Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το σχόλιο του «Αιθεροβάμονα» στον «Νέο Κόσμο» σχετικά με το φαινόμενο των κηδειών «κεκλεισμένων των θυρών» και της σταδιακής εξαφάνισης των μνημοσύνων από την παροικιακή μας ζωή. Ομολογώ ότι ταυτίστηκα απόλυτα με όσα έγραψε.
Ανήκω στην πρώτη γενιά μεταναστών. Όταν ήρθα στην Αυστραλία, εργάστηκα σε εργοστάσιο μαζί με πολλές Ελληνίδες. Μέσα στις δυσκολίες της ξενιτιάς δημιουργήσαμε φιλίες που κράτησαν δεκαετίες. Μπορεί να μη μιλούσαμε κάθε μέρα, μπορεί να περνούσαν εβδομάδες χωρίς επικοινωνία, όμως οι δεσμοί παρέμεναν ζωντανοί.
Πριν από λίγο καιρό έμαθα ξαφνικά ότι μία από αυτές τις φίλες είχε πεθάνει και είχε ήδη ταφεί. Κανείς δεν με ενημέρωσε. Δεν είχα την ευκαιρία να παραστώ στην κηδεία της, να ανάψω ένα κερί, να πω ένα τελευταίο αντίο. Ένιωσα βαθιά λύπη αλλά και πικρία. Όχι γιατί είχα κάποια απαίτηση, αλλά γιατί μου στερήθηκε η δυνατότητα να τιμήσω έναν άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκα ένα κομμάτι της ζωής μου.
Δυστυχώς δεν είμαι η μόνη. Όλο και περισσότεροι γνωστοί μου λένε ότι μαθαίνουν εκ των υστέρων για θανάτους ανθρώπων που γνώριζαν. Ακούω επίσης ότι αρκετά παιδιά δεν επιθυμούν πλέον ούτε δημόσιες κηδείες ούτε μνημόσυνα. Και αναρωτιέμαι: γιατί;
Κατανοώ ότι οι εποχές αλλάζουν. Υπάρχουν οικονομικές δυσκολίες, διαφορετικές αντιλήψεις και ίσως η ανάγκη ορισμένων οικογενειών να πενθούν πιο ιδιωτικά. Όμως η κηδεία και το μνημόσυνο δεν είναι απλώς οικογενειακές υποθέσεις. Είναι πράξεις μνήμης, σεβασμού και κοινωνικής συνοχής.
Για εμάς τους παλαιότερους μετανάστες, η παροικία ήταν πάντοτε μια μεγάλη οικογένεια. Στις χαρές βρισκόμασταν μαζί και στις λύπες το ίδιο. Στεκόμασταν ο ένας δίπλα στον άλλον. Έτσι χτίστηκε η κοινότητά μας.
Φοβάμαι ότι, όταν οι αποχαιρετισμοί γίνονται κρυφά και η μνήμη περιορίζεται μέσα σε λίγους τοίχους, χάνεται κάτι πολύτιμο. Δεν χάνεται μόνο ένα έθιμο. Χάνεται ένα μέρος της ανθρώπινης επαφής και της συλλογικής μας ιστορίας.
Οι άνθρωποι που έφυγαν αξίζουν να τους θυμόμαστε. Και όσοι μένουν πίσω αξίζουν την ευκαιρία να τους αποχαιρετήσουν.
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΨΙΛΗ
(Oakleigh)
The post Οι κηδείες είναι πράξεις μνήμης, σεβασμού και κοινωνικής συνοχής appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.