητήσεις. Αλλά ο Κόκκινος ακύρωσε κι ένα γκολ που ακόμα και οι παίκτες του ΟΦΗ θα δέχονταν να μετρήσει, αν δεν υπήρχε διαιτητής στο γήπεδο. Ο κόουτς Νίκολιτς τα έβαλε με τον διαιτητή για το γκολ που δεν μέτρησε. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό το λάθος των ρέφερι – βάζω στη συζήτηση και το VAR η σιωπή του οποίου μέτρησε. Βέβαια κατά τα άλλα ο Νίκολτς πρέπει να είναι μάλλον ευχαριστημένος. Η ΑΕΚ κέρδισε ένα ακόμα ματς στην έδρα της με ένα εντυπωσιακό τελικό σκορ χωρίς αυτή τη φορά να πάρει γκολ από τους επιθετικούς της: ο Γιόβιτς ήταν μάλλον κουρασμένος από τις υποχρεώσεις στην Εθνική, ο Βάργκα λείπει λόγω τραυματισμού, ο Ζίνι στο διάστημα που αγωνίστηκε ήταν άστοχος. Αλλά η ικανότητα της ΑΕΚ στις στημένες φάσεις (και ειδικά στα χτυπήματα κόρνερ) είναι σπουδαία. Πέτυχε τρία γκολ από εκτελέσεις κόρνερ – τα δυο με κεφαλιές των κεντρικών αμυντικών της. Και το σπουδαίο είναι ότι το πράγμα θεωρείται εντελώς φυσιολογικό: η ΑΕΚ έτσι σκοράρει ειδικά στην έδρα της συνεχώς.
Κουτέσα
Ο Νίκολιτς μπορεί να είναι επίσης χαρούμενος γιατί ο ίδιος και η ΑΕΚ κερδίζουν παίκτες. Ο Κουτέσα δεν είχε πάρει αρκετό χρόνο συμμετοχής μέχρι τώρα, αλλά απέναντι στον ΟΦΗ ήταν ο καλύτερος. Ο προπονητής της ΑΕΚ είπε πως ο λόγος που δεν τον χρησιμοποιούσε είναι ότι είχε στο μυαλό του ότι θα φύγει. Οντως είχε φτάσει ένα βήμα από το να επιστρέψει στην Ελβετία, αλλά η μεταγραφή χάλασε. Κι αφού όπως είπε ο Νίκολιτς σταμάτησε να έχει στο μυαλό του ό,τι θα φύγει είναι έτοιμος να βοηθήσει. Θεωρητικοποιούμε τα πάντα στο ποδόσφαιρο, ενώ κάποια πράγματα είναι απλά…