Στην αρχή ήταν ένα μπαλάκι κρεμασμένο στον τοίχο. Ενα μικρό κορίτσι, μια ρακέτα και ο κόσμος που χωρούσε στην αθωότητα ενός παιχνιδιού. Κανείς δεν μπορούσε τότε να γνωρίζει πως εκείνη η μπάλα, που πήγαινε κι ερχόταν στο διαμέρισμα ενός παππού, θα γινόταν κάποτε ένα αστεράκι πάνω από το Μόντε Κάρλο. Πως ένα παιδικό παιχνίδι θα εξελισσόταν σε όνειρο και το όνειρο σε μια υπέροχη αθλητική ιστορία.
Η Λυδία Παναγιωτίδου έμαθε από μικρή να συνομιλεί με τον χρόνο. Να μετρά τις ημέρες με προπονήσεις και την ελπίδα με τα χτυπήματα της ρακέτας. Και τώρα, στην ηλικία που τα περισσότερα παιδιά αναζητούν ακόμη τα όρια του κόσμου τους, εκείνη κατάφερε να τα ξεπεράσει.
Εγινε η πρώτη Ελληνίδα που κατέκτησε το Tennis Europe Junior Masters στην κατηγορία κάτω των 16 ετών. Τέσσερις νίκες, ούτε ένα χαμένο σετ, μόλις 13 χαμένα games. Και τούτη η νίκη είναι μεγάλη για μια ταλαντούχα έφηβη που κοιτάζει πίσω και αναγνωρίζει το μικρό θαύμα που κατόρθωσε να δημιουργήσει με τα ίδια της τα χέρια.
«Οταν έγινα πρωταθλήτρια Ευρώπης το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι πως τα κατάφερα. Οταν έμαθα πως θα έχω τη δυνατότητα να συμμετάσχω σε αυτό το τουρνουά, είχα βάλει με τον προπονητή και τους γονείς μου στόχο να το κατακτήσω. Οπότε μπορώ να πω πως ένιωσα ευχαρίστηση και μεγάλη ικανοποίηση», εξομολογείται στα «ΝΕΑ» η 16χρονη πρωταθλήτρια Ευρώπης.
Κι όμως, ακόμη δεν έχει συνειδητοποιήσει απόλυτα το μέγεθος της επιτυχίας της. Ισως γιατί τα μεγάλα όνειρα χρειάζονται τον δικό τους χρόνο για να αποκτήσουν τις πραγματικές τους διαστάσεις. «Μου είναι κάπως δύσκολο να συνειδητοποιήσω πόσο μεγάλο είναι αυτό που έκανα και πόσο μεγάλη σημασία είχε αυτός ο τίτλος», παραδέχεται.
Μια μπάλα στον τοίχο
Η ίδια επιστρέφει νοερά στην αρχή της διαδρομής. Στο διαμέρισμα του παππού της, εκεί όπου γεννήθηκε η πρώτη επαφή με το τένις.
«Η πρώτη φορά που έπιασα ρακέτα μπορεί να ήταν όταν ήμουν 2-3 ετών. Θυμάμαι στο διαμέρισμα του παππού μου είχε κρεμάσει μια μπάλα σε έναν τοίχο και κάθε φορά που πήγαινα εκεί την χτυπούσα με μια ρακέτα. Νομίζω πως από τότε ήξερα πως το τένις ήταν πολύ σημαντικό για εμένα για να είναι παιχνίδι».
Πόσο παράξενα γράφεται μερικές φορές η μοίρα! Ενα κορίτσι που τότε ίσα που μπορούσε να κρατήσει τη ρακέτα, μαθαίνει μεγαλώνοντας να κρατά στα χέρια του και τίτλους.
Η Λυδία δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στο προσκήνιο. Οι διεθνείς διακρίσεις και οι επιτυχίες στις μικρές ηλικιακές κατηγορίες είχαν ήδη μαρτυρήσει πως κάτι σημαντικό γεννιόταν. Στο Μόντε Κάρλο, η υπόσχεση έγινε πραγματικότητα.
«Θεωρώ πως το στοιχείο που έκανε τη διαφορά ήταν η θέλησή μου να κερδίσω. Αυτή η αποφασιστικότητα που είχα, είναι που έκανε τη διαφορά».
