Σαράντα οκτώ ασίστ για εξακόσια τριάντα οκτώ ματς καριέρας, το εξηγούν λιτά και κατανοητά: Ο Ρέμο Φρόιλερ δεν είναι ο τελικός δημιουργός. Εκείνος ο ποδοσφαιριστής που οι αριθμοί χορεύουν γύρω του επιβεβαιώνοντας την επιρροή του. Το γεγονός, λοιπόν, ότι Τετάρτη (Γιαγκελόνια), Κυριακή (Λεβαδειακός) έβγαλε δύο τέτοιες σέντρες από το μαγικό καπέλο του, χαρίζοντας στον Ολυμπιακό τις προϋποθέσεις για ισάριθμες νίκες από τα κεφάλια του Ρομάν Γιάρεμτσουκ και του Μανώλη Σάλιακα, ενδεχομένως να είναι και τυχαίο.
Ήταν, όμως, η τέλεια ευκαιρία για να ανοίξει μια συζήτηση που, αργά ή γρήγορα, θα έπρεπε να γίνει. Διότι ο Ελβετός box to box είναι ένας λόγος να καθίσεις στην κερκίδα και να απολαύσεις τον σεμιναριακό τρόπο προσέγγισης του «8». Και τα Masterclass μόλις ξεκίνησαν.
Δεν είναι πολύ δυνατός. Δεν κυριαρχεί στον αέρα. Στα 34 του δεν είναι και όσο γρήγορος όσο πριν από μία 10ετία, όταν ο δάσκαλος Τζαν Πιέρο Γκασπερίν τον εμφάνισε από το «πουθενά», δίνοντάς του τα κλειδιά της (υπέροχης) δικής του Αταλάντα.
Από τα χρόνια του Γιαν Εμβιλά, όμως, δεν προέκυψε άλλος ποδοσφαιριστής στα γήπεδα της Super League που νιώθεις ότι δεν ξοδεύει ούτε περιττό βήμα. Που είναι πάντα στη σωστή θέση. Οδηγεί τις γραμμές. Και κυρίως; Που περνώντας στο αντίπαλο μισό δεν… χάνει σφαίρα! Την Κυριακή στη Λιβαδειά, από τη σέντρα και πάνω είχε 33/36 εύστοχες πάσες: 92%. Με τη Γιαγκελόνια στο Φάληρο 37/42 (88%). Και στο πρώτο ματς του Ιμανόλ στον πάγκο, αυτό κόντρα στον ΟΦΗ 31/37 (84%).
Λες και κρατάει στέκα σε τραπέζι μπιλιάρδου. Κάτι σε 101/115 (87,2%) «εκεί που έχει σημασία να ξέρεις να το κάνεις» όπως εύστοχα παρατήρησε ο Κώστας Κατσουράνης. Κορυφαίο 8άρι και ο ίδιος κάποτε. Αν μη τι άλλο, μπορεί να διακρίνει τα χαρακτηριστικά. Σάμπως και ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ που ήταν μπακ όμως, είπε λιγότερα; «Περισσεύουν τα σχόλια. Ολοι γνωρίζουν ότι είναι ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής και σε υψηλό επίπεδο» έσταξε μέλι για τον Ελβετό, δίνοντας του ηγετικό ρόλο από την πρώτη κιόλας διανομή.
Ο Στεφάν Ορτέγκα με τα γάντια. Ο αρχηγός Παναγιώτης Ρέτσος στα στόπερ. Ο Τσικίνιο με τον Ζότα στους μεσοεπιθετικούς. Και στα μισά του γηπέδου ο Ρέμο Φρόιλερ. Ο πρώτος κύκλος εμπιστοσύνης… Και στη μέση ο Iceman.
Πολυδιάστατος
Αλήθεια, πώς προέκυψε το «παρατσούκλι» του θρυλικού – «Γιάννη Αντετοκούνμπο» των 70s στα παρκέ του ΝΒΑ – Τζορτζ Γκέρβιν ή του σούπερ ήρωα της Marvel; Με λίγο από όλα. Η αυστηρότητα του Ελβετού. Η ικανότητα να κάνει τα απλά μέσα στο γήπεδο, ανάμεσα στον… θόρυβο των υπολοίπων. Η συνέπειά του. Ηταν 2016 σε ένα από τα πρώτα του ματς με την Αταλάντα. Και είχε κάνει το τέλειο παιχνίδι κόντρα στη Σαμπντόρια.
Καμία λάθος πάσα. Κανένα λάθος βήμα. Σαν «Ρομπότ» που ξανά και ξανά επέβαλλε την παρουσία του. Ο δημοσιογράφος Φαμπρίτσιο Καρκάνο του χάρισε το nickname. O ίδιος που μερικές εβδομάδες αργότερα τον αναβάθμισε σε «διευθυντή ορχήστρας».
Τον ρώτησαν κάποια στιγμή τον ίδιο τον Φρόιλερ γι’ αυτό το Iceman. Οχι απαραίτητα αν του αρέσει, αλλά αν το καταλαβαίνει. Αν του ταιριάζει. Και είπε πως πιστεύει ότι του αποδόθηκε γιατί είναι «ήρεμος με την μπάλα».
Και εδώ χωρίς… ντρίμπλα. Απευθείας πάσα. H ίδια που από τη Λουκέρνη με μια μεταγραφή δύο εκατομμυρίων ευρώ τον έστειλε πριν από μία δεκαετία στον ιταλικό Βορρά όπου έκανε θραύση με την Αταλάντα (260 συμμ., 21 γκολ, 23 ασίστ) και αργότερα με την Μπολόνια (123 συμμ., 3 γκολ, 5 ασίστ).
Που ενδιάμεσα του άνοιξε την πόρτα της Premier League (Νότιγχαμ Φόρεστ 33 συμμ.). Και που σύντομα θα τον χωρέσει στους τριψήφιους με το εθνόσημο: εκείνος και ο Γκρανίτ Τσάκα στα μισά του γηπέδου. Ενα από τα καλύτερα δίδυμα κεντρικών χαφ της δεκαετίας στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.
«Δάσκαλος»
Και στον Ολυμπιακό; Εδώ με παρτενέρ δύο Λατίνους που έχουν το καλύτερο παιχνίδι τους μπροστά και όχι πίσω στην καριέρα τους, δεν θα είναι μόνο «μετρονόμος». Μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει και μέντορα είτε για τον Γκουστάβο Πουέρτα που μόλις έφτασε, είτε για τον Σαντιάγκο Εσε που εξελίσσεται σε σήμα κατατεθέν μιας εποχής στο μεγάλο λιμάνι. Ο Κολομβιανός μπορεί καλύτερα «8-10».
Ο Αργεντινός «6-8». Και οι δύο μπορούν κοιτάζοντας αριστερά τους να έχουν την ασφάλεια κάποιου που μπορεί να δημιουργεί τις καλύτερες προϋποθέσεις για τη λειτουργία του συνόλου.