Πίσω από το φως μιας επιτυχίας, υπάρχουν και οι σκιές που σπάνια φτάνουν στις σελίδες των εφημερίδων. Τα ταξίδια που δεν πραγματοποιήθηκαν. Οι διαδρομές που κρίθηκαν απαγορευτικές. Οι σχολικές αίθουσες που περιμένουν ένα παιδί να επιστρέψει, τα μαθήματα που συσσωρεύονται, οι οικογενειακές θυσίες…
«Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζω μέχρι σήμερα, είναι πως δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε πολλά από τα ταξίδια που επιθυμώ να κάνω για να συμμετάσχω σε πιο απαιτητικά τουρνουά», λέει στα «ΝΕΑ» η πιο ταλαντούχα ελληνίδα τενίστρια.
«Πιστεύω πως για να αναδειχθεί ένα νέο ταλέντο δεν υπάρχει στήριξη στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες χώρες. Για να στηρίζουν τα νέα ταλέντα θα έπρεπε να τα βοηθούν οικονομικά και να τα ωθούν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Ο λόγος που χάνονται πολλά ταλέντα είναι οικονομικός και αυτό πρέπει να αλλάξει».
Μια αλήθεια ειπωμένη χωρίς περιστροφές. Από ένα κορίτσι που δεν ζητά να της χαριστεί τίποτα. Μόνο να μη χρειάζεται το όνειρο να… απολογείται διαρκώς για το κόστος του.
Θυσίες
Στο μικρό σύμπαν της Λυδίας υπάρχουν τρεις άνθρωποι που αποτελούν τις σταθερές της. Η μητέρα της Μαρία Παυλίδου, ο πατέρας της Σάββας Παναγιωτίδης και ο προπονητής της Μάριος Μιχαηλίδης.
«Πιστεύω πως οφείλω το μεγαλύτερο μέρος της εξέλιξής μου σε αυτούς που με βοηθούν και με στηρίζουν για να γίνω καλύτερη. Γι’ αυτό και η νίκη αυτή είναι αφιερωμένη σε αυτούς». Μια αφιέρωση που ίσως αξίζει περισσότερο από κάθε τρόπαιο.
Η Σερίνα Γουίλιαμς είναι η αθλήτρια που θαυμάζει περισσότερο. Και στην ελληνική πλευρά του τενιστικού ουρανού, δύο άστρα λειτουργούν ως σημεία προσανατολισμού.
«Η διαδρομή του Στέφανου Τσιτσιπά και της Μαρίας Σάκκαρη με εμπνέει πάρα πολύ και με κάνει να πιστεύω πως κι εγώ θα μπορούσα να τα καταφέρω. Κάποια μέρα θα ήθελα κι εγώ να αγωνιστώ στα ίδια γήπεδα, αγωνιζόμενη για τον ίδιο σκοπό».
«Να μείνω αξέχαστη»
Ο επόμενος στόχος της Λυδίας είναι ξεκάθαρος. Να μπει στην πρώτη εκατοντάδα και να βρεθεί σύντομα σε ένα Junior Grand Slam. Και το μέλλον; «Η εικόνα που θα ήθελα να ζήσω περισσότερο σε πέντε ή δέκα χρόνια μέσα στο γήπεδο τένις είναι η αγάπη του κοινού. Θα ήθελα να βλέπουν τα ματς μου και να με στηρίζουν καθώς θα κάνω το καλύτερο που μπορώ για να μείνω αξέχαστη».
Κι ίσως σ’ αυτές τις τελευταίες λέξεις να κρύβεται το πιο όμορφο μυστικό της ιστορίας της.
Ενα κορίτσι που ξεκίνησε χτυπώντας ένα μπαλάκι στον τοίχο του σπιτιού του παππού του, ονειρεύεται κάποτε να ακούσει το χειροκρότημα χιλιάδων ανθρώπων.
Η Λυδία Παναγιωτίδου έχει ακόμη πολλά να μάθει και πολλά να κατακτήσει. Μα έχει ήδη ανακαλύψει κάτι που δεν διδάσκεται σε καμία προπόνηση. Πως τα όνειρα δεν μετριούνται με το ύψος του ουρανού, αλλά με το θάρρος εκείνου που απλώνει το χέρι για να τον αγγίξει. Και η δική της ρακέτα σημαδεύει ήδη πολύ ψηλά.